Η βρετανίδα αστρονόμος και παρουσιάστρια Maggie Aderin μιλά για τη νέα της αυτοβιογραφία, τη δυσλεξία, τη διαφορετικότητα στην επιστήμη και το όνειρο που την οδήγησε από τις αίθουσες διδασκαλίας του Λονδίνου μέχρι το James Webb Space Telescope. Μια ιστορία για το τι συμβαίνει όταν αρνείσαι να αφήσεις κάποιον να ορίσει τα όριά σου.
Υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν στα αστέρια παρά τα εμπόδια, και υπάρχουν άνθρωποι που φτάνουν εκεί ακριβώς εξαιτίας τους. Η Maggie Aderin ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Μεγάλωσε στο Λονδίνο, άλλαξε 13 σχολεία σε 12 χρόνια λόγω της διαζυγιακής διαμάχης των γονιών της, διαγνώστηκε με δυσλεξία αφού είχε ήδη περάσει χρόνια στο πίσω θρανίο με τα ψαλίδια ασφαλείας, και παρ’ όλα αυτά κατέληξε να εργάζεται στα τηλεσκόπια Gemini και James Webb. Σήμερα παρουσιάζει το ιστορικό The Sky at Night του BBC και η αυτοβιογραφία της, Starchild: My life under the night sky, κυκλοφόρησε πρόσφατα.
Το βιβλίο δεν είναι απλώς μια ιστορία επιτυχίας. Είναι ένα επιχείρημα: ότι δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να κάνεις κάτι σημαντικό. «Λέω στα παιδιά ότι έχω δυσλεξία και ADHD, δεν ορθογραφώ σωστά, αργώ συνέχεια», λέει η Aderin. «Και όμως φτάνω στα αστέρια. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να είσαι αλάνθαστος για να πετύχεις.» Η νευροδιαφορετικότητά της, που για χρόνια αντιμετωπίστηκε ως μειονέκτημα, έγινε τελικά μέρος της ταυτότητάς της — και του μηνύματός της.
Η σχέση της με το διάστημα ξεκίνησε από την τηλεόραση και τα παιδικά της χρόνια, με το Star Trek και τους Clangers. Στα 14 της έφτιαξε το δικό της τηλεσκόπιο αφού άκουσε τον Patrick Moore να λέει ότι μπορείς να δεις τον κόσμο διαφορετικά αν κοιτάς ψηλά. Χρειάστηκε ειδική άδεια από τους καθηγητές και τον πατέρα της για να παρακολουθήσει το σχετικό μάθημα. Δεκαετίες αργότερα, εργάστηκε στο φασματογράφο εγγύς υπερύθρου του James Webb — το τηλεσκόπιο που αναλύει τις ατμόσφαιρες εξωπλανητών αναζητώντας βιοσήματα, ενδείξεις δηλαδή ότι κάπου εκεί έξω μπορεί να υπάρχει ζωή.
Η Aderin μιλά επίσης ανοιχτά για τις στιγμές που την πέρασαν για καθαρίστρια ή για υπάλληλο κουζίνας σε επαγγελματικά περιβάλλοντα. Αντί να το αντιμετωπίζει ως βάρος, το έχει μετατρέψει σε επιχείρημα υπέρ της διαφορετικότητας: «Η επιστήμη ανθεί μέσα από τη διαφορετικότητα. Αν έχεις μια ομοιόμορφη ομάδα ανθρώπων που σκέφτονται με τον ίδιο τρόπο, δεν παράγεις εκείνα τα άλματα που αλλάζουν τα πράγματα.» Το να είσαι ο μόνος διαφορετικός στο δωμάτιο, λέει, δεν είναι πρόβλημά σου — είναι πρόβλημα του δωματίου.
Το μεγάλο της όνειρο παραμένει ανεκπλήρωτο, αλλά ζωντανό: να πατήσει στη Σελήνη και να περπατήσει δίπλα στα ίχνη του Νιλ Άρμστρονγκ. «Ίσως δεν το κάνω ποτέ», παραδέχεται. «Αλλά το να έχεις αυτό το τρελό όνειρο με έκανε να κάνω πράγματα που δεν θα φανταζόμουν ποτέ.» Αυτό, τελικά, είναι και το κεντρικό μήνυμα του Starchild: τα όνειρα δεν αξίζουν μόνο αν εκπληρωθούν. Αξίζουν και για το πού σε οδηγούν στην πορεία.
