Ο Nelson Dellis, έξι φορές πρωταθλητής μνήμης των ΗΠΑ, υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εγκεφαλικές σαρώσεις που αποκαλύπτουν πώς λειτουργεί η εξαιρετική μνήμη. Τα ευρήματα δείχνουν ότι τεχνικές όπως το «memory palace» ενεργοποιούν συγκεκριμένες περιοχές του εγκεφάλου που όλοι έχουμε — και μπορούμε να εκπαιδεύσουμε.

Ο Nelson Dellis έχει απομνημονεύσει τα πρώτα 10.000 ψηφία του π και έχει αποστηθίσει την τυχαία σειρά μιας τράπουλας σε λιγότερο από 41 δευτερόλεπτα. Για χρόνια, οι επιδόσεις του φαίνονταν σχεδόν υπεράνθρωπες. Τώρα, επιστήμονες του Washington University στο St. Louis κατάφεραν να κοιτάξουν μέσα στον εγκέφαλό του και να καταλάβουν τι ακριβώς συμβαίνει εκεί.

Ο Dellis δεν γεννήθηκε με εξαιρετική μνήμη — τουλάχιστον έτσι λέει ο ίδιος. Μέχρι τα 25 του, η μνήμη του ήταν απολύτως μέτρια. Αυτό που τον ώθησε να αρχίσει εντατική εκπαίδευση ήταν η νόσος Alzheimer της γιαγιάς του. Έκτοτε, αφιερώνει ώρες κάθε μέρα σε ασκήσεις μνήμης. «Είναι σαν μυς», λέει. «Αν δεν το χρησιμοποιείς, ατροφεί».

Για τη μελέτη, ο Dellis πέρασε συνολικά περίπου 13 ώρες μέσα σε μηχάνημα MRI, το 2015 και το 2021, ενώ εκτελούσε διάφορες ασκήσεις μνήμης. Στην πρώτη δοκιμασία, του ζητήθηκε να απομνημονεύσει σειρές από τέσσερις έως επτά λέξεις χρησιμοποιώντας απλή επανάληψη — την τεχνική που οι περισσότεροι από εμάς γνωρίζουμε από το σχολείο. Τα αποτελέσματα συγκρίθηκαν με εκείνα δύο επιστημόνων που είχαν πολύ καλή, αλλά όχι εξαιρετική, μνήμη. Και εκεί ήρθε η πρώτη έκπληξη: η εγκεφαλική δραστηριότητα και των τριών ήταν παρόμοια. Οι ίδιες περιοχές — που σχετίζονται με τον προσανατολισμό στο χώρο, την οπτική επεξεργασία και την εργαζόμενη μνήμη — ενεργοποιήθηκαν με συγκρίσιμο τρόπο.

Η διαφορά εμφανίστηκε στη δεύτερη δοκιμασία, όταν ο Dellis κλήθηκε να απομνημονεύσει μια ολόκληρη τράπουλα χρησιμοποιώντας την τεχνική που πραγματικά εφαρμόζει: τη μέθοδο loci, γνωστή και ως «memory palace». Η ιδέα είναι απλή: αντιστοιχίζεις κάθε πληροφορία με ένα συγκεκριμένο σημείο ενός οικείου χώρου — το σπίτι σου, μια διαδρομή που ξέρεις καλά — και μετά «περπατάς» νοητά μέσα σε αυτόν για να ανακτήσεις τα δεδομένα με τη σωστή σειρά. «Αυτή η απλή αλλαγή, από το αφηρημένο στο οπτικό, είναι η βάση σχεδόν κάθε τεχνικής μνήμης που χρησιμοποιώ», λέει ο Dellis.

Αυτή η προσέγγιση ενεργοποίησε τον ιππόκαμπο με διαφορετικό τρόπο — αντιστρέφοντας το πότε αυτός «ανάβει» κατά την αποθήκευση και την ανάκτηση πληροφοριών — και επιπλέον στρατολόγησε τους κερκοφόρους πυρήνες, δομές που εμπλέκονται στη μάθηση και στη μετατροπή μιας δεξιότητας σε αυτοματισμό. Οι ερευνητές υποθέτουν ότι αυτό κάνει τη μνήμη μια «ενοποιημένη δεξιότητα» — κάτι που λειτουργεί σχεδόν αυτόματα, όπως η οδήγηση.

Ο Martin Dresler από το Radboud University Medical Center στην Ολλανδία, ειδικός στη μνήμη, εξηγεί γιατί η μέθοδος loci είναι τόσο αποτελεσματική: «Ο εγκέφαλός μας δεν εξελίχθηκε για να απομνημονεύει αριθμούς ή χαρτιά τράπουλας. Εξελίχθηκε για να βρίσκει τον δρόμο του στη φύση, να θυμάται πού υπάρχει τροφή και πού κρύβεται κίνδυνος. Η μέθοδος loci εκμεταλλεύεται ακριβώς αυτή την εξελικτική δύναμη». Παρά τα εντυπωσιακά αποτελέσματά της, η τεχνική παραμένει ελάχιστα διαδεδομένη σε εκπαιδευτικά ή κλινικά περιβάλλοντα — κάτι που ο Dresler θεωρεί «αξιοσημείωτα παράδοξο».

Φυσικά, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα κατά πόσο ο καθένας μας μπορεί να φτάσει στο επίπεδο του Dellis. Ο Craig Stark από το UC Irvine επισημαίνει ότι δεν γνωρίζουμε ακόμα πόσο από αυτό που βλέπουμε στον εγκέφαλό του οφείλεται στην εκπαίδευση και πόσο είναι απλώς… αυτός. Αλλά ακόμα και αν δεν γίνουμε ποτέ πρωταθλητές, η επιστήμη δείχνει ότι η εκπαίδευση της μνήμης αξίζει τον κόπο. Και αν η μέθοδος loci φαίνεται πολύπλοκη, ο Dellis έχει και μια πιο απλή συμβουλή: κοιμήσου καλά, γυμνάσου, φάε σωστά. «Κάνε αυτό που σου έλεγε η μαμά σου», λέει ο Morris Moscovitch από το University of Toronto. Μερικές φορές η επιστήμη επιβεβαιώνει τα πιο προφανή πράγματα.