Πολλά είδη σκορπιών χρησιμοποιούν μείγματα σιδήρου, ψευδαργύρου και μαγγανίου για να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα των θανατηφόρων όπλων τους.
Οι σκορπιοί φθορίζουν υπό το υπεριώδες φως, Erwin Niemand/Shutterstock
Οι σκορπιοί φθορίζουν υπό το υπεριώδες φως
Erwin Niemand/Shutterstock
Οι σκορπιοί ενισχύουν τις δαγκάνες και το κεντρί τους με μέταλλα, μετατρέποντας ουσιαστικά αυτά τα όπλα στο αντίστοιχο ενός παπουτσιού με ατσάλινη προστασία στα δάχτυλα.
Η χρήση μετάλλων για την ενίσχυση ευάλωτων σημείων του σώματος, όπως τα δόντια σε σπονδυλωτά ζώα, για παράδειγμα στους δράκους του Κομόντο (Varanus komodoensis), είναι ήδη γνωστή. Στους σκορπιούς, οι περιοχές που περιέχουν μέταλλα φαίνονται μάλιστα σαν λεκέδες με γυμνό μάτι.
Γιατί τα ζώα με σπαθόσχημα δόντια εμφανίστηκαν ξανά και ξανά
Ο Σαμ Κάμπελ από το Πανεπιστήμιο του Κουίνσλαντ στην Αυστραλία και οι συνεργάτες του εξέτασαν τις δαγκάνες και τα κεντριά 18 ειδών σκορπιού από όλο τον κόσμο, προκειμένου να διαπιστώσουν πόσο εκτεταμένη είναι η μεταλλική τους ενίσχυση και ποια είναι η σύστασή της.
Η ομάδα χρησιμοποίησε δύο διαφορετικές τεχνικές ακτίνων Χ και ηλεκτρονική μικροσκοπία για να μελετήσει τους σκορπιούς, χαρτογραφώντας την παρουσία τριών βασικών μετάλλων: σιδήρου, ψευδαργύρου και μαγγανίου. Εντόπισε επίσης ίχνη και άλλων στοιχείων, μεταξύ των οποίων χαλκός, νικέλιο, πυρίτιο, χλώριο, τιτάνιο και βρώμιο.
Τα μέταλλα εντοπίζονται κυρίως στις άκρες των κεντριών και κατά μήκος της κοπτικής επιφάνειας των δαγκανών, καθώς και στο στόμα και τα δόντια και στις ταρσικές δαγκάνες, κάνοντας τα όπλα τους «σαν παπούτσι με ατσάλινο προστατευτικό στα δάχτυλα», λέει ο Κάμπελ. Ο υπόλοιπος εξωσκελετός του ζώου παραμένει σκληρός, αλλά είναι πολύ πιο μαλακός σε σύγκριση.
Όλοι οι σκορπιοί φθορίζουν σε ανοιχτό πράσινο ή μπλε χρώμα κάτω από υπεριώδες φως. Όμως τα σημεία του σώματος που είναι εμπλουτισμένα με μέταλλα δεν λάμπουν όταν εκτίθενται σε UV, διαπίστωσε η ομάδα.
Δεν είναι ακόμη γνωστό πώς οι σκορπιοί αποκτούν τα μέταλλα που ενσωματώνουν στον εξωσκελετό τους, αν και η τροφή τους θεωρείται η πιο πιθανή πηγή.
Η ομάδα διαπίστωσε επίσης ότι διαφορετικά είδη σκορπιών είχαν περισσότερα μέταλλα σε διαφορετικά σημεία του σώματός τους, κάτι που συνδέεται με τη συμπεριφορά τους. «Αυτό που εντοπίσαμε ήταν ότι όταν ο ψευδάργυρος ήταν υψηλός στις δαγκάνες, ήταν χαμηλός στο κεντρί και το αντίστροφο», λέει ο Κάμπελ. «Επειδή οι σκορπιοί χρησιμοποιούν τα όπλα τους με τόσο διαφορετικό τρόπο, είναι πιθανό ότι ο εμπλουτισμός με μέταλλα έχει προσαρμοστεί ώστε να προσφέρει ευνοϊκές βιομηχανικές ιδιότητες στα όπλα όπου αυτό είναι πιο απαραίτητο για τον σκορπιό».
Ο εμπλουτισμός των ιστών των ζώων με μέταλλα φαίνεται πως είναι πιο συνηθισμένος απ’ όσο πιστευόταν, λέει ο Άαρον ΛεΜπλαν από το King’s College London. «Όλο και περισσότερες μελέτες το δείχνουν αυτό και στα δόντια των σπονδυλωτών», σημειώνει. «Το επόμενο λογικό βήμα μετά την ανακάλυψη αυτών των χαρακτηριστικών είναι να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε πώς εξελίχθηκαν σε μεγάλες εξελικτικές γραμμές, και αυτή η μελέτη είναι πρωτοποριακή γι’ αυτόν τον λόγο».
Journal of the Royal Society Interface DOI: 10.1098/rsif.2025.0523
Λάβετε μια εβδομαδιαία δόση ανακαλύψεων στο inbox σας. Θα σας κρατάμε επίσης ενήμερους για εκδηλώσεις και ειδικές προσφορές του New Scientist.
