AirPods Max 2 vs Bose QuietComfort Ultra: Ποια ακουστικά αξίζουν τα χρήματά σου;

Τα AirPods Max 2 της Apple και τα QuietComfort Ultra Headphones (2nd Gen) της Bose είναι δύο από τα καλύτερα over-ear ακουστικά της αγοράς, με τιμές που ξεκινούν από 450 και φτάνουν τα 550 ευρώ. Η επιλογή ανάμεσά τους δεν είναι απλή — κάθε ζευγάρι έχει τα δικά του ατού και τις δικές του αδυναμίες.

Τα premium over-ear ακουστικά δεν είναι για όλους. Είναι βαριά, ακριβά και σε κάνουν να μοιάζεις λίγο σαν να έχεις βγει από στούντιο ηχογράφησης. Αλλά αν ψάχνεις για εξαιρετικό ήχο και αποτελεσματική ακύρωση θορύβου, συχνά αξίζει τον κόπο. Το ερώτημα είναι: ποιο από τα δύο κορυφαία ζευγάρια της αγοράς αξίζει τα χρήματά σου;

Ας ξεκινήσουμε από το σχεδιασμό, γιατί εδώ οι διαφορές είναι εμφανείς. Τα AirPods Max 2 είναι μεγάλα και βαριά — 386 γραμμάρια με μεταλλικά earcups — ενώ τα Bose ζυγίζουν μόλις 264 γραμμάρια και κάθονται πολύ πιο άνετα στο κεφάλι. Η Apple έχει το εντυπωσιακό Digital Crown, ένα ρυθμιστικό τροχό για την ένταση και τις λειτουργίες, ενώ η Bose επιλέγει ένα πιο παραδοσιακό συνδυασμό κουμπιών και touch pad. Αν φοράς ακουστικά για ώρες, τα QuietComfort Ultra κερδίζουν άνετα στην άνεση χρήσης.

Στον ήχο, όμως, η Apple δεν αφήνει αμφιβολίες. Τα AirPods Max 2 έχουν ευρύτερο soundstage, καλύτερη απόδοση σε όλες τις συχνότητες και γενικά μια ποιότητα ήχου που δικαιολογεί — έστω και μερικώς — την τιμή των 550 ευρώ. Τα Bose ακούγονται πολύ καλά, αλλά τα Apple ακούγονται εξαιρετικά. Αυτή η διαφορά είναι αισθητή, ιδιαίτερα σε μουσική με πλούσια ενορχήστρωση ή πολλαπλά επίπεδα ήχου.

Στην αυτονομία, η Bose παίρνει τα ηνία: 30 ώρες με ενεργή ακύρωση θορύβου έναντι 20 ωρών των AirPods Max 2. Στα features, η Apple αντεπιτίθεται με Live Translation μέσω Apple Intelligence και Conversation Awareness — λειτουργίες που η Bose δεν προσφέρει. Η διαφάνεια (transparency mode) παραμένει επίσης ανώτερη στα AirPods Max 2, με πιο φυσική απόδοση του περιβαλλοντικού ήχου.

Στην ακύρωση θορύβου, που είναι και το κεντρικό ζητούμενο για τους περισσότερους αγοραστές αυτής της κατηγορίας, τα δύο ζευγάρια είναι ουσιαστικά ισόπαλα. Τα AirPods Max 2 υπόσχονται 1,5 φορά καλύτερη απόδοση από την προηγούμενη γενιά, και στην πράξη ανταγωνίζονται άνετα τα QuietComfort Ultra — ακόμα και σε θορυβώδη περιβάλλοντα όπως το μετρό.

Το συμπέρασμα είναι σχετικά ξεκάθαρο: αν ο ήχος είναι η πρώτη σου προτεραιότητα και δεν σε ενοχλεί το βάρος ή η τιμή, τα AirPods Max 2 είναι η καλύτερη επιλογή. Αν θέλεις κάτι ελαφρύ, άνετο, με μεγαλύτερη αυτονομία και εξίσου καλή ακύρωση θορύβου σε χαμηλότερη τιμή, τα Bose QuietComfort Ultra Headphones (2nd Gen) δεν θα σε απογοητεύσουν. Και στις δύο περιπτώσεις, δεν κάνεις λάθος — απλώς πληρώνεις για διαφορετικά πράγματα.

Ο Oscar Isaac έκανε το X-Men: Apocalypse για τους συμπρωταγωνιστές — και κατέληξε σε μια σκηνή με κλιματισμό

Ο Oscar Isaac αποκάλυψε ότι ο βασικός λόγος που δέχτηκε τον ρόλο του Apocalypse ήταν η προοπτική να δουλέψει δίπλα σε ηθοποιούς όπως ο Michael Fassbender, η Jennifer Lawrence και ο James McAvoy. Αντί γι’ αυτό, πέρασε τα γυρίσματα ακινητοποιημένος μέσα σε μια σκηνή ψύξης, αποκομμένος από όλους. Δεν είναι η πρώτη φορά που μιλά για την εμπειρία — και μάλλον δεν θα είναι και η τελευταία.

Υπάρχουν ρόλοι που ακολουθούν έναν ηθοποιό για πάντα. Για τον Oscar Isaac, αυτός ο ρόλος είναι ο Apocalypse στην ομώνυμη ταινία του 2016 — μια εμπειρία που, όπως αποδεικνύεται κάθε φορά που ρωτιέται γι’ αυτήν, ήταν κυρίως μια άσκηση επιβίωσης σε συνθήκες ακραίας ζέστης.

Στο πρόσφατο επεισόδιο του Hot Ones, ο Isaac επέστρεψε για άλλη μια φορά στο θέμα. Η ερώτηση ήταν σχεδόν αναπόφευκτη — και η απάντησή του εξίσου αποκαλυπτική. «Ένας από τους βασικούς λόγους που δέχτηκα τη δουλειά ήταν ότι σκέφτηκα: Fassbender; Jennifer Lawrence; McAvoy; Όλοι αυτοί οι καταπληκτικοί ηθοποιοί. Ναι!» εξήγησε. «Και μετά δεν είδα κανέναν τους, γιατί ήμουν τόσο υπερθερμασμένος. Δεν μπορούσα καν να γυρίσω. Με έβαζαν σε μια σκηνή ψύξης.»

Η εικόνα που περιγράφει είναι σχεδόν κωμική: κάποιος περνούσε, τον χτυπούσε στην πλάτη, έλεγε “Γεια, Oscar” — και μέχρι να καταφέρει να στραφεί, εκείνος είχε ήδη φύγει. «Οπότε ήταν πολύ δύσκολο. Αλλά είμαι ευγνώμων για τη σκηνή ψύξης», κατέληξε με την ειρωνεία που τον χαρακτηρίζει.

Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Isaac μιλά ανοιχτά για το πόσο δύσκολα ήταν τα γυρίσματα. Ήδη από το 2018, μόλις δύο χρόνια μετά την κυκλοφορία της ταινίας, είχε περιγράψει την εμπειρία στο GQ ως «οδυνηρή». Ο λόγος ήταν το κοστούμι: στρώματα από προσθετικά, κόλλα, λάτεξ και μια στολή που ζύγιζε περίπου 18 κιλά — με ενσωματωμένο σύστημα ψύξης που έπρεπε να φοράει ανά πάσα στιγμή. «Δεν ήξερα, όταν είπα ναι, τι επρόκειτο να συμβεί», είχε πει τότε. «Ότι θα ήμουν θαμμένος κάτω από κόλλα, λάτεξ και μια στολή 40 λιβρών. Ότι δεν θα μπορούσα να κουνήσω το κεφάλι μου, ποτέ.»

Το X-Men: Apocalypse έγινε από τις πιο αδύναμες ταινίες της franchise — κριτικά και εμπορικά υποτονική σε σχέση με τις προσδοκίες. Ο Isaac, που εκείνη την εποχή βρισκόταν σε ανοδική τροχιά μετά το Ex Machina και το Star Wars, κατέληξε να είναι αγνώριστος κάτω από τα προσθετικά και ουσιαστικά αποκομμένος από τους υπόλοιπους ηθοποιούς. Μια συνθήκη που, όπως φαίνεται, δεν άλλαξε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Ίσως ήρθε η ώρα να σταματήσουμε να ρωτάμε τον Oscar Isaac για τον Apocalypse. Όχι γιατί δεν απαντά — απαντά, και μάλιστα με χιούμορ — αλλά γιατί η απάντηση είναι πάντα η ίδια: σκηνή ψύξης, ακινησία, και η αίσθηση ότι όλοι οι υπόλοιποι ήταν κάπου αλλού, κάνοντας μια διαφορετική, καλύτερη ταινία.

Η whistleblower του Meta: «Δεν μπορείς να ξεφύγεις από τις συνέπειες για πάντα»

Η Frances Haugen, που αποκάλυψε τις εσωτερικές πρακτικές του Meta το 2021, βλέπει τώρα τις πρώτες νομικές ήττες της εταιρείας σε υποθέσεις που αφορούν παιδιά και εφήβους. Δύο δικαστικές αποφάσεις — μία στο Λος Άντζελες και μία στο Νέο Μεξικό — της δίνουν, όπως λέει, «πίστη στην ανθρωπότητα».

Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε που η Frances Haugen παρέδωσε στον Τύπο χιλιάδες εσωτερικά έγγραφα του Facebook, αποκαλύπτοντας ότι η εταιρεία γνώριζε τις βλαβερές επιπτώσεις των πλατφορμών της στην ψυχική υγεία των νέων — και επέλεγε να μην κάνει τίποτα. Τώρα, το Meta αντιμετωπίζει τις πρώτες σημαντικές νομικές του ήττες, και η Haugen δεν κρύβει την ικανοποίησή της.

«Μπορείς να ξεφύγεις από τις συνέπειες για πολύ καιρό, αλλά όχι για πάντα», είπε σε συνέντευξή της. Τον περασμένο μήνα, ένορκοι στο Λος Άντζελες επιδίκασαν 4,2 εκατομμύρια δολάρια σε αποζημίωση σε μια 20χρονη που ισχυρίστηκε ότι το Instagram έβλαψε την ψυχική της υγεία. Την ίδια εβδομάδα, ο γενικός εισαγγελέας του Νέου Μεξικού επέτυχε συμφωνία 375 εκατομμυρίων δολαρίων για παιδιά που εκτέθηκαν σε αρπακτικούς χρήστες στις πλατφόρμες της εταιρείας. Και οι δύο υποθέσεις θεωρούνταν δοκιμαστικές — αν θα μπορούσαν παρόμοιες νομικές θεωρίες να ευδοκιμήσουν στα δικαστήρια. Η απάντηση ήταν ναι.

Η Haugen, 42 ετών, είχε εργαστεί σε Google, Pinterest και Yelp πριν προσληφθεί από το Facebook ως product manager το 2019. Όταν αποφάσισε να μιλήσει δημόσια, δύο χρόνια αργότερα, ήξερε ότι αναλάμβανε ρίσκο. «Έγινα συνένοχος σε ένα σύστημα που με ανησυχούσε βαθιά», είπε. «Δεν είχα πραγματικά άλλη επιλογή». Σήμερα ζει στο Πουέρτο Ρίκο και παρακολουθεί από απόσταση τις εξελίξεις — με προσοχή και χωρίς αυταπάτες.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον της προκάλεσε η κατάθεση του Mark Zuckerberg ενώπιον δικαστηρίου στο Λος Άντζελες τον Φεβρουάριο. Ο CEO του Meta χαρακτήρισε τα φίλτρα ομορφιάς — που πολλοί συγκρίνουν με εικονική πλαστική χειρουργική — ως «ελεύθερη έκφραση», ενώ είπε ότι το να κρατάς παιδιά κάτω των 13 ετών μακριά από το Instagram είναι «πολύ δύσκολο». Η Haugen βλέπει σε αυτές τις δηλώσεις κάτι βαθύτερο από απλή αλαζονεία. «Νομίζω ότι είναι κάποιος που δεν πρόλαβε να μεγαλώσει», είπε. «Ήταν απομονωμένος όλα τα 20άρια και 30άρια του. Ζει σε μια φούσκα από τα 19 του — περισσότερο από τη μισή ζωή του — όπου η μόνη γνώμη που μετρούσε ήταν η δική του».

Η ίδια εκτιμά ότι οι δικαστικές αποφάσεις θα αναγκάσουν τις πλατφόρμες να επανεξετάσουν τη στάση τους. «Το Meta έχει λειτουργεί με την παραδοχή ότι δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα. Αυτές οι υποθέσεις είναι η πρώτη απόρριψη αυτής της λογικής». Το ερώτημα που μένει ανοιχτό, όμως, δεν είναι μόνο νομικό. Η Haugen επιστρέφει σε μια πιο θεμελιώδη αντίφαση: τι σημαίνει να αναθέτουμε στους αλγόριθμους τον έλεγχο της προσοχής μας. «Όταν παραχωρούμε την ελευθερία μας σε ένα σύστημα που παίρνει αποφάσεις για εμάς, αυτό το σύστημα είναι εκ φύσεως αναγωγικό», λέει. «Το ερώτημα είναι: θέλουμε η προσοχή μας να κατευθύνεται από ανθρώπους ή από μηχανές;»

Το AI που μπορεί να αλλάξει για πάντα τον πόλεμο στον κυβερνοχώρο

Το επόμενο μοντέλο της Anthropic, με κωδικό όνομα Mythos, περιγράφεται ως το πιο ικανό AI σύστημα στον τομέα της κυβερνοασφάλειας που έχει κυκλοφορήσει ποτέ. Η διαρροή ενός αδημοσίευτου blog post της εταιρείας αποκάλυψε ότι το μοντέλο μπορεί να εκμεταλλεύεται ευπάθειες σε ρυθμούς που ξεπερνούν κατά πολύ τις δυνατότητες των ανθρώπινων χάκερ. Και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Στον κόσμο της κυβερνοασφάλειας, υπάρχουν γεγονότα που αλλάζουν τους κανόνες του παιχνιδιού. Η εμφάνιση του Mythos, του επόμενου μοντέλου της Anthropic, φαίνεται να είναι ένα από αυτά. Σύμφωνα με αδημοσίευτο blog post της εταιρείας που διέρρευσε στο διαδίκτυο, το μοντέλο αυτό μπορεί να εντοπίζει και να εκμεταλλεύεται ευπάθειες λογισμικού με ταχύτητα και κλίμακα που δεν έχουμε ξαναδεί. «Αν και το Mythos βρίσκεται αυτή τη στιγμή πολύ μπροστά από οποιοδήποτε άλλο AI μοντέλο σε κυβερνοδυνατότητες, προαναγγέλλει ένα επερχόμενο κύμα μοντέλων που μπορούν να εκμεταλλευτούν ευπάθειες με τρόπους που ξεπερνούν κατά πολύ τις προσπάθειες των αμυνόμενων», έγραφε το κείμενο.

Αυτό που κάνει την απειλή ιδιαίτερα σοβαρή δεν είναι μόνο η ισχύς του μοντέλου, αλλά η εμφάνιση των λεγόμενων AI agents — συστημάτων που δεν απλώς απαντούν σε ερωτήσεις, αλλά εκτελούν αυτόνομα σύνθετες αλληλουχίες ενεργειών. Ένας τέτοιος agent θα μπορούσε να σαρώνει συνεχώς δίκτυα για αδυναμίες, να αναπτύσσει κώδικα εκμετάλλευσης και να εξαπολύει επιθέσεις χωρίς ανθρώπινη παρέμβαση — και να το κάνει αυτό ταυτόχρονα σε εκατοντάδες στόχους. «Οι agentic επιτιθέμενοι έρχονται», λέει ο Shlomo Kramer, ιδρυτής και CEO της Cato Networks. «Αυτό είναι ένα ορόσημο στην ιστορία της κυβερνοασφάλειας».

Δεν είναι μόνο η Anthropic που χτυπά το καμπανάκι. Τον Δεκέμβριο, η OpenAI προειδοποίησε ότι τα επόμενα μοντέλα της ενέχουν «υψηλό» κίνδυνο για την κυβερνοασφάλεια. Και πίσω από το Mythos έρχονται τα επόμενα μοντέλα της OpenAI, της Google, και ανοιχτού κώδικα κινεζικά συστήματα. Η τεχνολογία δεν περιμένει κανέναν. Ήδη τον Ιανουάριο, ένας Ρωσόφωνος χάκερ χρησιμοποίησε συνδυασμό AI εργαλείων — ανάμεσά τους το Claude της Anthropic και το κινεζικό DeepSeek — για να παραβιάσει πάνω από 600 συσκευές σε 55 χώρες. Σύμφωνα με την ομάδα ασφαλείας της Amazon Web Services, ο χάκερ είχε περιορισμένες τεχνικές γνώσεις, αλλά το AI του έδωσε δυνατότητες που κανονικά απαιτούν εξειδικευμένη ομάδα.

Υπάρχουν, βέβαια, όρια. Τα σημερινά μοντέλα είναι ικανά να ερευνούν ευπάθειες και να γράφουν κώδικα εκμετάλλευσης, αλλά δεν έχουν την ανθρώπινη κρίση για να καταλάβουν ποιο είναι το πιο πολύτιμο στοιχείο ενός οργανισμού που αξίζει να κλαπεί. Ο ανθρώπινος παράγοντας παραμένει κρίσιμος — τουλάχιστον προς το παρόν. «Πρέπει να διασφαλίσουμε ότι χτίζουμε συστήματα όπου οι άνθρωποι παραμένουν σταθερά υπεύθυνοι για τις αποφάσεις και τα αποτελέσματα», λέει ο Joe Lin, συνιδρυτής της Twenty, εταιρείας που πουλά επιθετικές κυβερνοδυνατότητες στην αμερικανική κυβέρνηση.

Το παράδοξο είναι ότι το ίδιο AI που ενισχύει τους επιτιθέμενους μπορεί να ενισχύσει και τους αμυνόμενους — με συνεχή παρακολούθηση, ταχύτερο εντοπισμό απειλών και αυτοματοποιημένη επιδιόρθωση σε κλίμακα που καμία ανθρώπινη ομάδα δεν μπορεί να φτάσει. Το πρόβλημα είναι ότι οι επιτιθέμενοι χρειάζονται να βρουν μόνο μία τρύπα, ενώ οι αμυνόμενοι πρέπει να καλύψουν τα πάντα. Όπως το θέτει ο Kramer: «Πρέπει να τρέχεις όσο πιο γρήγορα μπορείς για να μείνεις στην ίδια θέση».

Mercedes: Το τιμόνι του μέλλοντος έρχεται στο EQS του 2026

Η Mercedes-Benz επιβεβαίωσε ότι το ανανεωμένο EQS του 2026 θα διαθέτει σύστημα steer-by-wire — δηλαδή ηλεκτρονική διεύθυνση χωρίς μηχανική σύνδεση μεταξύ τιμονιού και τροχών. Η κίνηση αυτή σηματοδοτεί μια από τις πιο ριζοσπαστικές αλλαγές στον τρόπο που οδηγούμε εδώ και δεκαετίες, αλλά έρχεται με ένα σχεδιαστικό στοιχείο που ήδη προκαλεί συζήτηση.

Για σχεδόν έναν αιώνα, το τιμόνι του αυτοκινήτου ήταν συνδεδεμένο με τους τροχούς μέσω ενός μηχανικού συστήματος — ένα σχέδιο τόσο θεμελιώδες που σχεδόν δεν το σκεφτόμαστε. Η Mercedes-Benz ετοιμάζεται να το αλλάξει. Το EQS του 2026 θα είναι το πρώτο μαζικής παραγωγής μοντέλο της εταιρείας με steer-by-wire: ένα σύστημα όπου οι εντολές του οδηγού μεταφέρονται αποκλειστικά μέσω ηλεκτρονικών σημάτων, χωρίς καμία φυσική σύνδεση ανάμεσα στο τιμόνι και τους εμπρός τροχούς.

Το steer-by-wire δεν είναι καινούργια ιδέα — υπάρχει εδώ και χρόνια σε αεροσκάφη και αγωνιστικά οχήματα. Στα συμβατικά αυτοκίνητα όμως η υιοθέτησή του καθυστερούσε, κυρίως λόγω ρυθμιστικών εμποδίων και ανησυχιών για την ασφάλεια. Η Lexus ήταν η πρώτη που το έφερε σε παραγωγικό μοντέλο με το RZ 450e, και τώρα η Mercedes ακολουθεί με το flagship ηλεκτρικό της sedan.

Τα πλεονεκτήματα είναι πραγματικά. Χωρίς μηχανική σύνδεση, ο σχεδιαστής έχει περισσότερη ελευθερία στο εσωτερικό του αυτοκινήτου. Το σύστημα μπορεί να προσαρμόζει αυτόματα την απόκριση της διεύθυνσης ανάλογα με την ταχύτητα και τις συνθήκες, ενώ ανοίγει τον δρόμο για πιο προχωρημένα συστήματα αυτόνομης οδήγησης στο μέλλον. Σε θεωρητικό επίπεδο, είναι μια τεχνολογία που κάνει το αυτοκίνητο πιο ευέλικτο, πιο ασφαλές και πιο έτοιμο για αυτοματοποίηση.

Αυτό που όμως έχει τραβήξει τα βλέμματα — και όχι πάντα με θετικό τρόπο — είναι το σχήμα του τιμονιού που η Mercedes επέλεξε να συνοδεύσει το σύστημα. Αντί για το κλασικό κυκλικό τιμόνι, η εταιρεία φαίνεται να προχωρά σε μια πιο ασυνήθιστη, αμφιλεγόμενη σχεδίαση που θυμίζει περισσότερο χειριστήριο παρά παραδοσιακό τιμόνι αυτοκινήτου. Η επιλογή αυτή έχει ήδη πυροδοτήσει έντονη συζήτηση στην αυτοκινητιστική κοινότητα: είναι τολμηρή καινοτομία ή αισθητική υπερβολή που θυσιάζει την εργονομία στο βωμό του design statement;

Η απάντηση δεν είναι απλή. Η αυτοκινητοβιομηχανία βρίσκεται σε μια περίοδο όπου τα όρια ανάμεσα σε αυτοκίνητο, gadget και αρχιτεκτονικό αντικείμενο θολώνουν ολοένα και περισσότερο. Οι κατασκευαστές δεν πουλάνε πλέον μόνο μεταφορικό μέσο — πουλάνε εμπειρία, ταυτότητα, όραμα για το μέλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, ένα αμφιλεγόμενο τιμόνι μπορεί να είναι εξίσου σκόπιμο με ένα τέλειο τιμόνι.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι αν οι αγοραστές του EQS — ένα αυτοκίνητο που απευθύνεται σε κοινό που εκτιμά τόσο την τεχνολογία όσο και την πολυτέλεια — θα αγκαλιάσουν αυτή την αλλαγή ή θα τη δουν ως βήμα πολύ μακριά. Το steer-by-wire είναι σχεδόν σίγουρα το μέλλον. Το τιμόνι που το συνοδεύει, λιγότερο σίγουρα.

Η Mercedes βάζει τιμόνι χωρίς άξονα στο EQS του 2026

Η Mercedes επιβεβαίωσε ότι το ανανεωμένο EQS του 2026 θα διαθέτει σύστημα steer-by-wire — δηλαδή τιμόνι που δεν συνδέεται μηχανικά με τους τροχούς. Η κίνηση είναι τεχνολογικά τολμηρή, αλλά η επιλογή σχεδιασμού του τιμονιού έχει ήδη προκαλέσει απορίες.

Η Mercedes-Benz κάνει ένα από τα πιο ριζοσπαστικά βήματα στην ιστορία του αυτοκινήτου: το EQS του 2026 θα οδηγείται χωρίς φυσική σύνδεση μεταξύ τιμονιού και τροχών. Το σύστημα steer-by-wire αντικαθιστά τον παραδοσιακό μηχανικό άξονα με ηλεκτρονικά σήματα — ο οδηγός στρίβει, οι αισθητήρες το διαβάζουν, και οι κινητήρες στους τροχούς εκτελούν την εντολή σε κλάσματα δευτερολέπτου.

Η τεχνολογία δεν είναι καινούργια στη θεωρία — την έχουμε δει σε αεροπλάνα και σε μερικά concept cars εδώ και χρόνια. Στην πράξη όμως, η μαζική εφαρμογή της σε ένα premium παραγωγικό μοντέλο είναι άλλη ιστορία. Η Infiniti το δοκίμασε με το Q50 πριν από μια δεκαετία, με μικτά αποτελέσματα. Η Toyota έχει ανακοινώσει παρόμοια σχέδια για μελλοντικά μοντέλα. Η Mercedes όμως το κάνει τώρα, σε ένα από τα πιο ακριβά ηλεκτρικά της.

Τα πλεονεκτήματα είναι πραγματικά. Χωρίς μηχανικό άξονα, ο σχεδιαστής έχει ελευθερία να τοποθετήσει το τιμόνι όπου θέλει και να αλλάξει τη γεωμετρία της καμπίνας. Η απόκριση μπορεί να προσαρμοστεί λογισμικά — πιο άμεση σε αθλητική οδήγηση, πιο χαλαρή σε αστικό περιβάλλον. Και μακροπρόθεσμα, ανοίγει τον δρόμο για αυτόνομη οδήγηση χωρίς τον περιορισμό ενός φυσικού τιμονιού που πρέπει να βρίσκεται μπροστά από τον οδηγό.

Το ερωτηματικό, ωστόσο, δεν αφορά την τεχνολογία αλλά το αισθητικό αποτέλεσμα. Οι πρώτες εικόνες του τιμονιού που επέλεξε η Mercedes για το ανανεωμένο EQS έχουν προκαλέσει αντιδράσεις — ένα σχήμα που απομακρύνεται από τη συμβατική κυκλική φόρμα και δεν έχει πείσει όλους. Σε ένα αυτοκίνητο που κοστίζει πάνω από 100.000 ευρώ, η εμπειρία του οδηγού είναι εξίσου σημαντική με την τεχνολογία κάτω από το καπό.

Το steer-by-wire στο EQS είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες τεχνολογικές κινήσεις της αυτοκινητοβιομηχανίας για το 2026. Αν λειτουργήσει όπως υπόσχεται — και αν οι οδηγοί το αποδεχτούν — θα ανοίξει τον δρόμο για μια νέα εποχή στον σχεδιασμό των αυτοκινήτων. Αν όχι, θα γίνει ένα ακόμα παράδειγμα τεχνολογίας που έφτασε πριν ο κόσμος είναι έτοιμος να την υποδεχτεί.

Το AI ξαναγράφει τον ενεργειακό χάρτη των ΗΠΑ

Η εκρηκτική ανάπτυξη των data centers για AI αναγκάζει εταιρείες κοινής ωφέλειας να αναθεωρήσουν ριζικά τα επενδυτικά τους πλάνα, ενώ τεχνολογικοί κολοσσοί χτίζουν πλέον τη δική τους παράλληλη ενεργειακή υποδομή. Η ζήτηση ηλεκτρισμού από data centers αναμένεται να τριπλασιαστεί ως το 2030, με συνέπειες που θα νιώσουν και οι απλοί καταναλωτές.

Για περισσότερο από μια δεκαετία, η κατανάλωση ηλεκτρισμού στις ΗΠΑ παρέμενε ουσιαστικά στάσιμη. Από το 2020 όμως, η εικόνα άλλαξε απότομα: η εθνική ζήτηση αυξάνεται κατά 1,7% ετησίως, και η κύρια αιτία είναι η ραγδαία επέκταση των data centers που τροφοδοτούν την τεχνητή νοημοσύνη. Σύμφωνα με ανάλυση της S&P Global, η ζήτηση από αυτές τις εγκαταστάσεις θα αυξηθεί κατά 22% ως το τέλος του 2025 και θα τριπλασιαστεί ως το 2030. Δεν πρόκειται για σταδιακή μετάβαση — πρόκειται για σεισμό.

Οι εταιρείες κοινής ωφέλειας νιώθουν ήδη την πίεση. Η Dominion Energy, που εξυπηρετεί τη μεγαλύτερη αγορά data centers στον κόσμο στη Βιρτζίνια, έχει υπογράψει συμβόλαια για σχεδόν 48,5 gigawatt ισχύος και ανακοίνωσε αύξηση του πενταετούς επενδυτικού της πλάνου κατά 30%, στα 64,7 δισεκατομμύρια δολάρια. Η CenterPoint Energy στο Χιούστον έφτασε τα 65,5 δισεκατομμύρια στο δεκαετές πλάνο της, αναμένοντας αύξηση 50% στο peak load ως το 2029 — δύο χρόνια νωρίτερα από ό,τι είχε προβλεφθεί.

Αυτή η ζήτηση αναμορφώνει και το ενεργειακό μείγμα της χώρας. Η Υπηρεσία Ενεργειακών Πληροφοριών προβλέπει ότι η παραγωγή από φυσικό αέριο μπορεί να αυξηθεί κατά 7,3% μεταξύ 2025 και 2027, ενώ η πολυετής πτώση της ανθρακικής ενέργειας ενδέχεται να επιβραδυνθεί. Παράλληλα, η πυρηνική ενέργεια βιώνει αναγέννηση: επενδύσεις από παρόχους AI και operators data centers θα μπορούσαν να αυξήσουν την πυρηνική ισχύ κατά 63% ως το 2050.

Το πιο εντυπωσιακό βήμα ωστόσο έκανε η Meta. Η εταιρεία χρηματοδοτεί ιδιωτικά μια μεγάλη επέκταση του δικτύου της Λουιζιάνα για να τροφοδοτήσει το νέο της data center Hyperion, αξίας 27 δισεκατομμυρίων δολαρίων, που αναμένεται να καταναλώνει πάνω από 7 gigawatt — αρκετά για να τροφοδοτήσει εκατομμύρια σπίτια. Στο πλαίσιο της συμφωνίας, η Meta θα πληρώσει για την κατασκευή επτά νέων σταθμών φυσικού αερίου, 240 μίλια γραμμών μεταφοράς και τρεις εγκαταστάσεις αποθήκευσης ενέργειας. Η κίνηση αυτή δεν είναι απλώς επιχειρηματική — είναι απάντηση στην αυξανόμενη κοινωνική δυσαρέσκεια για τον αντίκτυπο των data centers στις τιμές ρεύματος.

Η τάση αυτή γεννά αυτό που οι αναλυτές αποκαλούν “shadow grid”: ένα παράλληλο ενεργειακό σύστημα που λειτουργεί δίπλα στη δημόσια υποδομή. Σύμφωνα με τον σύμβουλο ενέργειας Cleanview, 46 data centers με συνολική ισχύ 56 gigawatt σχεδιάζουν να χτίσουν αποκλειστική ενεργειακή υποδομή. Το πρόβλημα είναι ότι, λόγω δυσκολίας στη διαχείριση ανανεώσιμων πηγών, τα περισσότερα έργα βασίζονται σε γεννήτριες φυσικού αερίου — με αντίστοιχες επιπτώσεις στις εκπομπές άνθρακα. Επιπλέον, οι τεχνολογικές εταιρείες ανταγωνίζονται πλέον τις εταιρείες κοινής ωφέλειας για εξοπλισμό, κάτι που ανεβάζει το κόστος — και αυτό τελικά μετακυλίεται στους καταναλωτές.

Το ερώτημα δεν είναι πλέον αν το AI θα αναδιαμορφώσει το ενεργειακό σύστημα των ΗΠΑ. Το ερώτημα είναι αν η ταχύτητα με την οποία κινούνται οι εταιρείες αφήνει χώρο για μια μετάβαση που να έχει νόημα — για το κλίμα, για τους λογαριασμούς ρεύματος και για τη σταθερότητα του δικτύου που όλοι εξαρτόμαστε.

Η εφαρμογή σημειώσεων Granola μοιράζει τα αρχεία σου με όποιον έχει τον σύνδεσμο

Το Granola, η δημοφιλής εφαρμογή AI για σημειώσεις συναντήσεων, αφήνει τις σημειώσεις των χρηστών ορατές σε οποιονδήποτε διαθέτει τον σχετικό σύνδεσμο — χωρίς να απαιτείται σύνδεση στον λογαριασμό. Παράλληλα, χρησιμοποιεί τα δεδομένα των χρηστών για εκπαίδευση AI μοντέλων, εκτός αν επιλέξουν ενεργά να το απενεργοποιήσουν.

Αν χρησιμοποιείς το Granola για να καταγράφεις τις συναντήσεις σου, αξίζει να ρίξεις μια ματιά στις ρυθμίσεις απορρήτου σου — και μάλλον αμέσως. Η εφαρμογή, που περιγράφει τον εαυτό της ως «AI σημειωματάριο για ανθρώπους με συνεχόμενες συναντήσεις», έχει μια προεπιλογή που λίγοι χρήστες γνωρίζουν: οι σημειώσεις σου είναι προσβάσιμες από οποιονδήποτε έχει τον σύνδεσμο, χωρίς να χρειάζεται καν λογαριασμός στην πλατφόρμα.

Το Granola συνδέεται με το ημερολόγιό σου, καταγράφει τον ήχο των συναντήσεων και χρησιμοποιεί AI για να παράγει αυτόματα δομημένες σημειώσεις. Μπορείς να τις επεξεργαστείς, να προσκαλέσεις συνεργάτες και να χρησιμοποιήσεις τον AI βοηθό της εφαρμογής για να κάνεις ερωτήσεις σχετικά με το περιεχόμενο των συναντήσεων. Ακούγεται χρήσιμο — και είναι. Αλλά υπάρχει ένα σημαντικό πρόβλημα.

Στις ρυθμίσεις της εφαρμογής αναφέρεται ρητά: «Από προεπιλογή, οι σημειώσεις σου είναι ορατές σε οποιονδήποτε έχει τον σύνδεσμο». Αυτό σημαίνει ότι αν μοιραστείς κατά λάθος έναν σύνδεσμο — σε email, σε chat, οπουδήποτε — οποιοσδήποτε τον βρει μπορεί να δει το περιεχόμενο. Σε δοκιμή που έγινε, ο σύνδεσμος μιας σημείωσης ήταν πλήρως προσβάσιμος από ιδιωτικό παράθυρο browser, χωρίς σύνδεση στον λογαριασμό. Η σελίδα εμφάνιζε μάλιστα το όνομα του ιδιοκτήτη και την ημερομηνία δημιουργίας.

Το πρόβλημα δεν σταματά στις σημειώσεις. Επιλέγοντας κάποιο από τα σημεία που έχει παράγει το AI, εμφανίζεται απόσπασμα από την αντίστοιχη μεταγραφή της συνάντησης, μαζί με σύνοψη του πλαισίου. Για εταιρικές συναντήσεις με ευαίσθητες πληροφορίες, αυτό αποτελεί σοβαρό κενό ασφαλείας. Δεν είναι τυχαίο ότι τουλάχιστον μία μεγάλη εταιρεία έχει απαγορεύσει τη χρήση του εργαλείου σε στελέχη της για λόγους ασφαλείας.

Για να αλλάξεις τις ρυθμίσεις, άνοιξε το Granola, πήγαινε στο προφίλ σου κάτω αριστερά, επίλεξε «Settings» και βρες την επιλογή «Default link sharing». Άλλαξέ την από «Anyone with the link» σε «Only my company» ή «Private». Αν διαγράψεις μια σημείωση, ο σύνδεσμος παύει να λειτουργεί.

Υπάρχει και ένα δεύτερο ζήτημα: το Granola χρησιμοποιεί ανωνυμοποιημένα δεδομένα χρηστών για να βελτιώνει τα AI μοντέλα του. Οι εταιρικοί πελάτες εξαιρούνται αυτόματα, αλλά όλοι οι άλλοι είναι ενεργοποιημένοι από προεπιλογή. Μπορείς να το απενεργοποιήσεις από τις ρυθμίσεις, απενεργοποιώντας την επιλογή «Use my data to improve models for everyone». Η εταιρεία διευκρινίζει ότι δεν παραχωρεί δεδομένα σε τρίτες εταιρείες όπως η OpenAI ή η Anthropic.

Το Granola αποθηκεύει σημειώσεις και μεταγραφές σε κρυπτογραφημένο cloud της Amazon Web Services στις ΗΠΑ και δεν κρατά ηχητικά αρχεία. Η υποδομή ακούγεται αξιόπιστη — το πρόβλημα δεν είναι η τεχνολογία, αλλά οι προεπιλογές. Και στον κόσμο του απορρήτου, οι προεπιλογές είναι τα πάντα.

Το AO3 βγαίνει από beta μετά από 17 χρόνια

Η πλατφόρμα fanfiction Archive of Our Own ανακοίνωσε επίσημα την έξοδό της από το στάδιο beta, 17 χρόνια μετά την κυκλοφορία της το 2009. Η αλλαγή είναι κυρίως συμβολική — το site θα συνεχίσει να αναπτύσσεται και να βελτιώνεται από την κοινότητα εθελοντών του.

Υπάρχουν πλατφόρμες που μένουν για πάντα σε beta — και μετά υπάρχει το Archive of Our Own. Το AO3, η μεγαλύτερη πλατφόρμα fanfiction στον κόσμο, ανακοίνωσε επίσημα ότι αποχαιρετά την ετικέτα “beta” που κουβαλούσε από την ημέρα της κυκλοφορίας του, τον Νοέμβριο του 2009. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Organization for Transformative Works — το μη κερδοσκοπικό σωματείο που διαχειρίζεται το site — έκρινε ότι ήρθε η ώρα.

Η ανακοίνωση είναι ειλικρινής για το τι σημαίνει αυτή η αλλαγή στην πράξη: ελάχιστα. “Καθώς το λογισμικό του AO3 είναι σταθερό εδώ και καιρό, η αλλαγή είναι κυρίως αισθητική και δεν σημαίνει ότι όλα είναι οριστικά ή ότι λειτουργούν τέλεια”, αναφέρει η ανακοίνωση. Με άλλα λόγια, το μικρό γράμμα “beta” μέσα στο λογότυπο εξαφανίζεται — και αυτό είναι η πιο ορατή αλλαγή για τους χρήστες.

Αυτό που δεν αλλάζει είναι η φιλοσοφία λειτουργίας του site. Το AO3 χτίστηκε και συντηρείται από εθελοντές, με χρηματοδότηση που προέρχεται αποκλειστικά από δωρεές της κοινότητάς του. Στα 17 χρόνια λειτουργίας του, απέκτησε ένα εκτεταμένο σύστημα tagging που επιτρέπει στους αναγνώστες να φιλτράρουν περιεχόμενο με εξαιρετική ακρίβεια, δυνατότητα λήψης έργων σε διάφορες μορφές, ρυθμίσεις απορρήτου για τους δημιουργούς και πολλά άλλα. Το 2019 κέρδισε το Hugo Award για το Best Related Work — μια σπάνια αναγνώριση για μια πλατφόρμα και όχι για ένα μεμονωμένο έργο.

Η έξοδος από το beta δεν σηματοδοτεί τέλος ανάπτυξης. Οι εθελοντές προγραμματιστές και οι συνεισφέροντες της κοινότητας θα συνεχίσουν να εργάζονται στο site, με τα projects να παρακολουθούνται δημόσια μέσω Jira. Αξίζει να σημειωθεί ότι για την Πρωταπριλιά φέτος, το AO3 αντικατέστησε προσωρινά το “beta” με το “omega” — μια αναφορά στη δική του fan culture που δείχνει ότι η κοινότητα δεν έχει χάσει την αίσθηση του χιούμορ της.

Σε μια εποχή που οι μεγάλες πλατφόρμες περιεχομένου αλλάζουν συνεχώς όρους χρήσης, εισάγουν διαφημίσεις ή πωλούνται σε εταιρείες, το AO3 παραμένει μια ανωμαλία: ένας μη κερδοσκοπικός χώρος που ανήκει στην κοινότητά του και λειτουργεί με τους δικούς της κανόνες. Το “beta” έφυγε, αλλά το πείραμα συνεχίζεται.

Τι συμβαίνει όταν χτυπηθεί πυρηνική εγκατάσταση

Καθώς η σύγκρουση ΗΠΑ-Ιράν συνεχίζει να κλιμακώνεται, ένα ερώτημα αναδύεται πέρα από τις άμεσες γεωπολιτικές ανησυχίες: τι ακριβώς συμβαίνει αν χτυπηθεί πυρηνική εγκατάσταση; Η απάντηση δεν είναι απλή — εξαρτάται από το τι ακριβώς καταστρέφεται και αν τα συστήματα ασφαλείας παραμένουν λειτουργικά.

Στις 28 Φεβρουαρίου, ΗΠΑ και Ισραήλ εξαπέλυσαν συντονισμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον ιρανικής υποδομής. Στους στόχους συμπεριλήφθηκαν πυρηνικές εγκαταστάσεις — μεταξύ αυτών το Natanz, το κύριο συγκρότημα εμπλουτισμού ουρανίου της χώρας, περίπου 225 χιλιόμετρα νότια της Τεχεράνης. Ακολούθησαν πλήγματα στο Ardakan, στον αντιδραστήρα βαρέος ύδατος Khondab — που τέθηκε εκτός λειτουργίας — και κοντά στο Κέντρο Πυρηνικής Τεχνολογίας του Isfahan. Μέχρι στιγμής, η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας (IAEA) δεν έχει επιβεβαιώσει διαρροή ακτινοβολίας ή ραδιενεργό μόλυνση εκτός των εγκαταστάσεων.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει κίνδυνος. Σημαίνει ότι ο κίνδυνος δεν ορίζεται από το πλήγμα καθαυτό, αλλά από αυτό που καταστρέφει μέσα στην εγκατάσταση. Ένας σύγχρονος αντιδραστήρας είναι σχεδιασμένος να κλείνει αυτόματα σε δευτερόλεπτα μετά από οποιαδήποτε ανωμαλία — αυτό σταματά την πυρηνική αντίδραση. Το πρόβλημα όμως δεν τελειώνει εκεί. Ο πυρήνας συνεχίζει να παράγει θερμότητα μέσω ραδιενεργής αποσύνθεσης, και αυτή η θερμότητα πρέπει να ελέγχεται συνεχώς. Αν τα συστήματα ψύξης — αντλίες, γεννήτριες έκτακτης ανάγκης, υποδομή ελέγχου — καταστραφούν, η θερμοκρασία ανεβαίνει ανεξέλεγκτα.

Αυτό ακριβώς συνέβη στη Φουκουσίμα το 2011. Ο αντιδραστήρας έκλεισε κανονικά μετά τον σεισμό. Η καταστροφή ξεκίνησε ώρες αργότερα, όταν το τσουνάμι εξουδετέρωσε τα συστήματα ψύξης. Χωρίς ψύξη, η θερμοκρασία αυξήθηκε, συσσωρεύτηκε υδρογόνο, ακολούθησαν εκρήξεις και τελικά τα ραδιενεργά υλικά διέφυγαν στην ατμόσφαιρα. Στο Τσερνόμπιλ, η πλήρης τήξη του πυρήνα διέσπειρε μακρόβια ισότοπα σε μεγάλο μέρος της Ευρώπης.

Τα ραδιενεργά υλικά που μπορεί να απελευθερωθούν σε τέτοιο σενάριο δεν συμπεριφέρονται όλα το ίδιο. Τα ευγενή αέρια διασκορπίζονται γρήγορα και έχουν περιορισμένη επίδραση. Τα βαρύτερα ισότοπα, όπως το καίσιο-137 και το στρόντιο-90, μπορούν να εγκατασταθούν στο έδαφος, να μολύνουν καλλιέργειες και να παραμείνουν ενεργά για δεκαετίες. Αν εισέλθουν σε υδάτινα συστήματα, αραιώνονται αλλά δεν εξαφανίζονται — και στον Περσικό Κόλπο αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία.

Η περιοχή εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από αφαλατωμένο θαλασσινό νερό για την κάλυψη των αναγκών σε πόσιμο νερό εκατομμυρίων ανθρώπων. Ο πυρηνικός σταθμός Bushehr βρίσκεται στην ακτή του Κόλπου, κοντά σε γειτονικά κράτη. Αν ραδιενεργό υλικό εισέλθει στη θάλασσα, δεν επηρεάζει μόνο τα οικοσυστήματα — επηρεάζει απευθείας την υποδομή υδροδότησης. Ο Κόλπος είναι σχετικά κλειστή θαλάσσια λεκάνη, γεγονός που σημαίνει ότι η μόλυνση θα παρέμενε συγκεντρωμένη για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

Η IAEA παρακολουθεί την κατάσταση μέσω του Κέντρου Συμβάντων και Εκτάκτων Αναγκών. Σύμφωνα με τον διευθυντή του, Amgad Shokr, η διαδικασία ξεκινά με επαλήθευση πληροφοριών από εθνικές αρχές, εκτίμηση της κατάστασης και ενημέρωση όλων των κρατών-μελών. Αν εντοπιστεί διαρροή, ενεργοποιούνται πρωτόκολλα εκκένωσης, διανομής δισκίων ιωδίου και συντονισμένης αντιμετώπισης ανάλογα με τη σοβαρότητα.

Προς το παρόν, δεν υπάρχουν επιβεβαιωμένες αναφορές για ραδιενεργές εκπομπές από τις ιρανικές εγκαταστάσεις. Ο κίνδυνος παραμένει υπό έλεγχο — αλλά αυτό εξαρτάται από το αν τα συστήματα που σχεδιάστηκαν για να αποτρέπουν την κλιμάκωση συνεχίσουν να λειτουργούν. Σε έναν πόλεμο που ήδη ξεπέρασε τα αναμενόμενα όρια, αυτή η εξάρτηση από την τεχνολογία και τη διπλωματία είναι ίσως η πιο ανησυχητική παράμετρος.

1...327328329...1,695Page 328 of 1,695