Η κυβέρνηση Τραμπ λάνσαρε επίσημη εφαρμογή για τον Λευκό Οίκο, παρουσιάζοντάς την ως κεντρικό σημείο πρόσβασης σε ειδήσεις και ανακοινώσεις. Η ανάλυση του κώδικά της αποκάλυψε εκτεταμένη συλλογή δεδομένων, εξάρτηση από τρίτες εταιρείες και πρακτικές που θα ήταν αμφιλεγόμενες ακόμα και για μια εμπορική εφαρμογή — πόσο μάλλον για επίσημο κυβερνητικό εργαλείο.
Μετά από μια εβδομάδα προωθητικών ενεργειών που πυροδότησαν κάθε είδους εικασίες, η κυβέρνηση Τραμπ παρουσίασε την επίσημη εφαρμογή “White House”. Η ιδέα είναι απλή: ένα κεντρικό σημείο για δελτία τύπου, ζωντανές μεταδόσεις και ό,τι άλλο αφορά τον πρόεδρο. Υπάρχει μάλιστα και η δυνατότητα να στείλεις πληροφορίες στην υπηρεσία μετανάστευσης ICE μέσα από την ίδια την εφαρμογή.
Δεν χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αρχίσουν τα ερωτήματα. Χρήστες στο X επισήμαναν ότι η εφαρμογή ζητά πρόσβαση σε ευαίσθητα δεδομένα — ακριβή τοποθεσία, βιομετρικό υλικό — και μερικοί έσπευσαν να μιλήσουν για “Big Brother επίπεδο παρακολούθησης.” Η αλήθεια είναι πιο αποχρωματισμένη: οι περισσότερες εφαρμογές ειδήσεων και social media ζητούν παρόμοια δικαιώματα. Το πρόβλημα δεν είναι η σύγκριση με το TikTok ή το Instagram — είναι ότι μιλάμε για επίσημη κυβερνητική εφαρμογή.
Ένας χρήστης με το όνομα Thereallo αποσυνέθεσε την έκδοση Android και δημοσίευσε τα ευρήματά του. Το συμπέρασμα: η εφαρμογή είναι ουσιαστικά η ιστοσελίδα του Λευκού Οίκου σε νέα συσκευασία, αλλά με μια σειρά από επιλογές που δύσκολα δικαιολογούνται. Παρακολουθεί την τοποθεσία του χρήστη κάθε 4,5 λεπτά όταν η εφαρμογή είναι ανοιχτή και κάθε 9,5 λεπτά όταν τρέχει στο παρασκήνιο. Αποκρύπτει banners συγκατάθεσης για cookies και GDPR. Και — ίσως το πιο ανησυχητικό τεχνικά — χρησιμοποιεί για τα embeds του YouTube έναν ιστότοπο GitHub που ανήκει σε ιδιώτη, κάτι που σημαίνει ότι αν εκείνος ο λογαριασμός παραβιαστεί, η επίσημη κυβερνητική εφαρμογή έχει πρόβλημα.
Η εφαρμογή βασίζεται επίσης σε εξωτερικές, μη κυβερνητικές υπηρεσίες: το Mailchimp για email, το Uploadcare για εικόνες, και το OneSignal για εκτεταμένη προφιλοποίηση χρηστών. Κανένα από αυτά δεν είναι παράνομο. Για μια εμπορική εφαρμογή που ζει από engagement, θα ήταν απολύτως λογικό. Για μια εφαρμογή που υποτίθεται ότι απλώς παρέχει δημόσια πληροφόρηση, είναι τουλάχιστον περίεργο.
Το πλαίσιο κάνει το ζήτημα πιο βαρύ. Η κυβέρνηση Τραμπ έχει ήδη κάνει την παρακολούθηση social media μέρος των αποφάσεων για μεταναστευτικές υποθέσεις. Το DHS, σύμφωνα με αναφορές των New York Times, έχει εκδώσει κλητεύσεις σε εταιρείες όπως Google, Meta και Reddit για να εντοπίσει Αμερικανούς πολίτες που έχουν επικρίνει την ICE online. Σε αυτό το περιβάλλον, μια εφαρμογή που παρακολουθεί πού βρίσκεσαι κάθε λίγα λεπτά δεν είναι απλώς τεχνική αμέλεια — είναι πολιτικό ζήτημα.
Παράλληλα, η ίδια κυβέρνηση δεν έχει αποδείξει ότι αντιμετωπίζει με σοβαρότητα την ψηφιακή ασφάλεια. Το Signalgate — η υπόθεση όπου κορυφαίοι αξιωματούχοι εθνικής ασφάλειας πρόσθεσαν κατά λάθος τον αρχισυντάκτη του The Atlantic σε ομαδική συνομιλία με λεπτομέρειες στρατιωτικής επιχείρησης — έδειξε πόσο χαλαρά αντιμετωπίζεται η ασφάλεια στην κορυφή. Λίγους μήνες αργότερα, μια τροποποιημένη έκδοση του Signal που χρησιμοποιούσε ο πρώην σύμβουλος εθνικής ασφάλειας Μάικ Γουόλτς παραβιάστηκε, με τον hacker να αποσπά δεδομένα από την υπηρεσία τελωνείων και συνοριοφυλακής σε λιγότερο από είκοσι λεπτά.
Η εφαρμογή του Λευκού Οίκου μάλλον δεν είναι κάποιο μυστικό εργαλείο παρακολούθησης. Είναι πιθανότερο να είναι απλώς ένα βιαστικά φτιαγμένο προϊόν που κανείς δεν σκέφτηκε αρκετά. Αλλά σε μια εποχή όπου η ίδια κυβέρνηση χρησιμοποιεί ψηφιακά ίχνη για να πάρει αποφάσεις για ανθρώπους, η αμέλεια και η πρόθεση καταλήγουν στο ίδιο αποτέλεσμα.
