Για πρώτη φορά από το 1972, άνθρωποι ταξιδεύουν πέρα από την τροχιά της Γης. Η αποστολή Artemis II δεν ακολουθεί ευθεία πορεία προς τη Σελήνη — η τροχιά της είναι ένα μηχανολογικό αριστούργημα σχεδιασμένο για ασφάλεια και επιστημονική αξία.
Στις 2 Απριλίου, στις 6:35 μ.μ. ώρα Ανατολικής Αμερικής, ένας πύραυλος Space Launch System σήκωσε από τη Γη την κάψουλα Orion με τέσσερις αστροναύτες. Οι Reid Wiseman, Victor Glover, Christina Koch και Jeremy Hansen έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που ταξιδεύουν πέρα από την τροχιά χαμηλού ύψους από την αποστολή Apollo 17 το 1972 — πριν από 53 χρόνια. Το Artemis II δεν είναι απλώς ένα ορόσημο συναισθηματικής σημασίας. Είναι μια αποστολή δοκιμής συστημάτων που θα καθορίσουν το μέλλον της ανθρώπινης παρουσίας στο διάστημα.
Αυτό που κάνει την αποστολή ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα δεν είναι μόνο ο προορισμός, αλλά η διαδρομή. Η πορεία προς τη Σελήνη δεν είναι ευθεία γραμμή — είναι ένα σχήμα οκτώ, ένα χορογραφημένο ταξίδι που εκμεταλλεύεται τη βαρύτητα και τη φυσική για να εξασφαλίσει τόσο την επιστημονική αξία όσο και την ασφάλεια του πληρώματος.
Μετά την εκτόξευση, το πρώτο στάδιο του SLS αποχωρίστηκε από το υπόλοιπο σκάφος. Το ανώτερο στάδιο ICPS — Interim Cryogenic Propulsion Stage — ανέλαβε να οδηγήσει την Orion σε υψηλή τροχιά γύρω από τη Γη. Εκεί το πλήρωμα παρέμεινε για περίπου 23 ώρες, ελέγχοντας κάθε σύστημα πριν συνεχίσει. Μόνο αφού επιβεβαιώθηκε ότι όλα λειτουργούσαν κανονικά, το ICPS αποχωρίστηκε από την Orion και το ταξίδι προς τη Σελήνη ξεκίνησε επίσημα.
Το απόγευμα της 6ης Απριλίου σηματοδοτεί το πιο εντυπωσιακό σημείο της αποστολής: οι τέσσερις αστροναύτες θα βρεθούν περίπου 10.300 χιλιόμετρα πέρα από τη Σελήνη, σπάζοντας κάθε προηγούμενο ρεκόρ απόστασης από τη Γη. Το παλιό ρεκόρ ανήκε στην αποστολή Apollo 13, η οποία είχε φτάσει περίπου 400 χιλιόμετρα πέρα από τη σεληνιακή επιφάνεια — μια απόσταση που το Artemis II ξεπερνά κατά πολύ. Η πλησιέστερη προσέγγιση στη Σελήνη θα είναι 7.400 χιλιόμετρα, κατά τη διέλευση από την αθέατη πλευρά της.
Η Orion δεν θα μπει σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Αντίθετα, θα εκτελέσει μια διέλευση και θα χρησιμοποιήσει τη σεληνιακή βαρύτητα ως σφενδόνη για να επιστρέψει στη Γη — μια τεχνική που οι μηχανικοί αποκαλούν gravitational slingshot. Το αποτέλεσμα είναι μια τροχιά σε σχήμα οκτώ που έχει σχεδιαστεί με συγκεκριμένη λογική: ακόμα και αν οι κινητήρες αποτύχουν, η κάψουλα θα επιστρέψει στη Γη από μόνη της, ακολουθώντας παθητική τροχιά ελεύθερης πτώσης. Η ασφάλεια δεν είναι παράπλευρο χαρακτηριστικό — είναι ενσωματωμένη στη φυσική της διαδρομής.
Η επιστροφή προβλέπεται για τις 11 Απριλίου, εννέα μέρες και 13 ώρες μετά την εκτόξευση. Η κάψουλα θα πέσει στον Ειρηνικό Ωκεανό, όπου το αμερικανικό Ναυτικό θα παραλάβει το πλήρωμα. Το Artemis II δεν θα προσγειωθεί στη Σελήνη — αυτό αφήνεται για επόμενες αποστολές. Αυτό που κάνει είναι κάτι εξίσου σημαντικό: αποδεικνύει ότι τα συστήματα λειτουργούν, ότι οι άνθρωποι μπορούν να επιβιώσουν στις συνθήκες του βαθύ διαστήματος, και ότι η επιστροφή στη Σελήνη δεν είναι πλέον σχέδιο — είναι διαδικασία.
