Επιστήμονες εντόπισαν έναν μηχανισμό σε εγκεφαλικά κύτταρα που φαίνεται να επηρεάζει πόσο διαρκεί η απώλεια βάρους με το Ozempic.
Ερευνητές στα National Institutes of Health (NIH) κατέγραψαν νέα ευρήματα για το πώς οι αγωνιστές των υποδοχέων GLP-1, όπως η σεμαγλουτίδη, προκαλούν απώλεια βάρους. Αν και είναι γνωστές οι εγκεφαλικές περιοχές που εμπλέκονται, μέχρι σήμερα υπήρχε πολύ λιγότερη κατανόηση για το τι συμβαίνει μέσα στους μεμονωμένους νευρώνες που στοχεύουν αυτά τα φάρμακα.
Χρησιμοποιώντας ποντίκια, η ομάδα εντόπισε κρίσιμες σηματοδοτικές διεργασίες μέσα στα νευρικά κύτταρα που φαίνεται να παίζουν σημαντικό ρόλο στην απώλεια βάρους που προκαλεί η σεμαγλουτίδη. Τα ευρήματα μπορεί να εξηγούν γιατί ορισμένοι ανταποκρίνονται καλύτερα στα φάρμακα GLP-1 από άλλους και γιατί η απώλεια βάρους συχνά επιβραδύνεται ή σταματά μετά την αρχική φάση.
«We know much less about the nuts and bolts of what goes on within the neurons that these medications target. By digging into these mechanisms, we’re beginning to answer some of these questions», δήλωσε ο συν-επικεφαλής συγγραφέας Andrew Lutas, Ph.D., investigator στο NIH’s National Institute of Diabetes and Digestive and Kidney Diseases (NIDDK).
Για να διερευνήσουν τι συμβαίνει μέσα στους νευρώνες μετά την έκθεση στη σεμαγλουτίδη, οι ερευνητές με επικεφαλής την πρώτη συγγραφέα Claire Gao, Ph.D., postdoctoral fellow στο NIH’s National Institute of General Medical Sciences (NIGMS), χρησιμοποίησαν τεχνική φθορίζουσας απεικόνισης σε ζωντανό εγκεφαλικό ιστό ποντικών.
Η ομάδα απέκλεισε επιλεκτικά ή αφαίρεσε συγκεκριμένα μόρια σηματοδότησης μέσα στα κύτταρα, για να διαπιστώσει ποια μονοπάτια είναι πιο κρίσιμα για την απώλεια βάρους που προκαλεί το φάρμακο.
Τα πειράματα έδειξαν ότι η επίδραση της σεμαγλουτίδης εξαρτάται από την αύξηση των επιπέδων του κυκλικού μονοφωσφορικού αδενοσίνης (cAMP), ενός ενδοκυττάριου μορίου σηματοδότησης. Η δραστηριότητα αυτή παρατηρήθηκε στην area postrema, περιοχή του εγκεφάλου που εμπλέκεται στη ρύθμιση της όρεξης.
Ωστόσο, η απόκριση δεν ήταν ίδια σε όλους τους νευρώνες.
«It was not an all-or-nothing phenomenon. We observed that cAMP responses across cells varied on a continuum», ανέφερε ο συν-επικεφαλής συγγραφέας Michael Krashes, Ph.D., senior investigator στο NIDDK.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι ορισμένοι νευρώνες διατηρούσαν αυξημένα επίπεδα cAMP για εκτεταμένες περιόδους όσο υπήρχε σεμαγλουτίδη, ενώ άλλοι εμφάνιζαν μόνο βραχύχρονες αυξήσεις.
Σύμφωνα με τους συγγραφείς, αυτή η διαφορά μπορεί να οφείλεται στο ότι ορισμένα κύτταρα εσωτερικεύουν ή διασπούν τους υποδοχείς GLP-1, μειώνοντας την ικανότητα του φαρμάκου να συνεχίσει τη σηματοδότηση. Για να δοκιμάσουν αν μπορούν να παρατείνουν την απόκριση, η ομάδα εμπόδισε την PDE4, ένα ένζυμο που διασπά το cAMP, χρησιμοποιώντας το φάρμακο roflumilast.
Η παρέμβαση μετέφερε περισσότερους νευρώνες προς μια πιο διατηρημένη σηματοδοτική απόκριση.
Τα ευρήματα υποδηλώνουν ότι η παράταση της δραστηριότητας του cAMP θα μπορούσε δυνητικά να επιμηκύνει τα αποτελέσματα των φαρμάκων GLP-1. Αν μελλοντικές μελέτες επιβεβαιώσουν αυτή την προσέγγιση, ίσως κάποτε μειωθεί η συχνότητα χορήγησής τους.
Οι ερευνητές θεωρούν επίσης ότι ο χειρισμός της σηματοδότησης του cAMP θα μπορούσε μελλοντικά να βοηθήσει στην αντιμετώπιση των πλατώ απώλειας βάρους που παρατηρούνται σε πολλούς χρήστες θεραπειών GLP-1. Ωστόσο, υπογραμμίζουν ότι απαιτείται πολύ περισσότερη έρευνα πριν εξεταστούν αυτές οι δυνατότητες σε ασθενείς.
Ένας περιορισμός της τρέχουσας μελέτης είναι ότι οι μέθοδοι απεικόνισης επέτρεψαν την παρακολούθηση της ενδοκυττάριας σηματοδότησης μόνο για λίγες ώρες. Η ομάδα σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει νεότερες τεχνολογίες σε επόμενες μελέτες, ώστε να εξετάσει πώς τα φάρμακα GLP-1 επηρεάζουν τους νευρώνες σε μεγαλύτερα χρονικά διαστήματα, περιλαμβανομένων ημερών και εβδομάδων.
Reference: “Semaglutide drives weight loss through cAMP-dependent mechanisms in GLP1R-expressing hindbrain neurons” by Claire Gao, Isabelle C. Geneve, Shakira Rodriguez-Gonzalez, Chia Li, Kaitlyn McElhern, Marc L. Reitman, Andrew Lutas and Michael J. Krashes, 22 May 2026, Nature Metabolism . DOI: 10.1038/s42255-026-01534-8
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
