Ο πιο γνωστός δεινόσαυρος στον κόσμο, ο Tyrannosaurus rex, ήταν πιθανότατα θερμόαιμος, όπως τα πτηνά και τα θηλαστικά, σύμφωνα με νέα στοιχεία που προέκυψαν από σμάλτο δοντιών ηλικίας 66 εκατομμυρίων ετών. Τα ευρήματα ενισχύουν προηγούμενες μελέτες.
Ο Scott Persons, από το South Carolina State Museum, ο οποίος δεν συμμετείχε στη νέα έρευνα, λέει ότι η μελέτη σημαίνει πως «το άνοιγμα της τελευταίας ταινίας Jurassic World ήταν ένα μεγάλο σωρό από χολιγουντιανά παραμύθια».
«Η ταινία βασίστηκε στην υπόθεση ότι οι δεινόσαυροι δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν στον σύγχρονο κόσμο, παρά μόνο κοντά στον ισημερινό», λέει ο Persons. «Δεν ισχύει αυτό. Τα στοιχεία δείχνουν ότι ένας Tyrannosaurus θα ήταν άνετος σε υποτροπικά και ακόμη και σε ήπια κλίματα».
Ο Robert Eagle από το University of California, Los Angeles, και οι συνεργάτες του ανέλυσαν τη χημεία στο σμάλτο τριών δοντιών T. rex και τα συνέκριναν με πέντε απολιθωμένα δόντια κροκοδείλων παρόμοιας ηλικίας.
Οι ερευνητές συνέκριναν επίσης τα αποτελέσματά τους με δεδομένα από θηλαστικά όπως οι ελέφαντες και τα μαμούθ, ώστε να διαπιστώσουν αν ο T. rex ήταν και ενδόθερμο ζώο, δηλαδή οργανισμός που μπορεί να ρυθμίζει τη θερμοκρασία του σώματός του μέσω του μεταβολισμού του. Τα εκτόθερμα, ή αλλιώς ψυχρόαιμα ζώα όπως οι κροκόδειλοι, συχνά ζεσταίνονται λιαζόμενα στον ήλιο.
Η ενδόθερμη ρύθμιση είναι συνηθισμένη στα μεγάλα ζώα και ακόμη και σε ορισμένα ψάρια, λέει ο Eagle, καθώς τους επιτρέπει να κινούνται και να διατηρούν πιο σταθερή δραστηριότητα για να βρίσκουν τροφή και να μεταναστεύουν, αλλά και να ζουν σε ψυχρότερα περιβάλλοντα. Εδώ και καιρό θεωρείται ότι πολλοί δεινόσαυροι, μεταξύ αυτών και ο T. rex, ήταν επίσης θερμόαιμοι.
«Έχει όμως κόστος — οι υψηλότεροι μεταβολικοί ρυθμοί σημαίνουν μεγαλύτερες ανάγκες σε τροφή και πιθανόν πιο ενεργό κυνήγι για να την αποκτήσουν», λέει.
Στη χημεία του σμάλτου, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στην αφθονία δεσμών ανάμεσα σε σπάνια βαριά ισότοπα του άνθρακα και του οξυγόνου, γνωστών ως δεσμοί άνθρακα-13 και οξυγόνου-18. Αυτοί οι δεσμοί είναι πιο συχνοί σε ορυκτά που σχηματίζονται σε χαμηλές θερμοκρασίες, σε σχέση με ορυκτά που σχηματίζονται σε υψηλές θερμοκρασίες.
«Άρα, σε ένα πολύ παλιό δόντι μπορούμε να μετρήσουμε την αφθονία των δεσμών άνθρακα-13 και οξυγόνου-18 και να καταλάβουμε αν σχηματίστηκε σε θερμό ή ψυχρό σώμα».
Ο Eagle λέει ότι ο T. rex είχε θερμοκρασία σώματος περίπου 36°C, παρόμοια με εκείνη μεγάλων σύγχρονων θηλαστικών, αλλά χαμηλότερη από πολλών σημερινών πτηνών.
«Βρήκαμε επίσης ότι η ανακατασκευασμένη θερμοκρασία του T. rex ήταν σημαντικά υψηλότερη από τις θερμοκρασίες που προέκυψαν από δόντια κροκοδείλων από την ίδια γεωλογική διαμόρφωση — το Hell Creek στη Μοντάνα», λέει ο Eagle.
Οι ερευνητές αναφέρουν επίσης ότι οι θερμοκρασίες του σώματος του T. rex ήταν υψηλότερες από τις περιβαλλοντικές θερμοκρασίες στην προϊστορική Μοντάνα, όπως υπολογίστηκαν τόσο από ισοτοπικές εκτιμήσεις όσο και από κλιματικά μοντέλα.
«Χρησιμοποιώντας καμπύλες θερμικής απόδοσης και κλιματική μοντελοποίηση με βάση αυτά τα αποτελέσματα, διαπιστώσαμε ότι ολόκληρη η βορειοαμερικανική ήπειρος θα ήταν κατοικήσιμη για τον T. rex κατά την Κρητιδική Περίοδο», λέει.
Εδώ και καιρό πιστεύαμε ότι ο Tyrannosaurus rex ήταν ο αδιαμφισβήτητος κορυφαίος θηρευτής στα τελευταία χρόνια των δεινοσαύρων. Όμως μια νέα ματιά σε αμφιλεγόμενα απολιθώματα οδήγησε στη μεγαλύτερη ανατροπή που έχει δει ποτέ η παλαιοντολογία.
Ο Persons λέει ότι υπήρχαν ήδη πολλά στοιχεία πως ο T. rex ήταν θερμόαιμος, μεταξύ των οποίων οι ρυθμοί ανάπτυξης των οστών και οι αναλογίες θηρευτή-θηράματος — καθώς οι ενδόθερμοι οργανισμοί με υψηλές ενεργειακές ανάγκες χρειάζονται πολύ περισσότερη λεία ανά θηρευτή από τους εκτόθερμους — αλλά και «μια σειρά ανατομικών χαρακτηριστικών που συνάδουν με υψηλές επιδόσεις και αθλητικότητα».
Ο Thomas Carr από το Carthage College στο Wisconsin λέει ότι η νέα εργασία είναι «ένα παράδειγμα της επιστήμης εν δράσει, που συγκλίνει σε μία ισχυρή υπόθεση, η οποία σε αυτή την περίπτωση αποκαλύπτει τον T. rex ως έναν ενεργό κορυφαίο θηρευτή».
Οι ερευνητές «τεκμηριώνουν μια ευρεία γεωγραφική εξάπλωση του T. rex, δείχνοντας ότι μπορούσε να αντέξει τις χαμηλές θερμοκρασίες στο βόρειο τμήμα της κατανομής του και τις τροπικές θερμοκρασίες στο νότιο», λέει ο Carr. «Και στις δύο περιπτώσεις, η θερμοκρασία του σώματος του T. rex είναι υψηλότερη από τη μέση θερμοκρασία του αέρα. Αυτό το αποτέλεσμα συνάδει με την υπόθεση ότι ο T. rex μπορεί να μετανάστευσε από την Ασία στη Βόρεια Αμερική σε υψηλά γεωγραφικά πλάτη».
Science Advances DOI: 10.1126/sciadv.aeb7653
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
