Το έδαφος της Quapaw Nation στην Οκλαχόμα ήταν για δεκαετίες θαμμένο κάτω από τοξικά απόβλητα μεταλλείων. Η φυλή ανέλαβε η ίδια την αποκατάσταση, γίνοντας η πρώτη ιθαγενής κοινότητα στις ΗΠΑ που διαχειρίστηκε επίσημα ένα Superfund cleanup. Σήμερα, εκεί που κάποτε δεν φύτρωνε τίποτα, βόσκουν αγελάδες και καλλιεργείται σιτάρι.
Το Tar Creek Superfund site στη βορειοανατολική Οκλαχόμα είναι ένα από τα μεγαλύτερα περιβαλλοντικά ατυχήματα στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών. Σαράντα τετραγωνικά μίλια μολυσμένης γης, σχεδόν ολόκληρη η επικράτεια της Quapaw Nation, χαρακτηρίστηκαν από την EPA το 1983 ως ζώνη υψίστης περιβαλλοντικής επικινδυνότητας. Η αιτία ήταν ένας αιώνας εξόρυξης μολύβδου και ψευδαργύρου που άφησε πίσω του τεράστιους σωρούς τοξικών πετρωμάτων, γνωστούς ως chat piles, και 300 μίλια υπόγειων στοών που κατέρρεαν καταπίνοντας αγελάδες, αυτοκίνητα και σπίτια. Το 1979, το νερό από τα ορυχεία έφτασε στην επιφάνεια και το Tar Creek έγινε σκουριοκόκκινο.
Για δεκαετίες, οι εργολάβοι που ανέλαβαν την αποκατάσταση έκαναν τα πράγματα χειρότερα. Πληρώνονταν με το κιλό, έξυναν τα τοξικά πετρώματα μαζί με το γόνιμο χώμα και εγκατέλειπαν τα εργοτάξια μισοτελειωμένα όταν τελείωναν οι ομοσπονδιακές επιχορηγήσεις. Η φυλή αποφάσισε να τους διώξει. Ο Chris Roper, τότε διευθυντής κατασκευών και γεωργίας της Quapaw Nation, νοίκιασε έναν εκσκαφέα, προσέλαβε έναν χειριστή βαρέων μηχανημάτων από τη φυλή και ξεκίνησε. Έστελναν τους λογαριασμούς στην EPA και η EPA πλήρωνε. Το 2013, η φυλή έλαβε επίσημα συμβόλαιο δύο εκατομμυρίων δολαρίων για τον επόμενο κύκλο εργασιών, γίνοντας η πρώτη ιθαγενής κοινότητα στη χώρα που διαχειρίζεται επίσημα ένα Superfund cleanup.
Η αποκατάσταση δεν ήταν απλώς τεχνική υπόθεση. Ήταν πολιτική πράξη. Η Quapaw Nation δεν ήθελε απλώς καθαρό έδαφος — ήθελε παραγωγικό έδαφος. Έφεραν μανιταρόχωμα για να αναζωογονήσουν τη γη, φύτεψαν καλύμματα εδάφους, εναλλάσσουν κοπάδια βοοειδών για να μην τρώνε τα ζώα τα χόρτα ως τη ρίζα και να μην καταπίνουν μολυσμένο χώμα. Σήμερα, εκατοντάδες στρέμματα που κάποτε ήταν νεκρά καλλιεργούνται με καλαμπόκι, σιτάρι και σόγια. Η φυλή διαθέτει επεξεργαστήριο κρέατος, αγέλη βίσωνα, θερμοκήπια με παραδοσιακά φαρμακευτικά φυτά και ένα τμήμα επισιτιστικής κυριαρχίας που παράγει ντομάτες και αγγούρια.
Η σχέση της Quapaw με τη γη έχει βαθιές ρίζες. Στα μέσα του 17ου αιώνα, οι πρώτοι Ευρωπαίοι που τους συνάντησαν στο σημερινό Αρκάνσας περιέγραφαν μίλια καλλιεργημένων χωραφιών με φασόλια, κολοκύθες, ηλιοτρόπια, ροδακινιές και αμπέλια. Το καλαμπόκι ήταν η βασική τους καλλιέργεια. Η εξόρυξη που ξεκίνησε το 1891 δεν τους έφερε ευημερία — μόνο μια μικρή μειοψηφία οικογενειών επωφελήθηκε, ενώ η γη τους καταστράφηκε. Μια μελέτη του 1994 έδειξε ότι το 34% των ιθαγενών παιδιών στην περιοχή είχε επικίνδυνα υψηλά επίπεδα μολύβδου στο αίμα.
Σήμερα, ο Mitch Albright, διευθυντής γεωργίας της φυλής, οδηγεί το pickup του δίπλα στους τελευταίους μεγάλους σωρούς τοξικών πετρωμάτων που απομένουν και σχεδιάζει τι θα φυτέψει στα επόμενα αποκατεστημένα οικόπεδα. Δεν είναι πάντα αισιόδοξος για τις αποδόσεις — κάποια εδάφη χρειάζονται χρόνια για να ανακάμψουν. Αλλά η λογική είναι απλή: ακόμα και αν μια καλλιέργεια αποτύχει, η γη μπορεί να χρησιμεύσει για βοσκή, για κυνήγι, για αυτοφυή χόρτα. Κάτι θα βγει από αυτή. Η Quapaw Nation δεν επέλεξε αυτή τη γωνιά της Οκλαχόμα, αλλά αποφάσισε να τη διεκδικήσει πίσω — με τους δικούς της όρους.
