Η χρονολογική ηλικία δεν αποτυπώνει πάντα τη φθορά του οργανισμού. Η βιολογική ηλικία μπορεί να δίνει ακριβέστερη εικόνα για την υγεία και τον κίνδυνο νόσου.
Η ηλικία που γράφει η ταυτότητα δεν αποτυπώνει πάντα την πραγματική κατάσταση του οργανισμού. Δύο άνθρωποι με τα ίδια χρόνια μπορεί να διαφέρουν πολύ στη μνήμη, στη δύναμη, στην καρδιαγγειακή λειτουργία και στη συνολική αντοχή τους.
Το ζήτημα αυτό αναδεικνύει άρθρο για την «ψευδαίσθηση της ηλικίας» στην ιατρική, που δημοσιεύθηκε στο New England Journal of Medicine και αναλύουν η Θεοδώρα Ψαλτοπούλου και η Αλεξάνδρα Σταυροπούλου. Όπως σημειώνουν, η χρονολογική ηλικία χρησιμοποιείται εύκολα σε οδηγίες, πρωτόκολλα και όρια για εξετάσεις ή θεραπείες, αλλά συχνά λειτουργεί ως υποκατάστατο για στοιχεία που δεν έχουν μετρηθεί.
Η βιολογική ηλικία δεν ταυτίζεται πάντα με τη χρονολογική. Η γήρανση εξελίσσεται με διαφορετικό ρυθμό από άνθρωπο σε άνθρωπο, ανάλογα με τον τρόπο ζωής, το περιβάλλον και την έκθεση σε νόσους, ενώ αλλαγές σε ανοσοποιητικό, μιτοχόνδρια, αγγεία και μεταβολισμό δεν εμφανίζονται με τον ίδιο τρόπο σε όλους.
Τα τελευταία χρόνια η έρευνα προσπαθεί να μετρήσει αυτή τη διαφορά με βιολογικούς δείκτες, όπως τα επιγενετικά ρολόγια που βασίζονται στη μεθυλίωση του DNA, αλλά και φλεγμονώδη και μεταβολικά προφίλ. Τέτοιες μετρήσεις μπορούν να δείξουν ότι ένας μεγαλύτερος άνθρωπος έχει καλή φυσιολογική εφεδρεία ή ότι ένας νεότερος εμφανίζει επιταχυνόμενη φθορά, ενώ σε ορισμένα πεδία η βιολογική ηλικία προβλέπει καλύτερα την έκβαση από τη χρονολογική.
Η εφαρμογή αυτής της προσέγγισης θα μπορούσε να επηρεάσει αποφάσεις για αντιπηκτικά, επεμβάσεις επαναγγείωσης, προσυμπτωματικό έλεγχο για καρκίνο και αξιολόγηση για μεταμόσχευση. Η πανδημία έδειξε επίσης πόσο περιοριστικό μπορεί να είναι το ηλικιακό κριτήριο μόνο του, όταν πρέπει να εκτιμηθεί ο πραγματικός κίνδυνος και η πιθανότητα ωφέλειας για κάθε ασθενή.
