Η ιαπωνική εταιρεία ispace ανακοίνωσε ριζική αναθεώρηση του προγράμματος σεληνιακών αποστολών της: νέος κινητήρας, ενιαίο σχέδιο lander και καθυστέρηση τριών χρόνων για την αμερικανική αποστολή. Παράλληλα, αποκάλυψε σχέδια για δορυφορικό δίκτυο επικοινωνιών γύρω από τη Σελήνη, με στόχο να είναι έτοιμο ως το 2030.
Η ispace δεν ακυρώνει τα σχέδιά της για τη Σελήνη — τα ξαναγράφει από την αρχή. Η ιαπωνική εταιρεία, που έχει ήδη μια αποτυχημένη προσεδάφιση πίσω της από το 2023, ανακοίνωσε στα τέλη Μαρτίου μια σειρά από αλλαγές που επηρεάζουν τόσο τον σχεδιασμό των landers της όσο και το χρονοδιάγραμμα των επόμενων αποστολών.
Το πρώτο και πιο άμεσο πρόβλημα ήταν ο κινητήρας. Η ispace ανέπτυσσε από κοινού με την αμερικανική Agile Space Industries έναν κινητήρα γνωστό ως VoidRunner, που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί τόσο στα αμερικανικά landers Apex 1.0 όσο και στα ιαπωνικά Series 3. Η ανάπτυξη όμως κινούνταν αργά, και η επίτευξη των απαιτούμενων επιδόσεων αποδείχθηκε δυσκολότερη από το αναμενόμενο. Η εταιρεία αποφάσισε να αλλάξει κατεύθυνση και θα χρησιμοποιήσει κινητήρα από άλλον προμηθευτή — το όνομα του οποίου δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί — που έχει ήδη αποδεδειγμένη πτητική εμπειρία, συμπεριλαμβανομένων σεληνιακών αποστολών.
Παράλληλα, η ispace αποφάσισε να ενοποιήσει τα δύο ξεχωριστά σχέδια lander που ανέπτυσσαν οι ομάδες της στην Ιαπωνία και τις ΗΠΑ. Το αποτέλεσμα είναι ένα ενιαίο σχέδιο με την ονομασία Ultra, που βασίζεται κυρίως στο ιαπωνικό Series 3 αλλά ενσωματώνει στοιχεία από το αμερικανικό Apex 1.0 — όπως τις δεξαμενές καυσίμου και το σύστημα επικοινωνιών. Η ενοποίηση σημαίνει και μια ενιαία παγκόσμια ομάδα σχεδιασμού, κάτι που θα συνοδευτεί από περιορισμένες απολύσεις σε ένα εργατικό δυναμικό άνω των 350 ατόμων.
Το τίμημα για όλες αυτές τις αλλαγές είναι χρόνος. Η πρώτη αμερικανική αποστολή της ispace, γνωστή ως Mission 3, που θα μετέφερε ωφέλιμα φορτία για τη NASA στο πλαίσιο του προγράμματος CLPS υπό την ηγεσία της Draper, μετατίθεται από το 2027 στο 2030 — τριετής καθυστέρηση. Η αποστολή μετονομάζεται σε Mission 5, καθώς το νέο χρονοδιάγραμμα φέρνει μπροστά δύο ιαπωνικές αποστολές: μία το 2028 και μία το 2029. Η ispace βρίσκεται σε συζητήσεις με τη NASA για την έγκριση των αλλαγών.
Αλλά η μεγαλύτερη έκπληξη της ανακοίνωσης δεν ήταν οι καθυστερήσεις — ήταν η νέα φιλοδοξία. Η ispace παρουσίασε το Lunar Connect Service, ένα σχέδιο για αστερισμό πέντε δορυφόρων σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη ως το 2030, που θα παρέχει υπηρεσίες επικοινωνιών, πλοήγησης, απεικόνισης της σεληνιακής επιφάνειας και παρακολούθησης της διαστημικής κυκλοφορίας. Ο πρώτος δορυφόρος θα εκτοξευθεί το 2027 μέσω συνεργασίας με την αμερικανική Argo Space. Η ispace εκτιμά ότι η αγορά σεληνιακών επικοινωνιών μπορεί να φτάσει τα 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως ως το 2040 — ιδίως αν προχωρήσουν τα σχέδια της NASA για μόνιμη σεληνιακή βάση, που ανακοινώθηκαν επίσης τον Μάρτιο.
Η ispace δεν είναι μόνη σε αυτή την κατεύθυνση. Η Intuitive Machines αναπτύσσει παρόμοιο σύστημα με χρηματοδότηση NASA, ενώ η Telespazio εργάζεται για τον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος στο πλαίσιο του προγράμματος Moonlight. Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει υποδομή επικοινωνιών γύρω από τη Σελήνη, αλλά ποιος θα την ελέγχει — και αν οι φιλόδοξοι χρονοδιαγραμμοί θα αντέξουν στην πραγματικότητα της διαστημικής ανάπτυξης.
