Μετάβαση στο περιεχόμενο
Thursday 19 November

Ανήσυχο ντοκιου-υβρίδιο για την Ελίζαμπεθ Χολμς

Ανήσυχο ντοκιου-υβρίδιο για την Ελίζαμπεθ Χολμς
Εικόνα από το αρχικό άρθρο — theguardian.com.

Το You Can See Everything του Nathan Fielder και του Lance Oppenheim παρακολουθεί από κοντά την καταδικασμένη για απάτη Elizabeth Holmes και εξελίσσεται σε ένα τόσο καθηλωτικό όσο και αποσταθεροποιητικό ντοκιου-υβρίδιο.

Το παρόν κείμενο περιέχει spoilers.

Επικίνδυνο, προκλητικό και τόσο καθηλωτικό όσο ένα θρίλερ, το ντοκιου-υβρίδιο των δύο σκηνοθετών φέρνει στο επίκεντρο την Holmes και το άμεσο περιβάλλον της. Η Holmes, μέσω της αμερικανικής biotech εταιρείας Theranos που συνδιοικούσε με τον τότε σύντροφό της Sunny Balwani, ισχυρίστηκε το 2003 ότι είχε εφεύρει μια μικρή συσκευή που μπορούσε να διαγνώσει κάθε είδους ασθένειες από μία μόνο σταγόνα αίματος. Το κύρος της εταιρείας ενίσχυσαν και μέλη του διοικητικού συμβουλίου όπως ο George Schultz και ο Henry Kissinger.

Στο φιλμ, όμως, η Holmes βρίσκει το δικό της ταίρι απέναντί της, ίσως και μια εξίσου ιδιόρρυθμη σχέση, στον Nathan Fielder, παρουσιαστή της ταινίας και βασικό της συνομιλητή. Η ταινία φτάνει σε μια εντυπωσιακή ανατροπή περίπου στα μισά και όποιος θέλει να τη διατηρήσει ατόφια, δύσκολα θα συνεχίσει παρακάτω.

Ο Fielder κλήθηκε από την Holmes το 2023 να περάσει χρόνο μαζί της, τις εβδομάδες πριν από τη φυλάκισή της, στο νοικιασμένο σπίτι στην παραλία του Σαν Ντιέγκο που μοιραζόταν με τον προστατευτικό νέο σύντροφό της Billy Evans. Ο Evans περιγράφεται ως ένας θορυβώδης, φιλόδοξος τύπος, με βλέψεις στον χώρο της τεχνολογίας και θαυμαστής του Charlie Kirk. Με την Holmes έχει δύο μικρά παιδιά.

Η Holmes εξακολουθεί να επιμένει ότι είναι αθώα. Στην ταινία, αυτή η στάση αποτυπώνεται στο βλέμμα της και στο κενό χαμόγελό της, όπως ενός νικητή καλλιστείων. Όταν, στο τελευταίο της αυτοκίνητο προς τη φυλακή, βγάζει τους φακούς επαφής και φοράει γυαλιά, η στιγμή αποκτά μια πιο εύθραυστη διάσταση.

Αποστολή του Fielder είναι να διαπιστώσει αν η Holmes ξέρει ότι λέει ψέματα και να την κάνει να παραδεχτεί την αλήθεια. Πρόκειται για δουλειά που απαιτεί έμμεσο τρόπο και λεπτότητα, πολύ περισσότερο από μια ευθεία ανάκριση. Ίσως έτσι μπορέσει να καταλάβει πώς και γιατί έχει πιστέψει τη δική της παραπλανητική μυθολογία.

Αυτό που προκύπτει είναι μια σχεδόν ολυμπιακή δοκιμασία αντοχής ανάμεσα σε δύο ανθρώπους που κρατούν άψογη, ανέκφραστη ψυχραιμία. Οι συνομιλίες του Fielder με τον επίσης ορθάνοιχτο στα μάτια Evans έχουν την ίδια ένταση. Το ερώτημα είναι ποιος θα χάσει πρώτος την ψυχραιμία του.

Η Holmes επιμένει ξανά και ξανά ότι η τεχνολογία λειτουργεί. Με αυτό, φαίνεται να εννοεί πως η τεχνολογία την έχει οδηγήσει στο να θεωρεί βέβαιο στο παρόν ότι μπορεί και θα λειτουργήσει στο μέλλον. Η θεωρία, για εκείνη, είναι άψογη και το μόνο που απομένει είναι η μικρή λεπτομέρεια της τεχνολογίας που πρέπει να μπει στο μικρό κουτί.

Θα μπορούσε κανείς να το πει «fake it till you make it», όμως η Holmes μοιάζει να πιστεύει πως το προσποιείσαι και το πετυχαίνεις είναι το ίδιο πράγμα. Ο Fielder γοητεύεται και ταυτόχρονα υποψιάζεται αυτή τη διστακτική, σχεδόν παιδική αδυναμία της να καταλάβει τι ακριβώς τη ρωτά. Εκείνη, όμως, φαίνεται να στερείται πραγματικά και αίσθησης του τι είναι αληθινό και τι ψεύτικο.

Φαίνεται να της λείπει και το χιούμορ. Αυτό γίνεται φανερό όταν ο Fielder της δείχνει ένα απόσπασμα με τον Abbott και τον Costello στο κλασικό «Who’s on first», ένα ξεκαρδιστικό και εύστοχο σκετς. Η Holmes, αντίθετα, ταράζεται και ξεσπά σε λυγμούς όταν ο Fielder τής δείχνει πλάνα με την Amanda Seyfried να την υποδύεται στη δραματοποιημένη μίνι σειρά The Dropout.

Είναι η Holmes η απόλυτη κακιά της ταινίας; Τι είδους προβληματική, αλληλοεξαρτώμενη σχέση είχε κάποτε με τον Balwani; Μήπως η ικανότητά της για ανειλικρινή ιδεαλισμό, προσποιητή αθωότητα και μια συγκρατημένη ανάγκη να μένει προστατευμένη από τις συνέπειες των πράξεών της είναι κάτι που πάντα τραβά έναν Ρασπούτιν, έναν κακοποιητικό χειριστή;

Γιατί άραγε ο Evans και η Holmes δέχτηκαν τον Fielder ως ανακριτή τους; Υποτίθεται επειδή τους άρεσε ο τρόπος που «σκέφτεται έξω από το κουτί». Ίσως, όμως, να εκτίμησαν και το χιούμορ πίσω από το εξαιρετικό HBO πρόγραμμα The Rehearsal, όπου ο Fielder αναπαριστά με περίτεχνα σκηνικά αληθινές καταστάσεις από τη ζωή απλών ανθρώπων. Η σειρά έχει γίνει γνωστή και για το ότι τον έφερε να αποκτήσει άδεια πιλότου για να πετάξει ένα 737.

Ίσως, λοιπόν, η Holmes και ο Evans να τους άρεσε ο τρόπος με τον οποίο πραγματικότητα και μυθοπλασία συγχωνεύονται ή τοποθετούνται η μία πάνω στην άλλη, και να ένιωθαν ότι μια τέτοια σχετικιστική προσέγγιση στα γεγονότα θα τους ταίριαζε.

Τι μπορούν όμως να κάνουν ο Fielder και ο Oppenheim, και τι πρέπει να κάνουν, όταν η Holmes έχει ήδη οδηγηθεί στη φυλακή και τα ερωτήματα παραμένουν αναπάντητα; Η απάντηση είναι εντελώς απρόσμενη: καλούν την Seyfried και τη βάζουν να αναπαραστήσει για την κάμερα συζητήσεις με την Holmes και τον Evans που δεν κατάφεραν να γυριστούν. Η Seyfried αντιδρά με έντονη δυσπιστία και υπερδιέγερση για όλο αυτό, σε πλήρη αντίθεση με την ψύχραιμη, σχεδόν ιερατική στάση του Fielder.

Σε αντίθεση με όλους τους υπόλοιπους, σε εκείνη φαίνονται όλα τα συναισθήματα. Όμως το ερώτημα παραμένει αν καθοδηγείται με τέτοιο τρόπο ώστε να γίνει κι εκείνη ένα άλυτο μυστήριο.

Όπως και η παραγωγική διαδρομή του Capturing the Friedmans του Andrew Jarecki το 2003, έτσι και αυτή η ταινία κάνει μια απότομη στροφή ως προς το τι είναι τελικά η ιστορία της. Η παρουσία της Seyfried, της μίας και μοναδικής που επιτρέπεται να δείξει ανοιχτά πόσο ξεκαρδιστικό είναι όλο αυτό, δημιουργεί μια έντονη, σχεδόν υπερ-ρεαλιστική εκδοχή της Holmes, ένα ασαφές, ανατριχιαστικό είδωλο τύπου uncanny valley. Έτσι, το βλέμμα επιστρέφει στο ενδεχόμενο η Holmes να υποδυόταν εξαρχής έναν ρόλο, μια υπόθεση που είχε τεθεί αρχικά από τους New York Times και η ίδια την απέρριψε.

Όσο για τον Evans, φαίνεται να έχει και ο ίδιος τις δικές του ιδέες για το πώς θα κρατήσει την Holmes παρούσα στη ζωή του και στην οθόνη του υπολογιστή του.

Φυσικά, μεγάλο μέρος της αφηγηματικής αγωνίας έχει χτιστεί στο μοντάζ και στη μουσική. Κανείς δεν ξέρει πόσα στοιχεία κρατήθηκαν κρυφά. Όμως αυτό που προκύπτει είναι μια εντυπωσιακή επίδειξη τόλμης και ρίσκου.

Πηγή: theguardian.com.

Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.

Περισσότερα από Fantasy

Όλα →