Οι εμπορικοί δορυφόροι παρατήρησης της Γης πολλαπλασιάζονται με ταχύτατους ρυθμούς, αλλά τα συστήματά τους αδυνατούν να συνεργαστούν σε πραγματικό χρόνο. Αυτό δημιουργεί ένα κρίσιμο κενό ανάμεσα σε αυτό που θέλουν οι αμυντικοί χρήστες και σε αυτό που μπορεί να προσφέρει η αγορά.
Φανταστείτε ένα σύστημα που ανιχνεύει ένα ύποπτο ραδιοσήμα πάνω από μια περιοχή και, μέσα σε λίγα λεπτά, κατευθύνει αυτόματα έναν άλλο δορυφόρο να τραβήξει εικόνες του ίδιου σημείου. Αυτό είναι το όραμα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι πολύ διαφορετική.
Στο Satellite Conference της Ουάσινγκτον, στελέχη της βιομηχανίας και πρώην αξιωματούχοι αμυντικών υπηρεσιών περιέγραψαν ένα δομικό πρόβλημα που δεν λύνεται εύκολα: οι εμπορικές εταιρείες δορυφορικής παρατήρησης λειτουργούν σε κλειστά, ιδιόκτητα συστήματα που δεν έχουν κοινή γλώσσα μεταξύ τους. Δεν υπάρχει κανένα κοινό πρότυπο που να επιτρέπει σε έναν δορυφόρο μιας εταιρείας να «μιλήσει» σε πραγματικό χρόνο με τον δορυφόρο μιας άλλης.
Αυτό που οι αμυντικοί χρήστες ζητούν ονομάζεται «sensor fusion» — η συνδυαστική ανάλυση δεδομένων από οπτικούς αισθητήρες, ραντάρ, ραδιοσήματα και άλλες πηγές, ώστε να σχηματίζεται μια ολοκληρωμένη εικόνα μιας κατάστασης. Στενά συνδεδεμένη με αυτό είναι η λογική του «tipping and cueing»: ένα σύστημα εντοπίζει κάτι ανησυχητικό και αμέσως «ειδοποιεί» ένα άλλο να συλλέξει περισσότερες πληροφορίες. Αυτές οι ροές εργασίας υπάρχουν εδώ και χρόνια μέσα σε απόρρητα κυβερνητικά συστήματα. Το ζητούμενο τώρα είναι να λειτουργήσουν και με εμπορικά δεδομένα.
Το εμπόδιο δεν είναι τεχνολογικό με την κλασική έννοια. Είναι δομικό και οικονομικό. Όπως είπε χαρακτηριστικά ο Todd Probert, πρόεδρος του κυβερνητικού τμήματος της HawkEye 360, «δεν υπάρχει κίνητρο για να χτίσουμε μια κοινή αρχιτεκτονική tipping and cueing σε επίπεδο κλάδου». Κάθε εταιρεία έχει επενδύσει στο δικό της κλειστό σύστημα συλλογής, επεξεργασίας και διανομής δεδομένων. Η διαλειτουργικότητα δεν είναι στο επιχειρηματικό τους μοντέλο.
Υπάρχει και ένα πρακτικό πρόβλημα χρόνου. Ακόμα και όταν δύο συστήματα μπορούν θεωρητικά να συνδεθούν, οι καθυστερήσεις στη μετάδοση δεδομένων από και προς το διάστημα μπορούν να καταστρέψουν την αλυσίδα. «Μέχρι να εισαχθούν οι καθυστερήσεις διαστήματος-εδάφους και εδάφους-διαστήματος στην αρχιτεκτονική σου, έχεις χάσει την ευκαιρία», εξήγησε ο David Gauthier, πρώην στέλεχος της Εθνικής Υπηρεσίας Γεωχωρικής Πληροφορίας των ΗΠΑ. Οι περισσότερες εμπορικές εταιρείες, εξάλλου, κατανέμουν τον χρόνο των δορυφόρων τους εκ των προτέρων, αφήνοντας ελάχιστα περιθώρια για δυναμική ανταπόκριση σε απρόβλεπτα γεγονότα.
Το ιδανικό σενάριο που περιγράφουν τα στελέχη του κλάδου είναι ένα σύστημα όπου οι δορυφόροι διαφορετικών εταιρειών αλληλεπιδρούν αυτόματα, με APIs μηχανής-προς-μηχανή, χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση. Ένας στρατιωτικός αναλυτής θα έβλεπε πολλαπλές πηγές δεδομένων να συγκλίνουν μέσα σε λίγα λεπτά, επιβεβαιώνοντας αυτόματα μια πιθανή απειλή. «Αυτό δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά αυτό θέλω», παραδέχτηκε ο Gauthier.
Παράλληλα, η αγορά μετατοπίζεται. Οι εταιρείες δεν πουλούν πλέον απλώς εικόνες — πουλούν αναλύσεις, συμπεράσματα, «έτοιμες για απόφαση» πληροφορίες που συνδυάζουν δεδομένα από πολλές πηγές. Αυτό αυξάνει την αξία τους, αλλά και την πολυπλοκότητα. Σε νέα έκθεση του Center for Strategic and International Studies, ο Gauthier επισημαίνει ότι η αγορά αυτών των προϊόντων παραμένει ανώριμη, με περιορισμένη διαφάνεια ως προς τον τρόπο παραγωγής και αξιολόγησής τους.
Η πρόκληση, τελικά, δεν είναι να φτιάξουμε καλύτερους δορυφόρους. Είναι να πείσουμε ανταγωνιστικές εταιρείες να χτίσουν μαζί κάτι που δεν έχει ακόμα σαφή επιχειρηματική λογική — αλλά που θα μπορούσε να αλλάξει ριζικά τον τρόπο που παρακολουθούμε τον πλανήτη.
