Ο θρύλος του Star Trek Τζόναθαν Φρέικς σκηνοθέτησε την προτελευταία επεισόδιο της πρώτης σεζόν του Starfleet Academy, φέρνοντας μαζί του δεκαετίες εμπειρίας από το σύμπαν της σειράς. Σε συνέντευξή του μιλά για την εξέλιξη της τεχνολογίας στα γυρίσματα, τη σημασία της συναισθηματικής σύνδεσης των χαρακτήρων και το πώς το Star Trek έχει γίνει πιο κινηματογραφικό από ποτέ.
Υπάρχουν λίγοι άνθρωποι που γνωρίζουν το σύμπαν του Star Trek τόσο καλά όσο ο Τζόναθαν Φρέικς. Από το 1990, όταν σκηνοθέτησε για πρώτη φορά επεισόδιο του The Next Generation, έχει διευθύνει πάνω από 31 τηλεοπτικές παραγωγές της σειράς, καθώς και δύο ταινίες — το First Contact και το Insurrection. Τώρα, με το Starfleet Academy να φτάνει στο τέλος της πρώτης του σεζόν στο Paramount+, ο Φρέικς ανέλαβε την προτελευταία επεισόδιο με τίτλο «300th Night», μια συναισθηματικά φορτισμένη ιστορία που εστιάζει στη δύσκολη επανένωση μητέρας και γιου.
«Ο κύριος στόχος ήταν να κάνουμε αυτή την επανένωση να αντηχεί αληθινά», εξηγεί ο Φρέικς. «Είναι μια σχέση περίπλοκη, φορτισμένη, με πολλά στρώματα. Αν δεν νοιαστείς για αυτούς τους δύο ανθρώπους που δεν έχουν δει ο ένας τον άλλον εδώ και 15 χρόνια, τότε δεν έχεις τίποτα.» Αυτή η φιλοσοφία — να βάζεις τους χαρακτήρες και τις σχέσεις τους πάνω από τα εφέ — είναι κάτι που ο Φρέικς έχει καλλιεργήσει σε όλη του την καριέρα.
Ένα από τα πιο εντυπωσιακά στοιχεία της συνέντευξης είναι η περιγραφή του για την τεχνολογία Volume — τον τεράστιο κυκλικό τοίχο LED που χρησιμοποιείται πλέον ευρέως στις παραγωγές του Star Trek αντί για τα παραδοσιακά πράσινα φόντα. «Είναι το πιο εντυπωσιακό Volume set που έχω δουλέψει ποτέ», λέει με ενθουσιασμό. «Παλιά κοιτούσαμε μια πράσινη οθόνη με σημάδια από ταινία και λέγαμε “έρχεται ένα Ρομουλανικό πλοίο” κρατώντας ένα ραβδί με μπαλάκι του τένις για να δείξουμε πού να κοιτάξουν. Ήταν τόσο πρωτόγονο σε σύγκριση με αυτό που έχουμε τώρα.»
Η τεχνολογία Volume, που έγινε γνωστή από το The Mandalorian, επιτρέπει στους ηθοποιούς να βλέπουν σε πραγματικό χρόνο το περιβάλλον μέσα στο οποίο υποτίθεται ότι βρίσκονται — από αλλόκοτες αγορές εξωγήινων πλανητών μέχρι το βαθύ διάστημα. Το αποτέλεσμα είναι πιο φυσικές ερμηνείες και μια αισθητική που πλησιάζει πολύ περισσότερο στον κινηματογράφο. «Το Starfleet Academy είναι τεράστιο σε επίπεδο σχεδιασμού, οπτικών εφέ και γραφικών», παραδέχεται ο Φρέικς. «Είναι πολύ κινηματογραφικό.»
Ο Φρέικς μοιράζεται επίσης τη δική του μέθοδο προσέγγισης κάθε σεναρίου: «Ψάχνω για δύο πράγματα. Πρώτον, υπάρχει κάπου χιούμορ και πώς μπορώ να το αναδείξω; Δεύτερον, ποια είναι η συναισθηματική σύνδεση μεταξύ των χαρακτήρων;» Αυτή η προσέγγιση φαίνεται να ταιριάζει απόλυτα με το Starfleet Academy, μια σειρά που επιλέγει συνειδητά να εστιάζει στις ανθρώπινες — και μη ανθρώπινες — σχέσεις αντί για εντυπωσιακές διαστημικές μάχες.
Την τελευταία επεισόδιο της σεζόν αναλαμβάνει ο Olatunde Osunsanmi, με τον οποίο ο Φρέικς έχει συνεργαστεί και στο Discovery. «Του δίνω τη σκυτάλη και αυτός παίρνει το μεγάλο ορχηστρικό φινάλε», λέει γελώντας. «Αλλά αν δεν έχεις στήσει σωστά τα πράγματα, το φινάλε δεν θα έχει την ίδια δύναμη.» Μια παρατήρηση που ισχύει εξίσου για τη σκηνοθεσία και για την ίδια τη ζωή.
