Οι γονείς δηλώνουν ότι αγαπούν λιγότερο τον σύντροφό τους μέσα στον πρώτο χρόνο από τη γέννηση ενός παιδιού, όμως αυτό δεν σημαίνει ότι το συναίσθημα είναι μόνιμο ή αναπόφευκτο.
Η γονεϊκότητα μπορεί να απομακρύνει ένα ζευγάρι από το ραντεβού, όχι όμως κατ’ ανάγκη για πάντα.
Η φροντίδα ενός νεογέννητου συχνά αφήνει ελάχιστο χώρο για ρομαντισμό. Τώρα, ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι άνθρωποι πράγματι φαίνεται να αγαπούν λιγότερο τον σύντροφό τους μέσα στον πρώτο χρόνο της γονεϊκότητας, αλλά υπάρχουν τρόποι να περιοριστεί αυτό.
Προηγούμενες μελέτες δείχνουν ότι η ικανοποίηση από τη σχέση τείνει να μειώνεται στα δύο χρόνια μετά τη γέννηση ενός μωρού, όμως συνήθως δεν λαμβάνουν υπόψη την κατάσταση πριν από την εγκυμοσύνη. Όταν η Agnieszka Sorokowska από το Πανεπιστήμιο του Βρότσλαβ στην Πολωνία ξεκίνησε τη δική της οικογένεια, ήθελε να μάθει πώς θα άλλαζε η σχέση της. «Έμεινα έγκυος και μετά έγραψα την πρόταση για τη χρηματοδότηση ώστε να το μελετήσω αυτό», λέει.
Με παιδιά ή χωρίς παιδιά; Το πραγματικό κόστος και τα οφέλη της γονεϊκότητας
Μαζί με τους συνεργάτες της, η Sorokowska προσέγγισε σχεδόν 300 ετερόφυλα ζευγάρια χωρίς παιδιά, τα οποία ήταν μαζί τουλάχιστον δύο χρόνια. Κάθε έξι μήνες, για διάστημα τουλάχιστον δύο ετών, οι συμμετέχοντες συμπλήρωναν ερωτηματολόγια ανεξάρτητα από τον σύντροφό τους, στα οποία αξιολογούσαν σε κλίμακα από το 0 έως το 6 πόσο αγαπούσαν τον σύντροφό τους και πόσο δεσμευμένοι ήταν.
Οι ερευνητές ανέλυσαν τα αποτελέσματα από 71 από αυτά τα ζευγάρια, τα οποία απέκτησαν παιδί στη διάρκεια της μελέτης, και διαπίστωσαν ότι η ίδια η εγκυμοσύνη δεν είχε καμία επίδραση. Ωστόσο, σύμφωνα και με τα προηγούμενα στοιχεία, οι συμμετέχοντες ανέφεραν ότι αγαπούσαν λιγότερο τους συντρόφους τους και ότι ήταν λιγότερο δεσμευμένοι στη διατήρηση της σχέσης μέσα στον πρώτο χρόνο μετά τη γέννηση του παιδιού. Στο ίδιο διάστημα δεν υπήρξε καμία αλλαγή στα ζευγάρια που παρέμειναν χωρίς παιδιά.
Η Sorokowska, που παρουσίασε τα αποτελέσματα στη συνάντηση Love, Actually and in Theory στο Εδιμβούργο της Βρετανίας τον περασμένο μήνα, σχεδιάζει να συνεχίσει να παρακολουθεί αυτά τα ζευγάρια μέχρι τα παιδιά τους να ενηλικιωθούν, ώστε να διαπιστώσει αν οι επιπτώσεις είναι μακροχρόνιες. Ωστόσο, προηγούμενη έρευνα δείχνει ότι τα πράγματα βελτιώνονται σταδιακά. «Υπάρχει απότομη πτώση [στην ικανοποίηση από τη σχέση] τον πρώτο χρόνο, μόνο μια μικρή μείωση από τον πρώτο στον δεύτερο χρόνο και στη συνέχεια φαίνεται να ανακάμπτει αργά [μερικά χρόνια αργότερα]», λέει η Valentina Rauch-Anderegg, ανεξάρτητη ψυχολόγος στη Ζυρίχη της Ελβετίας.
Οι ερευνητές δεν μέτρησαν πώς αυτές οι πρώτες αλλαγές επηρέασαν την ευημερία των νέων γονιών, όμως η Rauch-Anderegg αμφιβάλλει ότι προκαλούν σημαντική δυσφορία. «Δεν μπορούμε να πούμε ότι όλα αυτά τα ζευγάρια βιώνουν μια κρίση στη σχέση που σημαίνει ότι πρέπει να δουν θεραπευτή, αλλά σίγουρα μπορούν να αντιληφθούν ότι κάτι έχει αλλάξει στη σχέση τους», λέει.
Μεταξύ των παραγόντων που μπορεί να ευθύνονται είναι η σωματική και ορμονική αναστάτωση της εγκυμοσύνης, αλλά και το γεγονός ότι οι νέοι γονείς νιώθουν να τους ξεπερνούν οι υποχρεώσεις φροντίδας του παιδιού. «Το να καθίσετε απλώς στον καναπέ για να δείτε Netflix και να χαλαρώσετε με τον σύντροφό σας ή να πάτε μια βόλτα, [συχνά] γίνεται αδύνατο», λέει η Rauch-Anderegg.
Για να προληφθεί αυτό ή για να επιστρέψει μέρος της παλιάς ισορροπίας, η Rauch-Anderegg προτείνει να ζητούν βοήθεια από οικεία πρόσωπα και να μοιράζονται κάθε ανησυχία με τον σύντροφό τους. «Μπορείτε να φροντίσετε να επικοινωνείτε ξεκάθαρα για το πώς φαντάζεστε την απόκτηση παιδιού — ποιος είναι ο πυρήνας της σχέσης σας που θέλετε να διατηρήσετε ακόμη κι αν υπάρχει ένα μωρό; Είτε πρόκειται για μια πεζοπορία μία φορά τον χρόνο είτε για 20 λεπτά χρόνου για το ζευγάρι κάθε εβδομάδα».
