Με την κυκλοφορία της ταινίας «Peaky Blinders: The Immortal Man» στο Netflix, επανέρχεται το ερώτημα για τους πραγματικούς γκάνγκστερ που ενέπνευσαν τον Τόμας Σέλμπι. Η αληθινή συμμορία του Μπέρμιγχαμ ήταν πολύ διαφορετική από την τηλεοπτική εκδοχή της — και πολύ πιο σκοτεινή.
Ο Κίλιαν Μέρφι επιστρέφει στον ρόλο που τον καθιέρωσε παγκοσμίως. Το «Peaky Blinders: The Immortal Man», η κινηματογραφική συνέχεια της βρετανικής σειράς-φαινομένου, ανέβηκε στο Netflix στις 20 Μαρτίου μετά από μια περιορισμένη πρεμιέρα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Η ταινία μεταφέρει τον Τόμι Σέλμπι στην εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, με τον σεναριογράφο Στίβεν Νάιτ να τον βάζει αντιμέτωπο με έναν νέο, πολύ πιο επικίνδυνο εχθρό: τους Ναζί. Έξι σεζόν, ένα δραματικό φινάλε το 2022 και τώρα μια ταινία — το σύμπαν των Σέλμπι δεν έχει τελειώσει.
Η σπίθα για όλο αυτό το οικοδόμημα ήταν μια παιδική ανάμνηση. Ο Νάιτ είχε διηγηθεί ότι ο πατέρας του, ως παιδί, είχε παραδώσει ένα μήνυμα σε μια ομάδα καλοντυμένων, οπλισμένων ανδρών γύρω από ένα τραπέζι γεμάτο χρήματα. Καπνός, ποτό, κομψά σακάκια μέσα στη φτώχεια του Μπέρμιγχαμ — η εικόνα αυτή έγινε ο πυρήνας ενός από τους πιο επιτυχημένους τηλεοπτικούς μύθους των τελευταίων δεκαετιών.
Οι πραγματικοί Peaky Blinders δρούσαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, σε μια εποχή φτώχειας, ανεργίας και κοινωνικής αναταραχής στη βιομηχανική Αγγλία. Ήταν κυρίως νεαροί άνδρες της εργατικής τάξης που είχαν μετατρέψει την εμφάνιση σε εργαλείο εξουσίας. Φουλάρια, καλοραμμένα σακάκια, μπότες με μεταλλικές μύτες — το ντύσιμό τους λειτουργούσε ως σήμα ισχύος, ως διάκριση από άλλες συμμορίες και ως πρόκληση προς την αστυνομία. Ο διάσημος μύθος για τα ξυραφάκια στις τραγιάσκες, που η σειρά διαιώνισε, είναι πιθανότατα ανακριβής — τα ξυραφάκια ήταν τότε ακριβά και δύσχρηστα ως όπλα. Πιο πιθανό είναι ότι το όνομα προήλθε από τον τρόπο που φορούσαν τα καπέλα τους, γερμένα ώστε να σκιάζουν το πρόσωπο, ενώ ο όρος «blinder» στα αγγλικά της εποχής περιέγραφε κάποιον εντυπωσιακό στην εμφάνιση.
Η τηλεοπτική εκδοχή τούς έχει ντύσει με μια αύρα αντι-ηρώων — ανθρώπων που προστατεύουν τους αδύναμους ενώ παίζουν με τους κανόνες της εξουσίας. Η πραγματικότητα ήταν πιο πεζή και πιο σκληρή. Οι ιστορικοί επισημαίνουν ότι η συμμορία εκμεταλλευόταν κυρίως τους ανθρώπους της ίδιας της γειτονιάς της — μικροεγκλήματα, λαθρεμπόριο, απάτες, δωροδοκία και φόβος ως εργαλεία επιρροής. Η κυριαρχία τους κορυφώθηκε πριν τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, πολύ νωρίτερα από την εποχή που τοποθετεί η σειρά τις περιπέτειες των Σέλμπι. Και δεν ήταν η αστυνομία που τους έφερε το τέλος, αλλά μια αντίπαλη συμμορία που τους εκτόπισε από το προσκήνιο.
Αυτό που επιβίωσε δεν ήταν η δύναμή τους αλλά το όνομά τους — και η αισθητική τους. Η επιτυχία της σειράς μετέτρεψε μια ξεχασμένη εγκληματική ομάδα του βικτωριανού Μπέρμιγχαμ σε παγκόσμιο πολιτισμικό σύμβολο. Τώρα, με μια ταινία που τους μεταφέρει στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νάιτ αποδεικνύει ότι ο μύθος έχει ακόμη χώρο να μεγαλώσει — ακόμα κι αν η ιστορία πίσω από αυτόν ήταν πολύ πιο ταπεινή από ό,τι δείχνει η οθόνη.
