Τον Ιανουάριο έκανα επιτέλους πράξη την απειλή/υπόσχεσή μου και εγκατέστησα Linux στο desktop μου. Ήθελα να δω μέχρι πού μπορώ να φτάσω χρησιμοποιώντας έναν Linux υπολογιστή ως κύριο μηχάνημά μου, χωρίς να κάνω πολλή έρευνα από πριν ή να χρειαστεί να λύσω προβλήματα μετά. Από τότε έχω μπει στα Windows μόνο δύο φορές: μία για να σκανάρω ένα πολυσέλιδο έγγραφο που δεν σκαναριζόταν σωστά στο Linux και μία για να εκτυπώσω μια φωτογραφία για το σχολείο των παιδιών μου, με εξαιρετικά μικρή προειδοποίηση. Υπάρχει λόγος που μου πήρε τρεις μήνες για να γράψω την επόμενη συνέχεια του ημερολογίου μου για το Linux: δεν πήγε τίποτα τρομερά στραβά.
Δεν άργησε το Linux να πάψει να μοιάζει καινούριο και συναρπαστικό και να αρχίσει να μοιάζει με, ε, τον υπολογιστή μου. Δεν είναι ακριβώς σαν τα Windows, μόνο λιγότερο ενοχλητικά, αν και είναι λιγότερο ενοχλητικό από τα Windows, αλλά η μετάβαση ήταν πολύ πιο εύκολη απ’ όσο περίμενα. Μερικές φορές χρειάζονται λίγα βήματα παραπάνω για να βρω και να εγκαταστήσω εφαρμογές — συνήθως είναι πιο εύκολο απ’ ό,τι στα Windows και μερικές φορές πιο δύσκολο. Και υπάρχουν ακόμη μερικές εφαρμογές που δεν έχω καταφέρει να αντικαταστήσω στο Linux. Επίσης, είχα αρκετά μικρά bugs και λίγες πραγματικά εκνευριστικές στιγμές, όμως η συνολική εμπειρία είναι πολύ πιο ήρεμη και πιο σταθερή απ’ όσο περίμενα. Ακόμη και το troubleshooting είναι, ως έναν βαθμό, ικανοποιητικό με έναν παράξενο τρόπο.
Ευτυχώς, ό,τι έχει πάει στραβά μέχρι τώρα έχει πάει μόνο λίγο στραβά, όπως ένα gaming mouse που δουλεύει μόνο μέσα στα παιχνίδια, και τα περισσότερα ήταν αρκετά αστεία, όπως ένα gaming mouse που δουλεύει μόνο μέσα στα παιχνίδια. Κάποια έχουν να κάνουν με το συγκεκριμένο hardware που χρησιμοποιώ ή με επιλογές που έκανα εγώ ο ίδιος. (Διατηρώντας, για παράδειγμα, τον εχθρό μου, τον εκτυπωτή HP OfficeJet 8720.) Άλλα έχουν να κάνουν με το ότι επίτηδες διάλεξα μια σχετικά νέα rolling διανομή βασισμένη στο Arch Linux, αντί για μια πιο mainstream διανομή με προβλέψιμο κύκλο κυκλοφορίας, όπως το Ubuntu.
Τον Ιανουάριο διαπίστωσα ότι μετά το ξύπνημα από sleep δεν μπορούσα να πάρω IP address από το router στη σύνδεση ethernet, αν πρώτα δεν συνδεόμουν σε Wi‑Fi. Με έβγαζε από τα ρούχα μου. Ευτυχώς μπορούσα να συνεχίσω να χρησιμοποιώ τον υπολογιστή όσο έψαχνα τη λύση, αφού έχω και Wi‑Fi και ethernet, αλλά προτιμώ το ethernet, οπότε έπρεπε να το φτιάξω. Έμαθα ότι ο προεπιλεγμένος driver που χρησιμοποιεί ο Linux kernel για τη συγκεκριμένη κάρτα ethernet δεν δουλεύει πάντα καλά, οπότε εγκατέστησα νέο driver. Έκλεισα το ipv6 και μετά το άνοιξα ξανά. Βεβαιώθηκα ότι οι ενσύρματες και ασύρματες συνδέσεις μου συστήνονταν στο router ως διαφορετικές συσκευές, αν και αυτό δεν βοήθησε. Έβαλα static IP και από την πλευρά του router και από την πλευρά του υπολογιστή. Παράτεινα το DHCP lease timeout. Τελικά βρήκα τον πραγματικό ένοχο.
Πριν από μερικά χρόνια, στην προσπάθειά μου να κάνω τα Sonos ηχεία μου, που προέρχονται από διαφορετικές γενιές, να συνεργαστούν σωστά με το Unifi router μου (είναι ολόκληρη ιστορία), ακολούθησα μια συμβουλή σε ένα φόρουμ και ενεργοποίησα STP — ένα παλαιότερο port-scanning protocol — στο network switch μου. Αυτό δεν δημιουργούσε πρόβλημα στο Windows PC μου, αλλά στο Linux έκανε την απόκτηση IP address από τον router να παίρνει τόσο πολύ κάθε φορά, ώστε η ethernet κάρτα τα παρατούσε. Η απενεργοποίησή του έλυσε το πρόβλημα στο desktop μου και έφερε επιτέλους και το Era 100 στην κουζίνα να εμφανίζεται σταθερά στην εφαρμογή Sonos. Το ότι βρήκα πώς να λύσω ένα πρόβλημα σε ένα λειτουργικό που είχα χρησιμοποιήσει μόνο για λίγες εβδομάδες, έλυσε τυχαία και ένα πρόβλημα που είχα δημιουργήσει προσπαθώντας να λύσω ένα άλλο πρόβλημα σε διαφορετικό λειτουργικό πριν από μερικά χρόνια. Μαθαίνουμε κάνοντας.
Το τωρινό μου gremlin είναι ότι το μικρόφωνο στο Logitech Brio webcam μου δεν μεταφέρει πάντα ήχο. Μερικές φορές κανείς δεν μπορεί να με ακούσει από την αρχή, άλλες φορές σταματά να λειτουργεί ανάμεσα σε ένα meeting και το επόμενο, και τελευταία κόβεται στη μέση της πρότασης. Αυτό πιθανότατα συμβαίνει επειδή εγκατέστησα το EasyEffects, αλλά δεν είμαι ακόμη σίγουρος. Έχω κι άλλο μικρόφωνο — και επίσης άλλους υπολογιστές, αν χρειαστεί. Αν δεν είχα, μάλλον θα με ενοχλούσε περισσότερο. Ίσως αρκετά ώστε να το φτιάξω.
Από την άλλη, μερικές φορές τα προβλήματα λύνονται μόνα τους αν περιμένεις. Ήθελα να βρω τρόπο να προσθέσω text extraction στο εργαλείο screenshots στο KDE Plasma — μια λειτουργία που μου έλειπε από άλλα λειτουργικά. Η λύση ήταν να περιμένω μια εβδομάδα μέχρι το Cachy να αναβαθμιστεί σε Plasma 6.6, το οποίο πρόσθεσε αυτή τη δυνατότητα. Άλλος ένας πόντος υπέρ της τεμπελιάς.
Την τελευταία φορά που έγραψα για την εμπειρία μου με το CachyOS, είχα παραπονεθεί για την απουσία του browser Arc. Αρκετοί αναγνώστες μού πρότειναν το Zen, που είναι ουσιαστικά Arc αλλά open-source και βασισμένο στο Firefox, και πράγματι είναι αρκετά καλό. Ευχαριστώ τους αναγνώστες. Κατέβασα επίσης έναν Spotify client από το Arch User Repository. Έστησα git και επιτέλους ξανασυγκρότησα το ZMK firmware για το number pad μου. Κατάφερα ακόμη να λειτουργήσω και το ZMK Studio — έναν GUI keymap editor. Αντί για Photoshop, χρησιμοποιώ το web app Photopea. Πιθανότατα δεν θα με κρατήσει αν χρειαστεί να επεξεργαστώ πολλές φωτογραφίες, αλλά μέχρι στιγμής δεν χρειάστηκε.
Τελικά δεν εγκατέστησα το howdy για ξεκλείδωμα με αναγνώριση προσώπου μέσω webcam, γιατί δεν φαίνεται να είναι τόσο ασφαλές όσο το Windows Hello. Το Windows Hello χρησιμοποιεί υπέρυθρη 3D face mapping· σύμφωνα με τον ίδιο τον δημιουργό του, το howdy, όπως φαίνεται, μπορεί να ξεγελαστεί με μια φωτογραφία. Δεν ανησυχώ ότι τα παιδιά μου θα τυπώσουν φωτογραφίες μου για να τρέξουν sudo commands στον υπολογιστή μου, αλλά προς το παρόν πληκτρολογώ τον κωδικό μου κάθε φορά. Η Microsoft και η Apple έχουν επενδύσει πολλά για να τελειοποιήσουν τη βιομετρική αυθεντικοποίηση, και η προσέγγιση του Linux του «ας ελπίσουμε ότι κάποιος θα προσφερθεί να το κάνει» πράγματι βάζει το οικοσύστημα σε μειονεκτική θέση. Το fingerprint authentication φαίνεται να δουλεύει καλά, αλλά το desktop μου δεν έχει fingerprint reader.
Το Cachy δουλεύει μια χαρά για gaming, με την επιφύλαξη ότι ακόμη δεν παίζω competitive multiplayer παιχνίδια ή οτιδήποτε απαιτεί anti-cheat — ή οτιδήποτε στ’ αλήθεια ζορίζει την RTX 4070 Super μου, για την ακρίβεια. Κατάφερα να λειτουργήσω το Minecraft: Bedrock Edition με το MCPE Launcher· το μόνο που χρειάστηκε ήταν να ενεργοποιήσω το remote login και να απενεργοποιήσω το vibrant visuals. Τα παιδιά μου λίγο το παράτησαν το Minecraft, αλλά περάσαμε μερικές καλές εβδομάδες έτσι. Έχω παίξει επίσης λίγο Hardspace: Shipbreaker, Esoteric Ebb, Caves of Qud και Baldur’s Gate 3. Όλα δούλεψαν κανονικά. Το Hardspace το έπαιξα μέσω του Heroic Games Launcher και τα υπόλοιπα μέσω Steam.
Την προηγούμενη φορά ανέφερα ένα περίεργο bug όπου το παλιό gaming mouse μου δούλευε μόνο μέσα στα παιχνίδια και όχι έξω από αυτά. Φαίνεται ότι διορθώνεται, αλλά τελικά το αντικατέστησα με ένα κάθετο Keychron M5, που έχει αποδειχθεί πολύ καλό μέσα και έξω από τα παιχνίδια και σε μεγάλο βαθμό έχει αντικαταστήσει το trackball μου, προς μεγάλη μου έκπληξη.
Επίπεδο μεταμέλειας αυτή τη στιγμή: ακόμη μηδέν
Θα μπορούσε κανείς να ρωτήσει: γιατί να ανέχομαι έναν υπολογιστή που χρειάστηκε να τον παρακαλέσω για να δουλέψει σωστά το ενσύρματο ethernet, που μερικές φορές ξεχνά εντελώς το μικρόφωνο της webcam μου, που αρνείται να μπει σε sleep για άγνωστους λόγους σε απρόβλεπτα διαστήματα; Γιατί αυτά είναι εξαιρέσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις απλώς δουλεύει, και το να βρίσκω πώς να διορθώσω όσα δεν δουλεύουν είναι διασκεδαστικό.
Ήμουν χαρούμενος με τα Windows μέχρι που δεν ήμουν. Μου άρεσαν τα Windows. Τα χρησιμοποιώ από παιδί και χτίζω δικούς μου desktop υπολογιστές σχεδόν 20 χρόνια. Δεν ήμουν εγώ που αποφάσισα να καταστρέψω το Start menu κάνοντάς το να ψάχνει στο Bing αντί για τα αρχεία μου· δεν χάλασα το indexing· δεν μετονόμασα την εφαρμογή που ανοίγει Office έγγραφα τόσες φορές, ώστε ο υπολογιστής να ξεχάσει πώς ανοίγει έγγραφα Word. Δεν επέλεξα εγώ τίποτα από αυτά. Οι δικές μου επιλογές δεν έκαναν τα Windows χειρότερα. Δεν είναι διασκεδαστικό να διορθώνεις τα Windows όταν χαλάνε, γιατί η Microsoft προωθεί το οργανόγραμμά της.
Αν όμως ο browser μου στο Linux δεν βρίσκει το μικρόφωνο της webcam επειδή εγκατέστησα το EasyEffects χωρίς να μπω στον κόπο να διαβάσω τα docs, φίλε, αυτό είναι δικό μου θέμα. Αντίστοιχα, αν ξαφνικά το μισό λειτουργικό μου είναι στα γαλλικά, c’est parce que je l’ai ajouté. Επέλεξα να βρεθώ σε αυτή την κατάσταση· δεν μου επιβλήθηκε. Είναι η διαφορά ανάμεσα στο να τρέχεις επειδή θέλεις να πας για τρέξιμο και στο να τρέχεις επειδή χάνεις το τρένο.
Το Linux βασίζεται στη φιλοσοφία Unix: αποτελείται από πολλά μικρά, modular κομμάτια λογισμικού που το καθένα κάνει καλά ένα πράγμα, αντί για τεράστια μονολιθικά προγράμματα που προσπαθούν να τα κάνουν όλα για όλους. Είναι σαν κουτί με Lego, αντί για φιγούρα δράσης. Σήμερα μου αρέσουν οι μεταφορές. Οι δεξιότητες που αποκτώ όταν βρίσκω πώς να εγκαταστήσω έναν spellchecker, να αλλάξω drivers, να προσθέσω ένα software repository ή να ρυθμίσω το git, μεταφέρονται και στο υπόλοιπο λειτουργικό αλλά και σε μεγάλο μέρος του λογισμικού. Νομίζω ότι αυτό είναι πολύ καλό.
Δεν έχω εγκαταλείψει εντελώς τα Windows. Το laptop μου εξακολουθεί να τρέχει Windows προς το παρόν και αναγνωρίζω στη Microsoft ότι το Surface Pro είναι πολύ καλό tablet computer. Φυσικά, θα ήταν ακόμη καλύτερο αν τα Windows ήταν λιγότερο ενοχλητικά, αλλά η Microsoft το γνωρίζει. Και στη δουλειά μου πρέπει να είμαι ενημερωμένος για τα Windows. Όμως αποδεικνύεται ότι δεν χρειάζεται να τρέχω Windows στο desktop μου, και περνάω πιο καλά με το Linux, οπότε θα συνεχίσω έτσι.
