Το Ran and the Gray World του Aki Irie εντυπωσιάζει με την εικαστική του χάρη και παραπέμπει σε κλασικές εποχές του manga. Όμως κάτω από την όμορφη επιφάνεια κρύβεται μια αφήγηση που σπαταλά την υπόσχεσή της, καταφεύγοντας σε τροπάρια που θα έπρεπε να έχουν μείνει στο παρελθόν.
Υπάρχουν manga που τα αγοράζεις γιατί το εξώφυλλο σε σταματά στο μέσο του διαδρόμου του βιβλιοπωλείου. Το Ran and the Gray World είναι ακριβώς αυτό. Η Aki Irie ζωγραφίζει με έναν τρόπο που θυμίζει ταυτόχρονα Rumiko Takahashi και Kamome Shirahama — δηλαδή, χαρά και μαγεία σε κάθε σελίδα. Από τα πρώτα κιόλας πάνελ, η σειρά μοιάζει να υπόσχεται κάτι ξεχωριστό.
Η ιστορία ακολουθεί τη Ran Uruma, ένα κοριτσάκι δημοτικού που κατάγεται από οικογένεια ισχυρών μάγων. Το μόνο που θέλει είναι να αποκτήσει φίλους και να γίνει τόσο δυνατή μάγισσα όσο η μητέρα της, Shizuka — μια γυναίκα με εντυπωσιακές δυνάμεις και εξίσου εντυπωσιακή ανευθυνότητα στη χρήση τους. Η Ran έχει στη διάθεσή της έναν τρόπο να επιταχύνει τη μεγάλωμά της: φορώντας ένα ζευγάρι Nike, μεταμορφώνεται σε γυναίκα είκοσι χρονών. Αυτή η λεπτομέρεια — τα αθλητικά παπούτσια ως μαγικό αντικείμενο — είναι από τις πιο χαριτωμένες ιδέες της σειράς. Δυστυχώς, εκεί σταματά η έξυπνη αξιοποίησή της.
Η μεταμόρφωση της Ran θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταφορά για τους κινδύνους του να μεγαλώνεις πολύ γρήγορα — ένα coming-of-age story ντυμένο με μαγεία. Αντ’ αυτού, η σειρά επιλέγει να τη χρησιμοποιεί κυρίως για fanservice και κωμικές σκηνές όπου οι άντρες αντιδρούν στην εμφάνισή της με τρόπο που δύσκολα αντέχει κριτική ανάγνωση — ειδικά όταν ο αναγνώστης γνωρίζει ότι πρόκειται για παιδί δημοτικού. Ακόμα και στιγμές που θα έπρεπε να έχουν βάρος — όπως η σχέση της με τη μαγεία και η εξέλιξή της ως χαρακτήρας — χάνονται μέσα σε αυτό το πλαίσιο.
Αυτό που σώζει εν μέρει τη σειρά είναι η δυναμική της οικογένειας Uruma. Η Shizuka είναι ένας ενδιαφέρων χαρακτήρας: χρησιμοποιεί τη μαγεία για να αντισταθμίσει την απουσία της ως μητέρα, δημιουργώντας μια σχέση που έχει πραγματική συναισθηματική πολυπλοκότητα. Εκεί η Irie δείχνει ότι ξέρει να γράφει. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι στιγμές είναι λίγες και σκορπισμένες σε μια αφήγηση που δεν ξέρει πού πηγαίνει — μέχρι που ξαφνικά επιταχύνει προς ένα φινάλε που νιώθεις ότι δεν το κέρδισες.
Το Ran and the Gray World είναι ένα manga που θα θυμάσαι κυρίως για το πόσο όμορφο είναι να το κοιτάς. Η Irie είναι αδιαμφισβήτητα ταλαντούχα εικαστικά. Αλλά η ομορφιά ενός εξωφύλλου δεν αρκεί όταν η ιστορία από κάτω σπαταλά τις δυνατότητές της σε τροπάρια που ήταν κουρασμένα ακόμα και όταν πρωτοεμφανίστηκαν. Μια υπόσχεση που μένει ανεκπλήρωτη — και αυτό, με τόσο καλό υλικό στα χέρια, είναι ίσως η μεγαλύτερη απογοήτευση.
