Ανεβαίνω στον παγετώνα Rhône της Ελβετίας όταν νιώθω ένα χτύπημα βαθιά κάτω από τα πόδια μου, κι έπειτα άλλο ένα. Ο παγετώνας μετακινείται και ρηγματώνεται καθώς γλιστρά στην πλαγιά του βουνού, ανοίγοντας νέες σχισμές. Λαμπερές μπλε ροές από λιωμένα νερά πολλαπλασιάζονται πάνω στον μαυρισμένο πάγο. Κάθε λίγα λεπτά, τα λιωμένα υπολείμματα του παγετώνα στο πρανές της κοιλάδας απελευθερώνουν βράχους που πέφτουν με βουητό κανονιοβολισμού, σηκώνοντας σύννεφα σκόνης. Ξαφνικά, τα 20 μέτρα πάγου κάτω από τις κραμπόν μου δεν μοιάζουν πια ιδιαίτερα σταθερά.

Ένας σωλήνας αλουμινίου μήκους 4 μέτρων έχει προεξέχει τόσο πολύ από τον πάγο, που παραλίγο να ανατραπεί. Ο Andreas Bauder από το ETH Zurich στην Ελβετία τον τραβάει έξω. Εδώ και δύο δεκαετίες, τοποθετεί πασσάλους στους παγετώνες για να μετρά πόσο πάγο χάνει η επιφάνειά τους τους θερμούς μήνες. Φέτος, όμως, βρέθηκε προ εκπλήξεως.

«Φροντίζω να τοποθετούνται αρκετά βαθιά ώστε να αντέχουν. Εκτός αν έχουμε ειδικές συνθήκες, όπως αυτό το καλοκαίρι», λέει. «Υπήρξε υπερβολικό λιώσιμο».

Σειρά καυσώνων έπληξε την Ευρώπη τη φετινή σεζόν, ανάμεσά τους και ο χειρότερος καύσωνας που έχει καταγραφεί ποτέ στην ήπειρο τον Ιούνιο. Ως αποτέλεσμα, περισσότεροι από 9 μέτρα πάγου έλιωσαν από την επιφάνεια του παγετώνα Rhône. Αν και η αποπνικτική ζέστη υποχώρησε τελικά στα μέσα Αυγούστου, οι προγνώστες προειδοποιούν ότι οι θερμοκρασίες μπορεί να παραμείνουν πάνω από τον μέσο όρο έως το φθινόπωρο, ενώ δεν αποκλείεται και νέο κύμα καύσωνα.

Αν συμβεί αυτό, οι παγετώνες στις Άλπεις πιθανότατα θα καταγράψουν φέτος ρεκόρ απώλειας πάγου, λέει ο Bauder, ξεπερνώντας ακόμη και το 2022, όταν η σκούρα σκόνη από τη Σαχάρα που μεταφέρθηκε πάνω από τη Μεσόγειο επιτάχυνε το λιώσιμο. Αυτό θα σήμαινε ότι άλλο ένα 6% του συνολικού πάγου των παγετώνων στις Άλπεις θα εξαφανιστεί.

«Δεν υπάρχει τελική απάντηση, αλλά είμαστε σίγουρα στον δρόμο για να σπάσουμε το ρεκόρ ή τουλάχιστον να το πλησιάσουμε», λέει ο Rainer Prinz από το Πανεπιστήμιο του Ίνσμπρουκ, που παρακολουθεί παγετώνες στην Αυστρία.

Ο Bauder και οι συνεργάτες του έπαιρναν μετρήσεις στον παγετώνα Rhône στο πλαίσιο της μακροχρόνιας παρακολούθησης του ETH Zurich σε περισσότερους από 100 παγετώνες. Τα ακραία χρόνια λιωσίματος γίνονται ολοένα και συχνότερα στις Άλπεις, προκαλώντας καταστροφικές χιονοστιβάδες πάγου και βράχων και απειλώντας να συρρικνώσουν μεγάλους ποταμούς. Περισσότεροι από 1000 ελβετικοί παγετώνες —το 40% του συνόλου— έχουν εξαφανιστεί τα τελευταία 50 χρόνια. Άλλοι 30 παγετώνες μπορεί να προστεθούν φέτος, σε αυτό που τα ελβετικά ΜΜΕ έχουν αποκαλέσει «σφαγή».

Η φωτεινή όψη των βουνών σκοτεινιάζει. Η τελευταία πίστα σκι που λειτουργεί όλο τον χρόνο στον κόσμο έχει κλείσει προσωρινά λόγω επικίνδυνων συνθηκών στον παγετώνα κάτω από τη χαρακτηριστική βραχώδη αιχμή του Matterhorn, ενώ μια διάσημη παγωμένη σήραγγα που περνά μέσα από παγετώνα στο Chamonix αναγκάστηκε επίσης να κλείσει.

Ο παγετώνας Rhône έχει χάσει φέτος 30 εκατομμύρια τόνους πάγου, ποσότητα λιωμένου νερού αρκετή για να γεμίσει 12.000 ολυμπιακές πισίνες. Μια τρύπα δεκάδων μέτρων έχει ανοίξει στο χαμηλότερο τμήμα του παγετώνα. Στον πυθμένα της κυλά ένα ποτάμι από λασπώδες, γκρίζο νερό, με βράχους και κομμάτια πάγου. Καθώς ανεβαίνουμε στον παγετώνα, πρέπει να παρακάμψουμε την τρύπα, πηδώντας πάνω από ένα δίκτυο από σχισμές. Μέλη της ομάδας αρχίζουν να στήνουν γεωραντάρ εδάφους για να εντοπίσουν ροές νερού στη βάση του. Το νερό που στάζει μέσα από κατακόρυφους αγωγούς έχει σχηματίσει έναν υποπαγετώδη ποταμό που κατέρρευσε τον πάγο στο σημείο αυτό, λέει η Ilaria Santin από το ETH Zurich.

«Περισσότερος πάγος λιώνει γρήγορα επειδή περισσότερο νερό κατεβαίνει εκεί κάτω», λέει. «Θα ανοίξουν περισσότερες τρύπες σε εκείνη την πλευρά του παγετώνα».

Ο παγετώνας Rhône εμφανίζεται στην ταινία του James Bond Goldfinger του 1964 ως μια απότομη κλιμακωτή μάζα από τραχύ λευκό πάγο δίπλα στο ξενοδοχείο Belvédère. Σήμερα, έχει υποχωρήσει σχεδόν 2 χιλιόμετρα πιο πίσω στην κοιλάδα και το ξενοδοχείο έχει εγκαταλειφθεί.

Η «ζωή» ενός παγετώνα είναι το χιόνι. Το καλοκαίρι, το χιόνι αρχίζει να λιώνει στα χαμηλότερα υψόμετρα, αποκαλύπτοντας τον πάγο από κάτω του στον ζεστό αέρα και στο ηλιακό φως. Αν το λιώσιμο έχει φτάσει μόνο μέχρι τη μέση του παγετώνα ως τον επόμενο χειμώνα, νέο πάγο μπορεί να σχηματιστεί από πάνω, όταν η φρέσκια χιονόπτωση συμπιέσει το παλιότερο χιόνι. Η ροή νέου πάγου από την κορυφή αντισταθμίζει έτσι το λιώσιμο χαμηλότερα.

Φέτος όμως, το χιόνι ήταν λιγοστό στις Άλπεις και το λιώσιμο ξεκίνησε νωρίς λόγω ενός ασυνήθιστου καύσωνα τον Μάιο. Η «ημέρα απώλειας παγετώνων», το σημείο στο οποίο το θερινό λιώσιμο στις ελβετικές Άλπεις ξεπερνά τη χειμερινή χιονόπτωση, ήρθε στις 2 Ιουλίου. «Θα έπρεπε να είναι στα τέλη Σεπτεμβρίου», λέει ο Prinz.

Οι παγετώνες εξαφανίζονται

Ανεβαίνουμε μια απότομη παγοπλαγιά σχεδόν στα 2600 μέτρα, όπου βρίσκουμε έναν ακόμη πάσσαλο μέτρησης που γέρνει. Ο Bauder τον βγάζει και τοποθετεί έναν νέο. Τις προηγούμενες δεκαετίες, το καλοκαιρινό λιώσιμο σπάνια έφτανε σε αυτό το σημείο. Φέτος, όμως, έχει ανέβει πάνω από τα 3100 μέτρα και συνεχίζει.

Αν και η γραμμή του λιωσίματος ίσως να μην φτάσει στην κορυφή του παγετώνα Rhône, στα 3600 μέτρα, έχει ήδη φτάσει σε πολλούς χαμηλότερους παγετώνες. Σε αυτή την περίπτωση, «είναι απλώς θέμα χρόνου», λέει ο Mauro Werder από το ETH Zurich. «Θα εξαφανιστούν».

Με βάση τις σημερινές κλιματικές πολιτικές, περισσότερο από το 97% των παγετώνων στις Άλπεις θα έχει χαθεί έως το 2100, μαζί με τους περισσότερους στη Σκανδιναβία, τη Ρωσία, τα τροπικά Άνδεα και τη δυτική Καναδά και τις ΗΠΑ. Μόνο το 5% του παγετώνα Rhône θα απομείνει.

Αυτό θα εξαντλούσε πολλές κρίσιμες πηγές νερού. Ο παγετώνας Rhône, για παράδειγμα, είναι η πηγή του ποταμού Rhône. Αυτός ο μεγάλος υδάτινος άξονας περνά μέσα από τη Λίμνη της Γενεύης και καταλήγει στη Γαλλία, όπου κατά μήκος της πορείας του λειτουργούν 19 μεγάλοι υδροηλεκτρικοί σταθμοί. Τα νερά του ψύχουν τους αντιδραστήρες τεσσάρων πυρηνικών σταθμών και μεταφέρουν έως 5 εκατομμύρια τόνους εμπορευμάτων ετησίως με φορτηγίδες.

Ο Rhône αρδεύει επίσης τα σταφύλια Grenache, Viognier και Syrah σε διάσημες γαλλικές οινοπαραγωγικές περιοχές όπως η Côtes du Rhône, καθώς και μεγάλο μέρος της παραγωγής φρούτων της χώρας.

Οι ποταμοί που τροφοδοτούνται από παγετώνες, όπως ο Rhône, ο Po, ο Rhine και ο Danube, έφτασαν φέτος το καλοκαίρι σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, αποκαλύπτοντας υπολείμματα μάλλινου μαμούθ και αναγκάζοντας μονάδες παραγωγής ενέργειας να κλείσουν. Αυτό οφειλόταν κυρίως στην ξηρασία και στο περιορισμένο λιώσιμο του χιονιού. Όμως οι παγετώνες στις Άλπεις έχουν ήδη περάσει το «peak water», δηλαδή το σημείο από το οποίο η συμβολή τους στα ποτάμια το καλοκαίρι μειώνεται σταδιακά. Η Ευρώπη θα πρέπει να εξετάσει μέτρα προσαρμογής, όπως η κατασκευή νέων ταμιευτήρων.

«Η κατάσταση είναι πραγματικά ύπουλη, γιατί με κάθε μέρα καύσωνα χρησιμοποιούμε τα αποθέματα πάγου, τα αποθέματα που έχουν συσσωρευτεί εδώ και πολλές δεκαετίες ή αιώνες», λέει ο Matthias Huss από το ETH Zurich. «Σε 10 ή 20 χρόνια… η ξηρασία θα είναι ακόμη πιο προβληματική».

Ο μόνιμος παγετός, η παγωμένη κόλλα που κρατά τα βουνά ενωμένα, λιώνει μαζί με τους παγετώνες. Αυτό συνέβαλε στις αυξημένες κατολισθήσεις βράχων πάνω στον παγετώνα Birch κοντά στο ελβετικό χωριό Blatten. Τον Μάιο του 2025, ο παγετώνας ράγισε, θάβοντας το χωριό κάτω από 20 εκατομμύρια τόνους βράχων και πάγου και σκοτώνοντας έναν βοσκό. Οι ειδικοί που παρακολουθούσαν τον παγετώνα είχαν απομακρύνει 300 κατοίκους εννέα ημέρες πριν από την κατάρρευση.

Τον περασμένο μήνα, ερευνητές έδειξαν ότι η τοποθέτηση ενός καλωδίου οπτικών ινών πάνω από έναν παγετώνα μπορεί να εντοπίσει κρυφές σχισμές σε βάθος 25 μέτρων, ένας πολύ φθηνότερος τρόπος παρακολούθησης των ρηγματώσεων σε σχέση με τα σεισμόμετρα. Διαπίστωσαν, μάλιστα, ότι το 8% του όγκου ενός παγετώνα στο Valais ήταν κενές σχισμές. Οι επιστήμονες ίσως υποτιμούν τη ζημιά στη σταθερότητα των παγετώνων, λέει ο Thomas Hudson από το ETH Zurich, ένας από τους συντάκτες της μελέτης.

Στο παρελθόν, η παρακολούθηση γινόταν κυρίως για την προστασία των παγετώνων, λέει. «Τώρα χρειάζεται να επικεντρωθούμε περισσότερο στην παρακολούθηση για την πρόληψη καταστροφών».

Καθώς κάνουμε μια μικρή στάση στον παγετώνα, ρωτώ τον Werder αν θα μπορούσαν να αποδώσουν προσπάθειες διατήρησης των παγετώνων με γεωυφάσματα ή ανακλαστικά σωματίδια αργίλου. Λέει ότι τα αποτελέσματα αυτών των παρεμβάσεων γεωμηχανικής είναι εξαιρετικά αβέβαια.

Αν και χιονοδρομικά κέντρα έχουν καλύψει τμήματα οκτώ άλλων παγετώνων με γεωυφάσματα, η κάλυψη των μεγάλων παγετώνων της Ελβετίας θα κόστιζε 1,3 δισ. λίρες τον χρόνο και θα επιβράδυνε μόνο το λιώσιμο, χωρίς να το σταματήσει. Αν, όμως, η ανθρωπότητα μπορούσε να περιορίσει την παγκόσμια θέρμανση στους 2°C, ο αριθμός των παγετώνων που θα επιβίωναν έως το 2100 θα σχεδόν διπλασιαζόταν, μεταξύ τους και 269 στις Άλπεις.

«Όλες οι άλλες λύσεις είναι αρκετά απελπισμένες», λέει ο Werder. «Πραγματικά θα πρέπει απλώς να μειώσουμε γρήγορα το CO2».