Ο Άλεξ Κοξ μιλά για το «Sid and Nancy», τον Χάντερ Σ. Τόμσον και το «Repo Man»

Ο Άλεξ Κοξ μίλησε για το «Sid and Nancy», το «Repo Man», τον Χάντερ Σ. Τόμσον και τη σχέση του με την ανεξάρτητη παραγωγή, απαντώντας σε ερωτήσεις αναγνωστών σε συνέντευξη του Guardian.
Ο σκηνοθέτης και παρουσιαστής του Moviedrome είπε πως δεν είδε ποτέ τη μεταφορά του Τέρι Γκίλιαμ για το «Fear and Loathing in Las Vegas» και ότι ένιωσε πολύ άσχημα για όλη την υπόθεση, καθώς ο ίδιος και η σύζυγός του είχαν γράψει το σενάριο. Όπως ανέφερε, είχαν συναντήσει τον Χάντερ Σ. Τόμσον σε πολύ κακή κατάσταση, ενώ, σύμφωνα με τον ίδιο, γύρω του υπήρχαν άνθρωποι του Χόλιγουντ που τον παρότρυναν να κάνει τρελά πράγματα. Ο Κοξ τόνισε ότι ο Τόμσον χρειαζόταν παρέμβαση, αντί να ενθαρρύνεται από «τους τύπους του Χόλιγουντ».
Αναφερόμενος στο «Razorback», είπε πως δεν θυμάται αν του προκάλεσε εφιάλτες, παρότι θυμάται ότι οι ταινίες του Moviedrome επιλέγονταν από τον παραγωγό και σκηνοθέτη Νικ Φριντ Τζόουνς, ο οποίος είχε πρόσβαση σε όλο το υλικό που διέθετε η BBC με άδεια προβολής.
Για το Λίβερπουλ είπε ότι γεννήθηκε λίγο έξω από την πόλη, στο Bebington, και πως δεν θεωρεί τον εαυτό του ακριβώς scouser. Πρόσθεσε ότι, όταν το Λίβερπουλ ανακηρύχθηκε Ευρωπαϊκή Πρωτεύουσα Πολιτισμού το 2008, αυτό δεν οφειλόταν μόνο στις Three Graces στο Pier Head, αλλά κυρίως στη δημιουργικότητα των ανθρώπων της πόλης. Κατά την άποψή του, το Λίβερπουλ κοιτάζει περισσότερο προς τον Ατλαντικό και λιγότερο προς το Λονδίνο, λόγω της ναυτιλίας, και γι’ αυτό υπήρξε πάντα ανεξάρτητο.
Μίλησε επίσης για τον Μάικλ Νίσμιθ των Monkees, ο οποίος βοήθησε να γίνει το «Repo Man». Όπως είπε, ο Νίσμιθ εισήχθη στην παραγωγή από τον Χάρι Γκιτες, του άρεσε το σενάριο και ειδικά το τετρασέλιδο κόμικ στην αρχή του. Ο Κοξ θυμήθηκε ότι ο Νίσμιθ ήθελε περισσότερη ποικιλία στη μουσική, όμως τελικά μπήκαν πολλά punk τραγούδια και εκείνος το αποδέχτηκε.
Στην ερώτηση αν εξακολουθεί να συμφωνεί με τη φράση από το «Repo Man» ότι «όσο περισσότερο οδηγείς, τόσο λιγότερο έξυπνος είσαι», απάντησε πως τότε το πίστευε, αλλά τώρα θεωρεί ότι, αν δεν βασίζεσαι σε τεχνολογία υποβοήθησης οδήγησης, η οδήγηση είναι μια ενδιαφέρουσα δραστηριότητα. Είπε ακόμη ότι αυτή την περίοδο συγκεντρώνει χρήματα για το «Repo Man 2», τοποθετημένο σε έναν κόσμο χωρίς οδηγό, όπου ο κατασχών απλώς παίρνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου από υπολογιστή και το οδηγεί μέχρι το αστυνομικό τμήμα ή το repo yard.
Για τη χρηματοδότηση μέσω crowdfunding σημείωσε ότι για τους ανεξάρτητους δημιουργούς είναι η καλύτερη λύση, επειδή τα στούντιο και οι μεγάλες πλατφόρμες ενδιαφέρονται κυρίως για franchises και μεγάλα IPs. Υποστήριξε ότι συχνά δεν διαβάζουν καν το σενάριο και πως, στην περίπτωση του «Repo Man», ήταν φανερό ότι η Universal δεν το είχε διαβάσει. Αντίθετα, όσοι στηρίζουν ένα Kickstarter θέλουν πράγματι να δουν την ταινία.
Ο Κοξ ρωτήθηκε και για το αν ένα απεριόριστο μπάτζετ θα ήταν περισσότερο βάρος παρά βοήθεια. Απάντησε ότι αυτό δεν τον αφορά, επειδή δεν πρόκειται ποτέ να του δοθούν απεριόριστα χρήματα. Ωστόσο, αναφέρθηκε στον Κρίστοφερ Νόλαν, λέγοντας πως οι ταινίες του είναι βαρετές, και πρόσθεσε ότι δεν βλέπει τρίωρες ταινίες εκτός αν είναι έργα ιδιοφυΐας. Είπε ακόμη πως δεν παρακολουθεί ταινίες βασισμένες σε μεγάλα franchises και ότι η ζωή είναι πολύ μικρή για να τη σπαταλά κανείς σε «σκουπίδια». Επέμεινε επίσης ότι ο Τζέιμς Μποντ και ο Λε Καρρέ είναι «προπαγάνδα κατά των Ρώσων», ενώ ξεχώρισε το «Flow», τη λετονική animated ταινία για μια γάτα και άλλα ζώα μετά την εξαφάνιση των ανθρώπων, την οποία είπε ότι είδε τρεις φορές στη σειρά.
Μιλώντας για το «Sid and Nancy», είπε ότι δεν είχε δει το «Dogs in Space», ενώ θεωρούσε πως η ομάδα της ταινίας προσπαθούσε να βρει ένα ευτυχισμένο τέλος, κάτι που χαρακτήρισε αδύνατο για αυτή την ιστορία. Υποστήριξε ότι ο Τζον Λίντον είχε δίκιο όταν του είπε πως έπρεπε να γίνει πιο πολύ μυθοπλαστική επεξεργασία. Ο Κοξ θυμήθηκε ότι ο Λίντον είδε το σενάριο, τον συμβούλεψε να το απομακρύνει λίγο από τους Sex Pistols και κάλεσε τον Ντρου Σκόφιλντ στη Νέα Υόρκη για να τον παρακολουθήσει από κοντά.
Όταν η ταινία κυκλοφόρησε, ο Λίντον τη χαρακτήρισε «nightmarish piece of garbage», κάτι που ο Κοξ είπε ότι βοήθησε, επειδή προκάλεσε αντιπαράθεση. Κατά την άποψή του, αυτό ταίριαζε με τους Sex Pistols, που γεννήθηκαν μέσα από τη σύγκρουση. Πρόσθεσε ότι είδε ξανά πρόσφατα την ταινία και τη βρήκε σκληρή, ενώ υποστήριξε πως το τέλος συνιστά προδοσία, επειδή οδηγεί το κοινό σε ένα πολύ σκοτεινό σημείο και μετά το αφήνει. Είπε ακόμη ότι, αν τη γύριζε σήμερα, θα έδειχνε τον Σιντ Βίσιους να πεθαίνει μέσα σε μια λίμνη από αίμα και εμετό.
Για την Κάθυ Μπερκ μίλησε με πολύ θερμά λόγια, λέγοντας ότι είναι εξαιρετική και ότι όσα γράφει στο βιβλίο της, A Mind of My Own, είναι αληθινά. Θύμισε επίσης μια κουβέντα της για τον Shane MacGowan και σημείωσε ότι εκείνος την αποκαλούσε «shit for brains», επειδή ένιωθε μειονεκτικά απέναντι σε ανθρώπους πιο έξυπνους από τον ίδιο.
Αναφέρθηκε ακόμη στους Pogues, λέγοντας ότι αρχικά του ζητήθηκε να σκηνοθετήσει το βίντεο του A Pair of Brown Eyes, ενός από τα πρώτα τους singles. Έγινε φίλος με το συγκρότημα, εκείνοι έγραψαν μουσική για το «Sid and Nancy» και συμμετείχαν στο «Straight to Hell», εμπειρία που περιέγραψε ως θαυμάσια. Παράλληλα, παραδέχτηκε ότι αισθάνεται υπεύθυνος για ένα δυσάρεστο περιστατικό, όταν μια νύχτα, βγαίνοντας από την παμπ, ο Shane MacGowan τού ζήτησε δανεικά 10 λίρες για να αγοράσει ποτό. Ο Κοξ αρνήθηκε, ο MacGowan έφυγε, βγήκε στον δρόμο και χτυπήθηκε από ταξί, με αποτέλεσμα να μείνει στο νοσοκομείο για μήνες.
Τέλος, όταν ρωτήθηκε για συμβουλή προς την κόρη του, που σπουδάζει media production και θέλει να ακολουθήσει κινηματογραφική παραγωγή στο πανεπιστήμιο, είπε να κάνει φίλους με τους συμφοιτητές και να συνεργαστεί μαζί τους και μετά το σχολείο. Όπως ανέφερε, οι φίλοι που έκανε στη σχολή κινηματογράφου του Bristol και στο UCLA, αλλά και οι φοιτητές που δίδαξε στο CU Boulder στο Κολοράντο, έγιναν συνεργάτες του. Η συμβουλή του ήταν να μείνουν ενωμένοι και να συνεργάζονται, γιατί έτσι είναι πολύ πιο δυνατοί από ό,τι μόνοι τους.
Πηγή: theguardian.com.
Το κείμενο δημιουργήθηκε από GPT 5.0. Δείτε τα AI Editorial Guidelines.






