Ο Mason Reeves ξεχωρίζει στο «Josephine» με Τσάνινγκ Τέιτουμ και Τζέμα Τσαν

Η Mason Reeves κλέβει την παράσταση στο «Josephine», ως οκτάχρονος που γίνεται μάρτυρας σε σεξουαλική επίθεση, σε μια ταινία της Beth de Araújo που έχει αποσπάσει βραβεία και επαίνους από την πρεμιέρα της στο Sundance.
Η νέα ταινία της Beth de Araújo κάνει μια πολύ τολμηρή κίνηση και έχει κερδίσει βραβεία και αναγνώριση από την πρεμιέρα της στο Sundance. Παρότι υπάρχουν ιδέες υψηλής σύλληψης που προκαλούν επιφυλάξεις, η ερμηνεία του πρωτοεμφανιζόμενου Mason Reeves είναι εξαιρετική. Όσοι θέλουν να αποφύγουν τα spoilers καλό είναι να σταματήσουν εδώ.
Οι Channing Tatum και Gemma Chan υποδύονται τον Damien και την Claire, ένα έξυπνο, επαγγελματικό ζευγάρι στο Σαν Φρανσίσκο με μια μικρή κόρη, τη Josephine, την οποία παίζει με θαυμαστή φυσικότητα ο Reeves. Ένα πρωί ο Damien πηγαίνει τη Josephine στο Golden Gate Park για να παίξει ποδόσφαιρο. Οι δυο τους αποδεικνύεται ότι απολαμβάνουν και να βλέπουν στην τηλεόραση την Premier League. Η Josephine τρέχει σκανταλιάρικα μπροστά από τον πατέρα της σε ένα απομονωμένο σημείο του πάρκου, όπου εκείνος δεν μπορεί να τη βρει αμέσως. Εκεί γίνεται μάρτυρας ενός βιασμού, χωρίς αυτό να χάνει τη φρίκη του επειδή η σκηνή δείχνεται από μακριά.
Ο Damien τη φτάνει και καταδιώκει τον βιαστή. Η Josephine και το θύμα καταλήγουν στο πίσω μέρος ενός περιπολικού, ενώ οι αστυνομικοί και ο Damien χειρίζονται την υπόθεση, σχεδόν σαν να είναι οι ίδιοι οι ένοχοι και οι κρατούμενοι. Βαθιά επηρεασμένη από κάτι που δεν μπορεί να καταλάβει ή να επεξεργαστεί, η Josephine αρχίζει να φέρεται αλλοπρόσαλλα στο σχολείο, χωρίς να βοηθά καθόλου το γεγονός ότι ο Damien επιμένει παράξενα να παρακολουθήσει μαθήματα αυτοάμυνας. Η απορρύθμισή της αγγίζει τα όρια της ψύχωσης, ενώ πλησιάζει η μέρα που θα πρέπει να καταθέσει μπροστά σε σώμα ενόρκων.
Υπάρχουν δυνατές στιγμές, αλλά και άλλες όπου οι έντονες καβγάδες του Damien και της Claire θυμίζουν αυτοσχεδιασμό σε μάθημα υποκριτικής. Το μεγάλο μοτίβο της ταινίας είναι ότι ο ίδιος ο βιαστής εμφανίζεται σιωπηλά σε σκηνές, σαν φάντασμα που μόνο η Josephine μπορεί να δει. Βέβαια, αυτό ίσως αποτυπώνει όσα μπορεί να βιώσουν άνθρωποι σε μια τέτοια κατάσταση, όμως με τον καιρό μοιάζει κατασκευασμένο. Το ίδιο το θύμα φέρεται να απουσιάζει από το δικαστήριο, επειδή δεν έχει κλητευθεί. Η ψυχρότητα αυτής της εξέλιξης όμως χάνεται όταν εμφανίζεται στο τέλος για να ευχαριστήσει συγκινητικά τη Josephine για την κατάθεσή της.
Και η ετυμηγορία; Δεν δείχνεται. Η υπεράσπιση επιχειρεί να υπονομεύσει τη μαρτυρία της Josephine και να αφήσει να εννοηθεί ότι συνέβαινε κάτι πιο σύνθετο, ίσως μια συναινετική αναπαράσταση ρόλων. Η ίδια η ταινία, όμως, δεν χτίζει καμία πραγματική πολυπλοκότητα ή ασάφεια γύρω από αυτό που είδε η Josephine και από όσα βλέπει το κοινό μέσα από τη δική της οπτική. Ίσως το νόημα είναι ότι η ετυμηγορία δεν έχει σημασία, αφού η Josephine και οι γονείς της θα πρέπει να συνεχίσουν τη ζωή τους και να διαχειριστούν τις συνέπειες του τραύματος. Αυτό στέκει, αν και στην πραγματική ζωή η ετυμηγορία θα ήταν σίγουρα πολύ σημαντική. Υπάρχουν λοιπόν αστοχίες, αλλά ο Reeves είναι εντυπωσιακός.
Πηγή: theguardian.com.
Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.






