Η κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος του Andy Weir φτάνει στις αίθουσες με τον Ryan Gosling στον πρωταγωνιστικό ρόλο ενός βιολόγου που ξυπνά μόνος σε διαστημόπλοιο χωρίς μνήμη. Μια ταινία επιστημονικής φαντασίας που εμπιστεύεται τους ηθοποιούς της και δεν φοβάται τις μεγάλες ιδέες.
Υπάρχουν βιβλία που τα εγκαταλείπεις στη μέση και ταινίες που σε κάνουν να μετανιώσεις γι’ αυτό. Το Project Hail Mary ανήκει και στις δύο κατηγορίες — αλλά με διαφορετική σειρά.
Το μυθιστόρημα του Andy Weir, συγγραφέα του The Martian, ξεκινά με μια εκπληκτική πρόκληση: ο ήλιος σβήνει αργά, και η ανθρωπότητα στέλνει ένα μοναχικό διαστημόπλοιο σε απόσταση ετών φωτός για να βρει λύση. Ο επιβάτης, ο μοριακός βιολόγος Ryland Grace, ξυπνά από κώμα χωρίς να θυμάται ποιος είναι ή γιατί βρίσκεται εκεί. Η ιδέα είναι εξαιρετική. Η εκτέλεση στο χαρτί, για αρκετούς αναγνώστες, λιγότερο.
Η ταινία, σε σκηνοθεσία του Drew Goddard — που είχε γράψει και το σενάριο του The Martian — κάνει κάτι έξυπνο: αφαιρεί τον εσωτερικό μονόλογο και αφήνει τον Ryan Gosling να κάνει τη δουλειά. Και ο Gosling την κάνει. Ο Ryland Grace στην οθόνη είναι ένας ιδιόρρυθμος, έξυπνος μοναχικός λύκος — ακαδημαϊκός που αποβλήθηκε επειδή αμφισβήτησε την ορθοδοξία για τη μορφή που μπορεί να έχει η εξωγήινη ζωή — και ο Gosling τον κάνει να μοιάζει με πραγματικό άνθρωπο, όχι με αρχέτυπο.
Η ιστορία αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα από flashbacks: η Eva Stratt, μια ψυχρά αποτελεσματική αξιωματούχος που ερμηνεύει η Sandra Hüller με εντυπωσιακή λεπτότητα, έχει επιστρατεύσει τον Ryland για μια αποστολή που είναι κυριολεκτικά η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας. Ο ήλιος αναμένεται να χάσει έως και 5% της φωτεινότητάς του τις επόμενες δύο δεκαετίες — αρκετό για να ρίξει τη Γη σε κλιματικό χάος και να οδηγήσει σε παγκόσμια λιμοκτονία.
Αυτό που κάνει το Project Hail Mary να ξεχωρίζει από τις συνηθισμένες ταινίες επιστημονικής φαντασίας είναι η σχέση του με την επιστήμη. Δεν είναι απλώς σκηνικό — είναι ο πυρήνας της αφήγησης. Ο Ryland λύνει προβλήματα με τον τρόπο που λύνει κανείς πραγματικά προβλήματα: παρατήρηση, υπόθεση, πείραμα, αποτυχία, επανάληψη. Η ταινία δεν εξηγεί τα πάντα στον θεατή, εμπιστεύεται ότι μπορεί να ακολουθήσει — και αυτό είναι σπάνιο και ανανεωτικό.
Δεν είναι τέλεια ταινία. Κάποιες στιγμές υπερβάλλει στο χιούμορ και γλιστράει σε κλισέ συναισθηματισμό. Αλλά όταν λειτουργεί — και λειτουργεί συχνά — είναι ακριβώς αυτό που θέλεις από μια ταινία επιστημονικής φαντασίας: μεγάλες ιδέες, ανθρώπινες στιγμές, και η αίσθηση ότι το σύμπαν είναι πολύ πιο περίπλοκο και ενδιαφέρον από ό,τι νομίζαμε.
