Αποκαλύπτεται βιβλίο του Ρομπ Ράινερ για τη δολοφονία του Κένεντι

Το βιβλίο του Ρομπ Ράινερ για τη δολοφονία του Τζον Φ. Κένεντι αποκαλύπτεται έναν χρόνο μετά τον θάνατό του. Ο αμερικανός σκηνοθέτης είχε συνεργαστεί με τους Ντέιβιντ Χόφμαν και Ντικ Ράσελ για το Who Killed JFK?, βασισμένο στο podcast του με τη Σοledad O’Brien.
Στις 8 Δεκεμβρίου πέρυσι, ο Ράινερ υπέγραψε το πρόλογο του βιβλίου. Περιγράφοντας τη μακρόχρονη γοητεία του με τη δολοφονία του Κένεντι στο Ντάλας στις 22 Νοεμβρίου 1963 και αυτό που θεωρούσε μεγάλη συνωμοσία συγκάλυψης για το ποιος πραγματικά σκότωσε τον 35ο πρόεδρο, έγραψε: «Ίσως οι άνθρωποι να μην θέλουν πραγματικά μια απάντηση. Ίσως είμαστε πιο ασφαλείς αν δεν ξέρουμε … Λοιπόν, τελείωσα με το να είμαι ασφαλής».
Έξι ημέρες αργότερα, ο Ράινερ και η σύζυγός του, Μισέλ Ράινερ, μαχαιρώθηκαν μέχρι θανάτου στο σπίτι τους. Ο γιος τους, Νικ Ράινερ, έχει κατηγορηθεί για φόνο και έχει δηλώσει αθώος.
Ο άλλος γιος του, Τζέικ Ράινερ, «διάβασε πράγματι τον πρόλογο για το audiobook», είπε ο Χόφμαν. «Όπως ο πατέρας του, έχει αυτή την απίστευτη φωνή, αλλά είναι και performer … Τα πήγε πραγματικά πολύ καλά και ήταν δύσκολο να μην συγκινηθείς. Η τελευταία πρόταση και μετά η ημερομηνία της … σε αγγίζει πολύ έντονα, τόσο συγκινησιακά όσο και ουσιαστικά. Και φυσικά, κανείς δεν ξέρει καλύτερα από τον Τζέικ πόσο σημαντικό ήταν αυτό για τον Ρομπ».
Ο Ράινερ ήταν 15 ετών όταν σκοτώθηκε ο Κένεντι. Ο Ράσελ ήταν στην ίδια ηλικία και ανέπτυξε την ίδια εμμονή. Συγγραφέας 16 βιβλίων, μεταξύ των οποίων μελέτες για τον Κένεντι, εργάστηκε ως ερευνητής και σχολιαστής για το podcast Who Killed JFK?. Στη μορφή του βιβλίου, ο Ράσελ, ο Ράινερ και ο Χόφμαν, συγγραφέας, ιστορικός και σεναριογράφος, αφηγούνται την ιστορία της δολοφονίας και τη σκιά που άφησε.
Ο Χόφμαν είπε: «Υπάρχει τόση ίντριγκα, τόσες προσωπικότητες, τόσα φυσικά cliffhangers που σε κάνουν να θέλεις να γυρίσεις τη σελίδα … Το ερώτημα ήταν: “Πώς παίρνουμε κάτι τόσο περίπλοκο και το συμπυκνώνουμε με τρόπο που να μοιάζει οριστικός, αλλά και να κάνει κάποιον που ίσως δεν ξέρει πολλά για τη δολοφονία του JFK να θέλει να συνεχίσει;” Εδώ το να έχεις τον Ρομπ Ράινερ στην ομάδα ήταν πραγματικά ανεκτίμητο».
Ο σκηνοθέτης του Misery, του A Few Good Men και άλλων ταινιών «ήταν μάστορας της αφήγησης», είπε ο Χόφμαν, «και ένα από τα πράγματα που έχω μάθει είναι ότι οι καλύτεροι αφηγητές έχουν, ανάμεσα στα μεγάλα τους ταλέντα, τη δυνατότητα να ξέρουν τι να αφήνουν στο πάτωμα του μοντάζ. Νομίζω ότι οι τρεις μας —ο Ντικ που γνωρίζει τα πάντα, μια ολόκληρη εγκυκλοπαίδεια για τη δολοφονία του JFK, ο Ρομπ ένας από τους μεγαλύτερους αφηγητές όλων των εποχών και εγώ κάπου στη μέση, προσπαθώντας να συνθέσω αυτά τα κομμάτια— αλληλοσυμπληρωνόμασταν».
Ο Ράσελ είπε ότι, παρότι είχε «βουτήξει βαθιά σε αυτό, κατά διαστήματα, για 50 χρόνια», έμαθε ακόμη πολλά και ήταν «απίστευτο» να συνεργάζεται με τον Ρομπ και τον Ντέιβιντ. Όπως πρόσθεσε, στο τέλος ήθελαν να πείσουν τους αναγνώστες ότι «υπήρχε πολύ περισσότερα από όσα έδειξαν οι έρευνες».
Και πράγματι, οι έρευνες αυτές πολλές. Πρώτα ήταν η Επιτροπή Γουόρεν, που συστάθηκε από τον αντιπρόεδρο του JFK, Λίντον Μπ. Τζόνσον, υπό την προεδρία του αρχιδικαστή Ερλ Γουόρεν και δημοσίευσε την έκθεσή της τον Σεπτέμβριο του 1964. Ακολούθησε η ειδική επιτροπή της Βουλής των Αντιπροσώπων για τις δολοφονίες, η οποία ολοκλήρωσε το έργο της το 1979 μετά από τρία χρόνια. Από τότε έχουν δοθεί στη δημοσιότητα και νέοι φάκελοι, κυρίως επί Ντόναλντ Τραμπ. Η συζήτηση για το ποιος σκότωσε τον Κένεντι δεν πρόκειται να τελειώσει.
Η επίσημη εκδοχή λέει ότι ο Κένεντι πυροβολήθηκε από τον Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ, έναν νεαρό περιπλανώμενο με αριστερές διασυνδέσεις, ο οποίος σκοτώθηκε δύο μέρες αργότερα από τον Τζακ Ρούμπι, ιδιοκτήτη νυχτερινού κέντρου στο Ντάλας. Ο Ράινερ, ο Χόφμαν και ο Ράσελ δεν συμφωνούν. Το Who Killed JFK? εξετάζει όσα οι συγγραφείς θεωρούν κενά στην υπόθεση εναντίον του Όσβαλντ και τα πιθανά σενάρια μιας διαφορετικής εξήγησης: τη CIA και το FBI, τη μαφία, ακροδεξιούς στις ΗΠΑ και στην Κούβα, ή συνδυασμούς των τριών. Στο τέλος του βιβλίου, οι συγγραφείς κατονομάζουν άνδρες που, όπως λένε, πραγματοποίησαν οι ίδιοι τη δολοφονία.
Ο Ράσελ είπε: «Ήταν θέμα να ακολουθήσουμε τα νήματα και να συνθέσουμε ό,τι μπορούσαμε από όσα υπάρχουν, και ανακαλύψαμε ότι πάρα πολλά ήταν καταγεγραμμένα αλλά αγνοήθηκαν από την Επιτροπή Γουόρεν και, σε κάποιο βαθμό, και από την επιτροπή της Βουλής. Και αυτοί ήταν άνθρωποι που υπάρχουν, ας πούμε, στη βιβλιογραφία. Μιλήσαμε με ορισμένους από αυτούς».
Το βιβλίο παραδέχεται ότι η έρευνα για τον JFK «είναι γεμάτη τεστ Ρόρσαχ», στοιχεία ή γεγονότα στα οποία κάθε αναγνώστης μπορεί να βλέπει κάτι διαφορετικό. Ολόκληρη ενότητα τιτλοφορείται The Wilderness of Mirrors. Ο Χόφμαν είπε: «Νομίζω ότι η πρόκλησή μας ήταν πως, όταν κοιτάς τη δολοφονία του JFK, δεν είναι μια έρευνα ή ένα μυστήριο όπου λείπουν οι πληροφορίες. Το ζήτημα είναι ότι ανοίγεις ένα παζλ 63 ετών. Καταλαβαίνεις ότι εδώ υποτίθεται πως υπάρχουν 1.000 κομμάτια και αρκετά λείπουν. Αρχίζεις να το ψάχνεις. Καταλαβαίνεις ότι πολλά από αυτά τα κομμάτια δεν ανήκουν εδώ … Έτσι αρχίζεις να σκέφτεσαι: “Ποια κομμάτια ταιριάζουν μεταξύ τους;” Ο [συγγραφέας για τον JFK] Τζέφερσον Μόρλεϊ το αποκαλεί patterns of facts. Εμείς μιλούσαμε για συμπλέγματα πληροφοριών. Όταν βρίσκαμε συμπλέγματα που έδεναν καθαρά, αυτό μας έδινε σιγουριά ότι είχαμε κάτι πάνω στο οποίο μπορούσαμε να χτίσουμε».
Ο Ράσελ είπε: «Υπήρχαν μερικά πολύ ενδιαφέροντα και δραματικά πράγματα που έπρεπε να αφήσουμε έξω, επειδή δεν μπορούσαμε να τα χωρέσουμε άνετα σε αυτό το πλαίσιο, δηλαδή: “Κάνει αυτό την αφήγηση να προχωρά, αλλά και είναι αληθινό;” Αυτή ήταν πολλές φορές η ματιά του Ρομπ, που έλεγε: “Θεέ μου, πραγματικά πιστεύω ότι αυτό μάλλον είναι αλήθεια, αλλά δεν έχουμε αρκετά για να το αποδείξουμε, οπότε πρέπει να το αφήσουμε στο πάτωμα της αίθουσας μοντάζ.”»
Ο Χόφμαν είπε: «Ήταν απολύτως σκόπιμο ότι τίποτα από όλα αυτά δεν στηρίζεται σε ένα μόνο στοιχείο ή σε έναν μάρτυρα ή κάτι τέτοιο. Όταν κάνεις ένα βήμα πίσω, υπάρχει απλώς τεράστιος όγκος πληροφοριών … είτε πρόκειται για τη σύνδεση του Όσβαλντ με τις υπηρεσίες είτε για οποιαδήποτε άλλη βασική πλευρά της υπόθεσης που χτίζουμε».
Σε ό,τι αφορά ένα από τα βασικά σημεία διαφωνίας, ο Ράινερ, ο Χόφμαν και ο Ράσελ υποστηρίζουν ότι ο Όσβαλντ δεν ήταν ο δολοφόνος, αλλά ένα εξιλαστήριο θύμα που παγιδεύτηκε σε σχέδιο. Ο Ντόμινικ Σάντμπρουκ, συν-παρουσιαστής του εξαιρετικά δημοφιλούς podcast The Rest Is History, θεωρεί ότι ο Όσβαλντ έδρασε μόνος του. Ένα από τα στοιχεία που επικαλείται ο Σάντμπρουκ είναι ότι ο Όσβαλντ ήταν εξαιρετικός σκοπευτής, εκπαιδευμένος στους αμερικανικούς πεζοναύτες, και σίγουρα ικανός να πετύχει τους θανατηφόρους πυροβολισμούς από τον έκτο όροφο του Texas School Book Depository. Οι Ράινερ, Ράσελ και Χόφμαν, ωστόσο, γράφουν ότι ο Όσβαλντ ήταν κακός σκοπευτής, επικαλούμενοι παρατσούκλι των Πεζοναυτών από τα σκορ σε δοκιμασίες σκοποβολής —«Shitbird»— και τη μαρτυρία ενός άλλου στρατευμένου. Τι θα έλεγαν, λοιπόν, στον Σάντμπρουκ;
«Είχα ένα αντίτυπο του βιβλίου μαζί μου προχθές», είπε ο Χόφμαν, «και πήγα σε ένα καφέ στο Λος Άντζελες. Ήρθε ένας τύπος και μου είπε ότι ήταν πεζοναύτης για 20 χρόνια, και μου είπε: “Δεν ξέρω τι λέει αυτό το βιβλίο, αλλά ο Όσβαλντ ήταν άθλιος σκοπευτής. Δεν υπήρχε περίπτωση να το κάνει αυτό. Στο λέω εγώ, ως πεζοναύτης.” Οπότε είναι αστείο που το φέρνεις αυτό, τρεις μέρες μετά.
«Το θέμα του marksman είναι τελείως παραπλανητικό. Ένας marksman δεν είναι υψηλή βαθμίδα σε ό,τι αφορά ανθρώπους που ξέρουν να χειρίζονται ένα τουφέκι. Δεν είναι κακή βαθμίδα, αλλά σε έναν απλό αναγνώστη ακούγεται σαν: “Ουάου, αυτός ο άνθρωπος πρέπει να είναι πολύ καλός με το τουφέκι.” Όμως το marksman δεν είναι από τις υψηλότερες διακρίσεις που μπορείς να πάρεις σε εκείνα τα τεστ … Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι ότι νομίζω πως εκείνο το τεστ ήταν το 1958 ή το ’59. Δεν υπάρχει πρακτικά κανένα αξιόπιστο στοιχείο ότι [ο Όσβαλντ] πυροβολούσε ή εξασκούνταν με τουφέκι στα επόμενα τέσσερα χρόνια. Άρα, αν πάρεις κάποιον που το 1959 ήταν μέτριος σκοπευτής, του δώσεις ένα όπλο που όλοι συμφωνούν ότι ήταν ένα σκέτο σαράβαλο, χωρίς να έχει εξασκηθεί τέσσερα χρόνια, και τον βάλεις σε εκείνο το κτίριο, δεν είναι μια βολή που θα περίμενες ότι θα πετύχει κάποιος σαν κι αυτόν».
Για το όπλο, ο Ράσελ επέκτεινε το επιχείρημα: «Δώσαμε έμφαση στο γεγονός ότι στην αρχή το τουφέκι που βρέθηκε στον έκτο όροφο ταυτοποιήθηκε ως γερμανικό Mauser, όχι ως Mannlicher-Carcano, που πραγματικά δεν ήταν το είδος του τουφεκιού που θα χρησιμοποιούσες για να πυροβολήσεις κάποιον από ψηλά … απλώς δεν είχε την ικανότητα να το κάνει. Ένα Mauser είχε. Αυτό ήταν ένα στοιχείο, και έπειτα φυσικά υπάρχει το αποτύπωμα παλάμης που βρέθηκε στο τουφέκι … [που] μοιάζει πολύ πιθανό να τοποθετήθηκε αργότερα, ώστε να φανεί ότι ο Όσβαλντ κρατούσε εκείνο το συγκεκριμένο όπλο, το οποίο, παρεμπιπτόντως, άλλαξε την επόμενη μέρα. Ξαφνικά δεν ήταν Mauser πια· ήταν Mannlicher.
«Και, φυσικά, εξετάσαμε σε βάθος πού βρισκόταν ο Όσβαλντ εκείνη την ώρα, τι λένε διάφοροι άνθρωποι; Ήταν πραγματικά εκεί πάνω; Λοιπόν, κάποιοι είδαν δύο σκοπευτές, ο ένας κρατούσε τουφέκι. Και κοιτάξαμε πού βρισκόταν ο Όσβαλντ ακόμη και πριν πάει στο σπίτι όπου νοίκιαζε δωμάτιο και καταλήξει στο Texas Theatre», όπου συνελήφθη στις 22 Νοεμβρίου 1963, αρχικά για τη δολοφονία του αστυνομικού του Ντάλας, Τζ. Ντ. Τίπιτ. «Ξέρετε, άνθρωποι τον είδαν στην τραπεζαρία. Είπε ότι ήταν στην τραπεζαρία, πίνοντας μια Coca-Cola».
Όπως και ο Ράινερ, ο Χόφμαν και ο Ράσελ δεν πιστεύουν ότι τα στοιχεία σε βάρος του Όσβαλντ στέκουν.
Το Who Killed JFK? κυκλοφορεί ήδη.
Πηγή: theguardian.com.
Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.






