Τέσσερις αστροναύτες ετοιμάζονται να πετάξουν γύρω από τη Σελήνη για πρώτη φορά μετά από πάνω από 50 χρόνια. Η αποστολή Artemis II δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό τεστ — είναι η αφετηρία για μόνιμες ανθρώπινες βάσεις στο φεγγάρι, σε μια εποχή που ο διαστημικός ανταγωνισμός με την Κίνα έχει ξαναρχίσει.
Μετά από καθυστερήσεις, επισκευές πυραύλων και αναδιάρθρωση ολόκληρου του προγράμματος, η NASA είναι έτοιμη να στείλει ανθρώπους ξανά στην τροχιά της Σελήνης. Η αποστολή Artemis II — η πρώτη επανδρωμένη αποστολή του προγράμματος — ανοίγει ένα νέο κεφάλαιο στην ιστορία της διαστημικής εξερεύνησης, με παράθυρο εκτόξευσης που ξεκινά την Τετάρτη 1η Απριλίου στις 6:24 μ.μ. EDT. Αν όλα πάνε καλά, το πλήρωμα θα βρίσκεται σε τροχιά γύρω από τη Γη μέσα σε λίγες ώρες.
Η αποστολή δεν περιλαμβάνει προσσελήνωση — αυτό αναμένεται για το Artemis IV. Αντίθετα, η κάψουλα Orion θα πετάξει 6.000 έως 9.000 χιλιόμετρα πάνω από την αόρατη πλευρά της Σελήνης, θα την κυκλώσει και θα επιστρέψει στη Γη. Ο πυρήνας της αποστολής είναι να αποδείξει ότι η NASA μπορεί να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη με ασφάλεια — και να επιστρέψουν. Αν αυτό επιτευχθεί, ξεκινά η προετοιμασία για τις πρώτες μόνιμες σεληνιακές βάσεις στην ιστορία.
Το ταξίδι διαρκεί περίπου δέκα μέρες. Τις πρώτες δύο, το πλήρωμα θα τροχιοδρομεί γύρω από τη Γη για να δοκιμαστούν τα συστήματα. Στην πέμπτη ή έκτη μέρα, η κάψουλα αναμένεται να εισέλθει στη σφαίρα βαρύτητας της Σελήνης. Εκεί αρχίζει η πιο κρίσιμη φάση: όταν το σκάφος περάσει «πίσω» από τη Σελήνη, το πλήρωμα θα χάσει επαφή με τη Γη για περίπου 50 λεπτά. Σε αυτό το διάστημα, οι αστροναύτες θα καταγράψουν εικόνες και δεδομένα από την επιφάνεια, εκμεταλλευόμενοι τεχνολογία πολύ πιο προηγμένη από αυτή που είχε η εποχή του Apollo.
Η επιστροφή θα γίνει αξιοποιώντας το βαρυτικό πεδίο Γης-Σελήνης για εξοικονόμηση καυσίμου — μια τεχνική που δείχνει πόσο έχει εξελιχθεί η διαστημική μηχανική από τη δεκαετία του ’70. Η κάψουλα αναμένεται να πλησιάσει τη Γη γύρω στη δέκατη μέρα της αποστολής.
Πίσω από την τεχνολογία, όμως, υπάρχει και γεωπολιτική. Οι ΗΠΑ δεν αγωνίζονται μόνο με τη φυσική — αγωνίζονται και με την Κίνα, η οποία επιταχύνει το δικό της πρόγραμμα για να στείλει taikonauts στη Σελήνη πριν από το 2030. Μόνο τα επόμενα δύο χρόνια, η κινεζική διαστημική υπηρεσία σχεδιάζει δύο ακόμα αποστολές Chang’e και ένα σεληνιακό lander. Η πρώτη μόνιμη βάση στη Σελήνη δεν είναι απλώς επιστημονικό επίτευγμα — είναι στρατηγική θέση. Ο πρώτος που φτάσει θα ορίσει τις «ζώνες ασφαλείας» γύρω από τις εγκαταστάσεις του, και κανείς δεν θα μπορεί να τον εκτοπίσει από τις καλύτερες θέσεις κοντά στους κρατήρες του Νότιου Πόλου, όπου πιθανολογείται η ύπαρξη νερού και άλλων πόρων.
Μετά το Artemis II, η NASA θα επανασχεδιάσει τον χάρτη πορείας της. Το Artemis III, που αρχικά προοριζόταν για την πρώτη προσσελήνωση, θα επικεντρωθεί τώρα στη δοκιμή στολών και συστημάτων μεταφοράς σε χαμηλή τροχιά. Η πρώτη επανδρωμένη προσσελήνωση μεταφέρεται στο Artemis IV, χωρίς συγκεκριμένη ημερομηνία — και χωρίς τον σταθμό Gateway, η ακύρωση του οποίου αναγκάζει σε πλήρη επανασχεδίαση της λογιστικής αρχιτεκτονικής του προγράμματος.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν η ανθρωπότητα θα επιστρέψει στη Σελήνη — αλλά ποιος θα φτάσει πρώτος, και με ποιους όρους θα διαμορφωθεί η ζωή εκεί.
