Το νέο animated series της Lucasfilm επιστρέφει στον Darth Maul με φιλόδοξη αφήγηση και εντυπωσιακή εικαστική ποιότητα. Η σειρά έχει τα εφόδια για να γίνει κάτι ξεχωριστό, αλλά η πρώτη σεζόν κινείται αργά και δεν αξιοποιεί πλήρως το δυναμικό της.
Για σχεδόν είκοσι χρόνια, η Lucasfilm Animation δοκιμάζει διαφορετικές προσεγγίσεις στο σύμπαν του Star Wars — από τις μεγάλες αφηγηματικές αψίδες του Clone Wars μέχρι τις πιο συμπαγείς ανθολογίες της σειράς Tales. Το Maul: Shadow Lord είναι η νέα της πρόταση: μια βαριά σειριακή αφήγηση δέκα κεφαλαίων, με πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που η ίδια η animation έσωσε από τη λήθη.
Η ιστορία τοποθετείται λίγο μετά τα γεγονότα του Revenge of the Sith, καθώς ο γαλαξίας ακόμα χωνεύει τη μετατροπή της Δημοκρατίας σε Γαλαξιακή Αυτοκρατορία. Ο Maul, με τη φωνή του Sam Witwer, έχει χτίσει ένα μικρό αλλά ισχυρό εγκληματικό δίκτυο στον πλανήτη Janix, μακριά από το βλέμμα του πρώην αφέντη του. Η ρουτίνα του διακόπτεται όταν ένα ζευγάρι Jedi — δάσκαλος και μαθητής — διασταυρώνεται με την επιχείρησή του, και ο Maul βλέπει σε αυτούς ένα νέο εργαλείο για την εκδίκησή του.
Εικαστικά, η σειρά είναι η καλύτερη δουλειά που έχει κάνει ποτέ η Lucasfilm Animation. Τα φόντα είναι πλούσια, με νέον αποχρώσεις και βρώμικη ομίχλη που παραπέμπουν σε noir αισθητική, ενώ τα μοντέλα των χαρακτήρων έχουν μια σχεδόν ζωγραφική υφή. Οι σκηνές μάχης με lightsabers είναι εντυπωσιακές — οι λεπίδες φλέγονται σαν ζωντανή φωτιά, βάφοντας τις σκηνές σε βαθύ κόκκινο σε αντίθεση με τις ψυχρές αποχρώσεις του Janix.
Ο Witwer αξιοποιεί αυτό το πλαίσιο για να δώσει στον Maul μια πιο σύνθετη διάσταση. Δεν είναι ο σπασμένος χαρακτήρας που γνωρίσαμε στο Clone Wars, ούτε ο τραγικός αντι-ήρωας του Rebels — εδώ είναι ένας χειριστής στην κορυφή της φόρμας του, υπολογιστικός και σχεδόν εμμονικός όταν ανακαλύπτει το δυναμικό της νεαρής Jedi Devon. Η Gideon Adlon αποδίδει εξίσου καλά τον ρόλο της: μια νέα που μεγάλωσε με τα ιδανικά του Τάγματος των Jedi και τώρα βρίσκεται να επιβιώνει στα σκοτεινά περιθώρια του γαλαξία. Όταν οι δύο τους μοιράζονται σκηνές, η σειρά βρίσκει τον καλύτερό της εαυτό.
Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι στιγμές δεν είναι αρκετές. Τα οκτώ από τα δέκα επεισόδια που δόθηκαν για κριτική κινούνται αργά — και όχι πάντα με τον μετρημένο τρόπο που απαιτεί μια καλή noir ιστορία. Η σειρά υπαινίσσεται ενδιαφέρουσες ιδέες χωρίς να τις εξερευνά, και όταν τελικά επιταχύνει τον ρυθμό της, το κάνει αντικαθιστώντας τον εγκληματικό θρίλερ με πιο συμβατικές σκηνές καταδίωξης από την Αυτοκρατορία. Επιπλέον, η παρουσία χαρακτήρων που ξέρουμε ήδη πού καταλήγουν — όπως δύο μέλη της Inquisitorius — αφαιρεί από την αίσθηση κινδύνου, ακόμα και στις πιο εντυπωσιακές σκηνές μάχης.
Το Maul: Shadow Lord είναι μια σειρά που ξέρει τι θέλει να πει, αλλά δεν έχει βρει ακόμα πώς να το πει. Η Lucasfilm έχει ήδη ανακοινώσει δεύτερη σεζόν, οπότε υπάρχει χώρος για να ωριμάσει. Αν αξιοποιήσει το δυναμικό που αναλάμπει στις καλύτερες στιγμές της, θα μπορούσε να γίνει κάτι αξιόλογο — όπως ακριβώς και ο χαρακτήρας που πρωταγωνιστεί σε αυτή.
