Η πρώτη δημοσιευμένη μελέτη από τη σπηλιά Τινσεμέτ δείχνει ότι Νεάντερταλ και Homo sapiens δεν συνυπήρξαν απλώς στη Λεβάντε. Είχαν άμεση επαφή, με κοινά εργαλεία, πρακτικές ταφής και χρήση ώχρας.
Η πρώτη δημοσιευμένη μελέτη από τη σπηλιά Τινσεμέτ στο κεντρικό Ισραήλ δείχνει ότι Νεάντερταλ και Homo sapiens είχαν άμεσες επαφές στη Μέση Παλαιολιθική Λεβάντε. Τα ευρήματα περιλαμβάνουν ταφές, εργαλεία και ίχνη συμβολικής χρήσης της ώχρας, με το σπήλαιο να δίνει σπάνια εικόνα για τον τρόπο ζωής και τις τελετουργίες τους.
Η έρευνα, που δημοσιεύτηκε στο Nature Human Behaviour, ξεκίνησε το 2017 με επικεφαλής τους Γιόσι Ζάιντνερ, Ισραέλ Χερσκόβιτς και Μαριόν Πρεβόστ. Η ομάδα εξέτασε κατασκευές λίθινων εργαλείων, στρατηγικές κυνηγιού, συμβολική συμπεριφορά και κοινωνική οργάνωση, καταλήγοντας ότι διαφορετικές ανθρώπινες ομάδες διατηρούσαν σταθερή επαφή και αντάλλασσαν πρακτικές.
Στη σπηλιά βρέθηκαν και οι πρώτες ταφές της Μέσης Παλαιολιθικής που έχουν ανασκαφεί εδώ και περισσότερα από 50 χρόνια. Η χρονολόγηση γύρω στα 110.000 χρόνια πριν συνδέεται με την εμφάνιση επίσημων ταφικών πρακτικών στο Ισραήλ, ενώ η εκτεταμένη χρήση ώχρας παραπέμπει σε διακόσμηση του σώματος και πιθανή διάκριση ομάδων.
Τα αντικείμενα που βρέθηκαν δίπλα στους νεκρούς, όπως λίθινα εργαλεία, οστά ζώων και κομμάτια ώχρας, ενισχύουν το ενδεχόμενο η Τινσεμέτ να λειτουργούσε ως χώρος ταφής ή πρώιμο νεκροταφείο. Η Λεβάντε εμφανίζεται έτσι ως σημείο επαφής ανάμεσα σε πληθυσμούς που δεν έμειναν απομονωμένοι, αλλά επηρέασαν ο ένας τον άλλον σε τεχνολογία και τελετουργία.
