Για πρώτη φορά από το 1972, άνθρωποι θα ταξιδέψουν στη Σελήνη — και αυτή τη φορά θα πάνε πιο μακριά από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία. Η αποστολή Artemis II της NASA, με τέσσερις αστροναύτες και εκτόξευση προγραμματισμένη για τις αρχές Απριλίου, θα κάνει μια πτήση 10 ημερών γύρω από τη Σελήνη χωρίς προσσελήνωση. Είναι το πρώτο βήμα για την επιστροφή της ανθρωπότητας στο φεγγάρι — και ίσως η αφετηρία για κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Στις αρχές Απριλίου, ένας πύραυλος ύψους σχεδόν 100 μέτρων θα σηκωθεί από το Kennedy Space Center της Φλόριντα με τη δύναμη σχεδόν 9 εκατομμυρίων λιβρών ώθησης. Ο Space Launch System (SLS) της NASA — ο ισχυρότερος πύραυλος που έχει μεταφέρει ανθρώπους — θα εκτοξεύσει τέσσερις αστροναύτες σε ένα ταξίδι 600.000 μιλίων γύρω από τη Σελήνη και πίσω στη Γη. Η αποστολή ονομάζεται Artemis II, και είναι η πρώτη επανδρωμένη πτήση στη Σελήνη από τον Δεκέμβριο του 1972.
Το πλήρωμα αποτελείται από τέσσερις αστροναύτες με εντυπωσιακά βιογραφικά. Ο Reid Wiseman, πιλότος του Ναυτικού και βετεράνος του Διεθνούς Διαστημικού Σταθμού (ISS), αναλαμβάνει τη θέση του κυβερνήτη. Δίπλα του ο Victor Glover, επίσης ναυτικός αεροπόρος με εμπειρία στον ISS. Η Christina Koch, μηχανικός διαστημικών οργάνων, κατέχει το γυναικείο ρεκόρ παραμονής στο διάστημα με 328 συνεχόμενες ημέρες. Και ο Jeremy Hansen, πιλότος της Βασιλικής Καναδικής Πολεμικής Αεροπορίας, θα γίνει ο πρώτος Καναδός που θα ταξιδέψει στη Σελήνη.
Η αποστολή δεν προβλέπει προσσελήνωση — αυτό έρχεται αργότερα. Το Artemis II θα εκτελέσει μια τροχιακή πτήση γύρω από τη Σελήνη, φτάνοντας σε ύψος περίπου 7.400 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνειά της, σημαντικά υψηλότερα από ό,τι πετούσαν τα Apollo. Αυτό σημαίνει ότι οι αστροναύτες θα βρεθούν σε μεγαλύτερη απόσταση από τη Γη από οποιονδήποτε άνθρωπο στην ιστορία — και θα δουν κάτι που μόνο 24 άνθρωποι έχουν δει ποτέ: την αόρατη πλευρά της Σελήνης.
Η «σκοτεινή» πλευρά δεν είναι σκοτεινή — απλώς δεν τη βλέπουμε ποτέ από τη Γη, γιατί η Σελήνη κρατά πάντα την ίδια όψη στραμμένη προς εμάς. Για 30 έως 50 λεπτά, το πλήρωμα θα βρίσκεται πίσω από τη Σελήνη, σε πλήρη επικοινωνιακή σιωπή με τη Γη. Εκεί θα αντικρίσουν μια εντελώς διαφορετική γεωλογία: αρχαίο φελσπατικό πέτρωμα που ονομάζεται ανορθοσίτης, γεμάτο από τους παλαιότερους κρατήρες πρόσκρουσης στο ηλιακό σύστημα. Δύο από αυτά — η λεκάνη Orientale και η λεκάνη South Pole-Aitken, ο μεγαλύτερος κρατήρας στη Σελήνη — είναι στο επίκεντρο του επιστημονικού ενδιαφέροντος.
«Η Σελήνη είναι σαν μάρτυρας όλων όσων συνέβησαν στη Γη αλλά έχουν σβηστεί από τη διάβρωση και την τεκτονική», είπε η Koch. «Μελετώντας τη Σελήνη, μαθαίνουμε για τον σχηματισμό του ηλιακού συστήματος — και ίσως για τις πιθανότητες ζωής αλλού».
Δέκα ημέρες μετά την εκτόξευση, η κάψουλα Orion θα επιστρέψει στη Γη με ταχύτητα 40.000 χιλιομέτρων την ώρα, θερμαίνοντας την ασπίδα θερμότητάς της στους 1.650 βαθμούς Κελσίου, πριν αναπτύξει αλεξίπτωτα και πέσει στον Ειρηνικό Ωκεανό κοντά στο Σαν Ντιέγκο. Η επιτυχής επιστροφή θα ανοίξει τον δρόμο για το Artemis III, που στοχεύει σε πραγματική προσσελήνωση γύρω στα μέσα του 2027.
Το Artemis II δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ορόσημο. Είναι η απόδειξη ότι η ανθρωπότητα μπορεί να ξαναφύγει από τη χαμηλή τροχιά της Γης και να κοιτάξει πιο μακριά. «Ελπίζω να μας ξεχάσουν», είπε ο Wiseman. «Αν μας ξεχάσουν, σημαίνει ότι το Artemis πέτυχε — έχουμε ανθρώπους στον Άρη, στα φεγγάρια του Κρόνου. Επεκτεινόμαστε στο ηλιακό σύστημα».
