Γνωρίστε την Invictibellatrix amberina, τη «νικήτρια πολεμίστρια» — ένα νέο είδος αρπακτικού δεινόσαυρου, συγγενικό του Tyrannosaurus rex, που προέρχεται από το Isle of Wight στη νότια Αγγλία.
Το απολίθωμα που χρησιμοποιήθηκε για την αναγνώρισή του — ένα τμήμα κρανίου — βρισκόταν στα αρχεία του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας στο Λονδίνο από τότε που αποκτήθηκε από τον Reverend Reginald Hooley το 1924. «Βρισκόταν αμελέτητο στο μουσείο για περίπου 100 χρόνια, κάτι που είναι πολύ σουρεαλιστικό», λέει ο Cassius Morrison, που σήμερα βρίσκεται στο Πανεπιστήμιο του Leeds στη Βρετανία.
Ο Morrison και οι συνεργάτες του χρησιμοποίησαν αξονικές τομογραφίες για να δημιουργήσουν τρισδιάστατη απεικόνιση του απολιθώματος και να το συγκρίνουν με τα χαρακτηριστικά άλλων δεινοσαύρων.
Η πιο κοντινή αντιστοιχία ήταν ο Murusraptor από την Αργεντινή, ένας μεγαραπτοράς που έζησε πριν από περίπου 80 εκατομμύρια χρόνια. Έτσι, οι ερευνητές εκτιμούν ότι το κρανίο, το οποίο βρέθηκε αρχικά σε πετρώματα ηλικίας 120 εκατομμυρίων ετών από τον Κάτω Κρητιδικό σχηματισμό Wessex, στη νοτιοδυτική ακτή του Isle of Wight, ανήκει σε νέο είδος της ομάδας Megaraptora των σαρκοφάγων δεινοσαύρων. Αν αυτό ισχύει, είναι η πρώτη φορά που μεγαραπτοράς εντοπίζεται στην Ευρώπη.
Ένας παρόμοιος δεινόσαυρος είναι γνωστός από λίγα εκατομμύρια χρόνια νωρίτερα, επίσης στον σχηματισμό Wessex: ο Eotyrannus, μήκους 5 μέτρων. Ωστόσο, τα διαθέσιμα στοιχεία δείχνουν ότι ανήκε στην αδελφική ομάδα των τυραννόσαυρων και τα απολιθωμένα κατάλοιπα των δύο ατόμων δεν επικαλύπτονται άμεσα, οπότε η σύγκρισή τους είναι δύσκολη.
Το όνομα του γένους που έδωσαν ο Morrison και οι συνεργάτες του στο νέο απολίθωμα, Invictibellatrix, σημαίνει «ακαταμάχητη γυναίκα πολεμίστρια». Οι ερευνητές εκτιμούν ότι επρόκειτο για ευκίνητο, δίποδο σαρκοφάγο μήκους περίπου 3 έως 4 μέτρων, ύψους γύρω στο 1,5 μέτρο και βάρους 200 έως 300 κιλών. Πιθανότατα είχε φτερά και νύχια μήκους 10 έως 20 εκατοστών για την επίθεση σε μικρούς δεινόσαυρους, σαύρες και θηλαστικά, λέει ο Morrison.
Αν υπήρχαμε τότε, «οι άνθρωποι θα ήμασταν ιδανική λεία, περίπου το ένα τρίτο του σωματικού τους βάρους», λέει.
Την εποχή εκείνη, το Isle of Wight ήταν ακόμη ενωμένο τόσο με την ηπειρωτική Βρετανία όσο και με την υπόλοιπη Ευρώπη, ενώ το περιβάλλον θα ήταν υποτροπικό, σύμφωνα με τον Morrison.
Απολιθώματα μεγαραπτόρων έχουν βρεθεί στην Ασία, την Αυστραλία και τη Νότια Αμερική, και η ανακάλυψη ενός στην Ευρώπη βοηθά να συμπληρωθεί η εικόνα της εξέλιξής τους.
Ο Morrison υποστηρίζει ότι η Invictibellatrix εξελίχθηκε από ασιατικούς μεγαραπτοράδες που εξαπλώθηκαν στην Ευρώπη πριν από περίπου 130 εκατομμύρια χρόνια. Στη συνέχεια, οι μεγαραπτοράδες πέρασαν από την Ευρώπη στην Αφρική και από εκεί στη Νότια Αμερική και την Αυστραλία, πριν αποσπαστούν πλήρως οι ήπειροι.
Ο Jake Kotevski από το Monash University στη Μελβούρνη λέει ότι είναι κρίμα που δεν ήταν δυνατόν να γίνουν πιο λεπτομερείς συγκρίσεις με τον Eotyrannus, ο οποίος είχε κατά το παρελθόν θεωρηθεί συγγενής των μεγαραπτόρων.
«Αν η Invictibellatrix είναι πράγματι μεγαραπτοράς, διευρύνει τη γεωγραφική κατανομή της ομάδας και καλύπτει ένα σημαντικό κενό στη γνώση μας, συνδέοντας εκείνους από τη Νοτιοανατολική Ασία με την Αυστραλία και τη Νότια Αμερική μέσω της Ευρώπης και της Αφρικής», λέει. «Ωστόσο, χρειάζονται περισσότερα απολιθώματα για να στηριχθεί ή να απορριφθεί αυτή η υπόθεση».
Royal Society Open Science DOI: 10.1098/rsos.260937
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
