Venture capitalists χρηματοδοτούν όχι μόνο τις startups νεαρών ιδρυτών, αλλά και τη ζωή τους — από τον μάγειρα μέχρι το LaCroix στο ψυγείο. Η λογική είναι απλή: το παράθυρο ευκαιρίας πριν έρθει το AGI είναι μικρό, οπότε κανείς δεν πρέπει να χάνει χρόνο με τα καθημερινά. Το ερώτημα είναι τι γίνεται όταν το παράθυρο κλείσει.
Υπάρχει κάτι ταυτόχρονα οικείο και παράξενο στο τελευταίο κύμα νεαρών ιδρυτών που εγκαταλείπουν το πανεπιστήμιο για να χτίσουν AI startups. Οικείο, γιατί η ιστορία επαναλαμβάνεται — από τη φούσκα του dot-com μέχρι την εποχή των apps, κάθε τεχνολογική붐 έχει τους δικούς της 20χρονους που θα αλλάξουν τον κόσμο. Παράξενο, γιατί αυτή τη φορά οι venture capitalists δεν χρηματοδοτούν μόνο την ιδέα — χρηματοδοτούν και τη ζωή.
Σύμφωνα με ρεπορτάζ της Wall Street Journal, ορισμένοι επενδυτές πληρώνουν το ενοίκιο σε σπίτια όπου συγκατοικούν ιδρυτές και υπάλληλοι, προσλαμβάνουν προσωπικούς μάγειρες, καθαρίστριες και ανθρώπους αποκλειστικά για να βγάζουν τα σκουπίδια και να γεμίζουν το ψυγείο με LaCroix. Ένας 21χρονος ιδρυτής εταιρείας αμυντικής τεχνολογίας ζει με δέκα υπαλλήλους του στο Twin Peaks του Σαν Φρανσίσκο, σε σπίτι που έχει πλέον γυμναστήριο στο γκαράζ και cold plunge pool στη βεράντα. Ο στόχος: να δουλεύουν 15 ώρες την ημέρα, επτά μέρες την εβδομάδα, χωρίς να χρειάζεται να βγουν σχεδόν ποτέ έξω.
Η λογική πίσω από αυτή την ακραία φροντίδα είναι η αίσθηση επείγοντος. Οι ιδρυτές — και οι επενδυτές τους — πιστεύουν ότι υπάρχει ένα στενό παράθυρο ευκαιρίας πριν η Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη (AGI) αλλάξει τους κανόνες του παιχνιδιού εντελώς. Η μέση ηλικία ιδρυτών AI unicorns — εταιρειών αξίας άνω του ενός δισεκατομμυρίου δολαρίων — έπεσε από τα 40 το 2020 στα 29 το 2024, σύμφωνα με την επενδυτική εταιρεία Antler. Κάποιοι από αυτούς είναι 19 χρονών και δηλώνουν ότι το πανεπιστήμιο δεν χρειάζεται πια. Το χειρότερο σενάριο, λέει ένας από αυτούς, είναι να επιστρέψει στο Χάρβαρντ.
Το πρόβλημα δεν είναι η φιλοδοξία — αυτή είναι πάντα καλοδεχούμενη. Το πρόβλημα είναι το survivorship bias που συνοδεύει κάθε τέτοιο κύμα. Οι περισσότερες startups αποτυγχάνουν, και οι νεαροί ιδρυτές που καταλήγουν στις σελίδες της Wall Street Journal είναι η εξαίρεση, όχι ο κανόνας. Η ιστορία των incubators και των dot-com ηρώων που έγιναν πρωτοσέλιδα γύρω στο 2000 και εξαφανίστηκαν μετά είναι αρκετά διδακτική. Το 2010, ένα παρόμοιο ρεπορτάζ μιλούσε για «αναγέννηση των incubators» — και η εποχή των apps τελείωσε κι αυτή.
Αυτό που ξεχωρίζει αυτή τη φορά είναι η ιδέα ότι το AGI θα έρθει να λύσει τα πάντα — συμπεριλαμβανομένης, ίσως, της ανάγκης να μαθαίνεις να ζεις μόνος σου. Όταν η «den mother» του VC γραφείου λέει «θα έκανα τα πάντα γι’ αυτούς» για τους νεαρούς που καθαρίζει, και ένα πανό γενεθλίων από μήνες πριν εξακολουθεί να κρέμεται στον τοίχο του διαμερίσματος, κάτι μοιάζει να έχει πάει στραβά στην εξίσωση. Η ερώτηση δεν είναι αν κάποιοι από αυτούς θα πετύχουν — σίγουρα θα πετύχουν. Η ερώτηση είναι τι είδους ανθρώπους θα έχει φτιάξει αυτή η διαδικασία, και αν το AGI που ονειρεύονται θα είναι αρκετά έξυπνο ώστε να τους μάθει να βγάζουν τα σκουπίδια μόνοι τους.
