5-MeO-DMT σε ρινικό σπρέι δοκιμάστηκε για ανθεκτική κατάθλιψη

Ερευνητές δοκίμασαν ψυχεδελική ουσία που προέρχεται από δηλητήριο φρύνου σε ασθενείς με ανθεκτική κατάθλιψη και τα πρώτα αποτελέσματα, που δημοσιεύτηκαν στο Journal of the American Medical Association, δείχνουν ότι μια εφάπαξ δόση σε μορφή ρινικού σπρέι μπορεί να είναι ασφαλής και ταχεία επιλογή.

Η δραστική ουσία είναι η mebufotenin, ή 5-MeO-DMT, που προέρχεται από τον φρύνο της ερήμου Σονόρα (Incilius alvarius). Πρόκειται για ένα από τα συστατικά της παράνομης και σπάνιας ουσίας «bufo», η οποία συνήθως πωλείται ως αποξηραμένο δηλητήριο του φρύνου και περιέχει επίσης bufotenin (5-HO-DMT).

Στη νέα μελέτη, οι ερευνητές δεν χρησιμοποίησαν το φυσικό δηλητήριο, αλλά συνθετική και καθαρή μορφή 5-MeO-DMT. Δεν είναι η πρώτη φορά που η ουσία περνά από κλινικές δοκιμές, όμως πρόκειται για τη μεγαλύτερη και πιο αυστηρή μελέτη μέχρι σήμερα με χορήγηση μέσω ρινικού σπρέι.

Η ψυχοφαρμακολόγος Chittaranjan Andrade, από το Εθνικό Ινστιτούτο Ψυχικής Υγείας και Νευροεπιστημών της Ινδίας, σημειώνει ότι η εφάπαξ χορήγηση «φαίνεται να είναι αποτελεσματική για την επιλόχεια κατάθλιψη και τώρα για την ανθεκτική κατάθλιψη», με τα οφέλη να διαρκούν «από οκτώ ημέρες έως έξι μήνες» με ή χωρίς επαναχορήγηση. Ο ίδιος δεν συμμετείχε στη δοκιμή, αλλά έγραψε σχετικό άρθρο γνώμης, επίσης στο JAMA.

Η mebufotenin δρα γρήγορα και οι ψυχεδελικές επιδράσεις της υποχωρούν μέσα σε περίπου μία ώρα, ανάλογα με τον τρόπο χορήγησης. Σε αυτό το σημείο μοιάζει με την DMT, αν και τα οπτικά φαινόμενα τείνουν να είναι σαφώς ηπιότερα.

Ο νευροψυχίατρος David Feifel και οι συνεργάτες του θεωρούν ότι αυτή η σύντομη εμπειρία μπορεί να δώσει πλεονέκτημα στην ουσία σε σχέση με επιλογές όπως η εσκεταμίνη και η ψιλοκυβίνη, αν και τα δεδομένα δεν επαρκούν ακόμη. Η φάσης 2b δοκιμή εξέτασε την ασφάλεια, την αποτελεσματικότητα και τον χρόνο μέχρι να είναι έτοιμοι οι ασθενείς να πάρουν εξιτήριο.

Στη μελέτη συμμετείχαν 193 άνθρωποι με μέτρια έως σοβαρή μείζονα κατάθλιψη σε κέντρα της Αυστραλίας, της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Όλοι είχαν δοκιμάσει δύο έως πέντε διαφορετικά αντικαταθλιπτικά στη διάρκεια του ίδιου επεισοδίου χωρίς αποτέλεσμα.

Οι συμμετέχοντες χωρίστηκαν τυχαία σε μία από τρεις δόσεις ρινικού σπρέι mebufotenin benzoate, με 0,3 mg, 8 mg ή 12 mg δραστικής ουσίας, χωρίς να γνωρίζουν ποια δόση έλαβαν. Πριν, κατά τη διάρκεια και μετά την εμπειρία, έλαβαν ψυχολογική υποστήριξη και ακολούθησαν τα συνήθη πρωτόκολλα set and setting που εφαρμόζονται στις ψυχεδελικές θεραπείες.

Οι περισσότεροι ασθενείς ήταν έτοιμοι να αποχωρήσουν περίπου δύο ώρες μετά τη λήψη, αφού επιβεβαιώθηκε ότι δεν είχαν πλέον οξείες ψυχεδελικές επιδράσεις. Οι ερευνητές γράφουν ότι αυτή η γρήγορη επιστροφή στη βασική κατάσταση, μαζί με τη σπάνια ανάγκη για επαναληπτική δόση, μπορεί να προσφέρει σημαντικά πλεονεκτήματα σε σχέση με θεραπείες που υπάρχουν σήμερα ή βρίσκονται σε προχωρημένο στάδιο ανάπτυξης.

Σύμφωνα με την ομάδα, η εσκεταμίνη και η διακρανιακή μαγνητική διέγερση απαιτούν συχνές επαναλήψεις, ενώ η ψιλοκυβίνη και το LSD χρειάζονται παρακολούθηση τεσσάρων έως δώδεκα ωρών λόγω της μεγαλύτερης οξείας εμπειρίας.

Τα οφέλη συνήθως άρχισαν να φαίνονται περίπου δύο ημέρες μετά τη συνεδρία και διατηρήθηκαν για τουλάχιστον οκτώ εβδομάδες. Οι περισσότεροι συμμετέχοντες εμφάνισαν ανεπιθύμητες ενέργειες, αλλά σχεδόν όλες ήταν ήπιες ή μέτριες, όπως πονοκέφαλος, ναυτία και πόνος στη μύτη, και περιορίστηκαν στην ημέρα της χορήγησης. Ένα άτομο εμφάνισε δύο σοβαρές κρίσεις πανικού κατά τη διάρκεια της θεραπείας.

Οι δόσεις των 12 mg και 8 mg είχαν καλύτερη επίδοση από τη δόση των 0,3 mg, βελτιώνοντας τις βαθμολογίες κατάθλιψης κατά 5,3 και 6,2 μονάδες περισσότερο αντίστοιχα από τη χαμηλότερη δόση. Η δόση των 8 mg θα περάσει στη φάση 3, καθώς φάνηκε να προσφέρει την καλύτερη ισορροπία ανάμεσα σε ασφάλεια και αποτελεσματικότητα.

Στη φάση 3, το φάρμακο θα δοκιμαστεί σε πολύ μεγαλύτερο δείγμα και θα συγκριθεί με άλλες διαθέσιμες θεραπείες. Ωστόσο, ο Andrade δηλώνει ότι τα αποτελέσματα δεν δείχνουν ακόμη πως η mebufotenin είναι η επόμενη μεγάλη λύση για την κατάθλιψη.

Όπως επισημαίνει, «το αντικαταθλιπτικό αποτέλεσμα ήταν ελλιπές» και «ο μέσος ασθενής βελτιώθηκε μόνο κατά περίπου 30%». Προσθέτει επίσης ότι τα ποσοστά ανταπόκρισης και ύφεσης ήταν χαμηλότερα από εκείνα που βλέπουμε, για παράδειγμα, με την κεταμίνη και την ηλεκτροσπασμοθεραπεία.

Ο ίδιος σημειώνει ακόμη ότι ο ορισμός της «ανθεκτικής» κατάθλιψης στη μελέτη ήταν σχετικά ήπιος, καθώς κανένας ασθενής δεν είχε υποβληθεί, για παράδειγμα, σε κεταμίνη ή ηλεκτροσπασμοθεραπεία. Γι’ αυτό θεωρεί ότι ο όρος «δύσκολα αντιμετωπίσιμη» κατάθλιψη περιγράφει καλύτερα αυτούς τους ασθενείς.

Η μελέτη απέκλεισε επίσης όσους ανέφεραν αυτοκτονικό ιδεασμό, κάτι που σημαίνει ότι δεν είναι σαφές πόσο ασφαλής ή αποτελεσματική θα ήταν η mebufotenin για αυτούς. Ο Andrade παραμένει επιφυλακτικός και για το πόσο γρήγορα μπορεί πράγματι να αλλάξει τη ζωή των ασθενών.

Όπως γράφει, οι ασθενείς με δύσκολα αντιμετωπίσιμη κατάθλιψη χρειάζονται μακροχρόνια θεραπεία συντήρησης, όμως επειδή η mebufotenin εξετάστηκε ως μονοθεραπεία, η δοκιμή δεν δείχνει πότε και πώς θα έπρεπε να γίνει η μετάβαση σε ένα συμβατικό αντικαταθλιπτικό ούτε αν η ίδια η ουσία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για συντήρηση.