Η Ελίζαμπεθ Χολμς στο «You Can See Everything» είναι παράλογη αλλά καθηλωτική

Το «You Can See Everything» ακολουθεί την αμφιλεγόμενη ιδρύτρια της Theranos, Ελίζαμπεθ Χολμς, στις τελευταίες της εβδομάδες πριν από τη φυλακή και, όπως γράφει το New Scientist, είναι ένα ντοκιμαντέρ τόσο παράλογο όσο και καθηλωτικό.

Ο αρθρογράφος λέει ότι δεν ήξερε τι να περιμένει όταν κάθισε να το παρακολουθήσει. Περίμενε, τουλάχιστον, να πάρει μια εικόνα για το ποια είναι η Χολμς και γιατί εξαπάτησε επενδυτές αποσπώντας εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Αντί γι’ αυτό, όπως περιγράφει, έφυγε από την αίθουσα αποπροσανατολισμένος και χωρίς να μπορεί να εμπιστευτεί κανένα συμπέρασμα που έβγαζε η ταινία.

Το ντοκιμαντέρ σκηνοθετούν οι Nathan Fielder και Lance Oppenheim, δύο δημιουργοί που έχουν χτίσει τη φήμη τους πάνω στο να αναστατώνουν το κοινό. Σύμφωνα με το κείμενο, ο Fielder, κωμικός γνωστός για περίπλοκες κατασκευές με πραγματικούς ανθρώπους, μένει μαζί με τη Χολμς, τον σύντροφό της Billy Evans και τα δύο παιδιά τους για τον μήνα πριν από την παράδοσή της σε ομοσπονδιακή φυλακή. Το αποτέλεσμα, σημειώνει, είναι όσο παράλογο μπορεί να φανταστεί κανείς.

Η Χολμς αντιμετωπίζει ποινή μεγαλύτερη από δέκα χρόνια φυλάκισης, επειδή ισχυρίστηκε ψευδώς ότι η μηχανή της Theranos μπορούσε να κάνει εκατοντάδες διαγνωστικές εξετάσεις με μία μόνο σταγόνα αίμα. Η ίδια, όμως, επιμένει ότι είναι αθώα. Λέει στον Fielder πως δεν έχει τίποτα να κρύψει και φτάνει να υποστηρίξει ότι δεν έχει πει ψέμα από παιδί, ούτε καν μικρό.

Παρά την υπόσχεσή της ότι εκείνος μπορεί να δει τα πάντα, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι αυτό δεν ισχύει. Η ταινία, σύμφωνα με την κριτική, εστιάζει τελικά λιγότερο στη Χολμς και περισσότερο στο πώς διαμορφώνουμε την εικόνα μας για τους άλλους. Αμφισβητεί, επίσης, το κατά πόσο μπορούμε να θυμόμαστε πληροφορίες αντικειμενικά και με ακρίβεια, ειδικά όταν θολώνει το όριο ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική σχέση.

Ο συντάκτης εκτιμά πως δεν μπορεί κανείς να εμπιστευτεί κανέναν στην οθόνη, ούτε τον ίδιο τον Fielder, που φαίνεται να ενδιαφέρεται περισσότερο για τη διασκέδαση παρά για την αναζήτηση της αλήθειας. Γι’ αυτό και διστάζει να χαρακτηρίσει το «You Can See Everything» καθαρά ντοκιμαντέρ.

Όπως γράφει, πρόκειται πάντως για μια ταινία που αξίζει να τη δει κανείς. Τον κράτησε καθηλωμένο σχεδόν σε όλη τη διάρκεια των τριών ωρών της, κάτι που ο ίδιος θεωρεί εντυπωσιακό, δεδομένου ότι αποφεύγει τις περισσότερες ταινίες με διάρκεια πάνω από δύο ώρες.

Τέλος, ξεκαθαρίζει ότι όποιος τη δει δεν πρέπει να περιμένει ότι ο Fielder θα «σπάσει» τη Χολμς. Αν συμβαίνει κάτι, λέει, είναι το αντίστροφο: εκείνη φαίνεται να τον «σπάει», κάτι που κάνει την παρακολούθηση ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.