Τα αδέρφια Raul και Paulina Sotomayor από το Μεξικό επιστρέφουν με το Wabi Sabi, το πρώτο τους άλμπουμ από το 2020. Είναι χαοτικό, χορευτικό και αδιαμφισβήτητα διασκεδαστικό — ένα ηχητικό πείραμα που αρνείται να μείνει σε ένα μόνο είδος.
Υπάρχουν άλμπουμ που σε κάνουν να σκεφτείς και άλμπουμ που σε κάνουν να χορέψεις. Το Wabi Sabi των Sotomayor ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία — και αυτό, στη σημερινή εποχή της υπερσοβαρής ηλεκτρονικής μουσικής, είναι από μόνο του μια δήλωση.
Οι Sotomayor είναι τα αδέρφια Raul και Paulina από το Μεξικό Σίτι. Το Wabi Sabi είναι η πρώτη τους κυκλοφορία από το 2020, όταν είχαν κυκλοφορήσει το Origenes. Στο ενδιάμεσο, ο Raul είχε μιλήσει σε ένα μικρό ντοκιμαντέρ της Ableton για το πώς άλλαξε η φιλοσοφία του στη μουσική παραγωγή: από την εμμονή με το “σωστό” και το “καθαρό” ήχο, στην ερώτηση “πόσο μπορούμε να το παραμορφώσουμε; πόσο μπορούμε να το τεντώσουμε;”. Το Wabi Sabi είναι η απάντηση σε αυτή την ερώτηση.
Το άλμπουμ ανοίγει με το “Me dejo llevar”, ένα κομμάτι που ξεκινά με ένα synth arpeggio που έχει timestretched μέχρι τα όριά του — γεμάτο ψηφιακά artifacts, με μια ελαφριά “κρούστα” στον ήχο, σαν να κλιπάρει ελαφρά σχεδόν τα πάντα. Το “Who’s there” έχει παρόμοια ενέργεια: ακούγεται σαν μια πίστα χορού που είναι συνεχώς στα πρόθυρα να εκραγεί. Τα vintage ηλεκτρονικά drums, το βαρύ μπάσο και τα reverb-κορεσμένα noise stabs δεν φτάνουν ποτέ σε πλήρη κάθαρση — αλλά σιγοβράζουν τέλεια μέχρι το highlight του δίσκου, το “Vida”.
Εκεί η Paulina βρίσκει έναν αισθησιακό ρυθμό, τραγουδώντας πάνω από ένα UK garage-εμπνευσμένο κομμάτι που εξελίσσεται σε afrohouse club banger. Και αυτή η μετάβαση δεν είναι τυχαία — είναι αντιπροσωπευτική του τρόπου που λειτουργεί ολόκληρο το άλμπουμ. Το Wabi Sabi αναπηδά ανάμεσα σε afrobeat, cumbia, electro pop, R&B και dancehall με μια ελευθερία που θα μπορούσε εύκολα να γίνει χάος χωρίς κατεύθυνση.
Αλλά δεν γίνεται. Και αυτό είναι το πιο εντυπωσιακό στοιχείο του δίσκου. Για όλη την ηχητική του ασυδοσία — υπάρχει κιόλας ένα σαγόνι γαϊδάρου ως κρουστό — οι Sotomayor έχουν ξεκάθαρο όραμα. Το μελαγχολικό, περιπλανώμενο κιθαριστικό μοτίβο του “Yo se todo de ti”, το classic house του “Todo se derrumba” και το dancehall του “Prende la palma” συνδέονται από δύο πράγματα: το αδιαμφισβήτητο χάρισμα της Paulina στο μικρόφωνο και την ανεμπόδιστη ηχητική περιέργεια του Raul. Τίποτα δεν μοιάζει τυχαίο. Τα πάντα είναι στην υπηρεσία του πάρτι.
Σε μια εποχή που η μουσική συχνά παίρνει τον εαυτό της πολύ στα σοβαρά, το Wabi Sabi θυμίζει ότι η χαρά και η τέχνη δεν είναι αντίθετα. Μερικές φορές το πιο έξυπνο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι να χορέψεις.
