Η Aerospace Corp. συνεχίζει να δοκιμάζει τη βιωσιμότητα των δορυφόρων DiskSats, σε σχήμα τηγανίτας, μετά την εκτόξευσή τους τον Δεκέμβριο με πύραυλο Rocket Lab Electron.
«Είναι η μεγαλύτερη πρόοδος στους δορυφόρους σε κοντέινερ από τότε που οι cubesats παρουσιάστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 2000», δήλωσε στο SpaceNews ο Darren Rowen, επικεφαλής μηχανικός της αποστολής επίδειξης DiskSat.
Μετά την εκτόξευση από το NASA Wallops Flight Facility στη Βιρτζίνια, τέσσερα DiskSats απελευθερώθηκαν από τον ειδικά κατασκευασμένο διανομέα της Aerospace σε ύψος 550 χιλιομέτρων. Τα DiskSats, με βάρος 17 κιλά το καθένα, κατεβαίνουν αργά λόγω της ατμοσφαιρικής αντίστασης, ενώ οι μηχανικοί προχωρούν στη θέση σε λειτουργία των συστημάτων ηλεκτρικής προώθησης Enpulsion Nano Field Emission Electric Propulsion.
Οι προωθητήρες Enpulsion χρειάζονται για να μεταφέρουν τα DiskSats σε πολύ χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη, δηλαδή σε ύψος κάτω από τα 300 χιλιόμετρα.
«Η προωθητική μείωση ύψους και η διατήρηση σε χαμηλότερο επίπεδο έρχεται στη συνέχεια», δήλωσε η Catherine Venturini, βασική ερευνήτρια της αποστολής επίδειξης DiskSat.
Τα DiskSats διαφέρουν έντονα από τους παραδοσιακούς μικροδορυφόρους. Το σώμα του δορυφόρου, με διάμετρο 1 μέτρο και βάθος 2,5 εκατοστά, κατασκευάστηκε από επιφάνειες σύνθετου υλικού άνθρακα, οι οποίες είναι συγκολλημένες σε πυρήνα αλουμινίου τύπου honeycomb.
Λόγω της ασυνήθιστης μορφής τους, οι μηχανικοί της Aerospace ανασχεδίασαν ή τροποποίησαν τα υποσυστήματα διαχείρισης ισχύος, επικοινωνιών, ελέγχου προσανατολισμού και θερμικής ρύθμισης του δορυφόρου.
«Η αρχική φάση της αποστολής DiskSat ήταν περίοδος έντονης μάθησης, με πολλά “πρώτα” σε διαφορετικά επίπεδα», έγραψαν οι Rowen, Venturini και οι συν-συγγραφείς τους στην εργασία «DiskSat: On-Orbit Performance and Lessons Learned from the Inaugural Flight of TwoDimensional Satellites», που παρουσιάστηκε στο 2026 Small Satellite Conference. «Με σχεδόν κάθε υποσύστημα να είναι νέο, είτε επρόκειτο για το σώμα του δορυφόρου, τον διανομέα, τον ασύρματο S-band ή το επίγειο δίκτυο, η ομάδα λειτουργίας είχε να αντιμετωπίσει μια μεγάλη καμπύλη μάθησης».
Η θερμική διαχείριση αποτέλεσε μία από τις προκλήσεις, καθώς οι προωθητήρες, τα ωφέλιμα φορτία, οι αισθητήρες παρακολούθησης αστεριών και άλλα στοιχεία ήταν τοποθετημένα στο εξωτερικό των DiskSats.
«Χρειάστηκε να κάνουμε πολλή μηχανική δουλειά για να βρούμε πώς θα τα κρατήσουμε ώστε να μη ζεσταίνονται ή να μην κρυώνουν υπερβολικά», είπε ο Rowen.
Ο ειδικά κατασκευασμένος διανομέας ήταν ένας ακόμη μεγάλος κίνδυνος, καθώς «αν δεν λειτουργήσει, η αποστολή τελειώνει», είπε ο Rowen.
Μόλις μπήκαν σε τροχιά, οι μηχανικοί της Aerospace διαπίστωσαν ότι αδέσποτο φως έφτανε στους αισθητήρες παρακολούθησης αστεριών, πρόβλημα που αντιμετώπισαν αναθεωρώντας το επιχειρησιακό σχέδιο των DiskSats.
Πιο σοβαρά προβλήματα προκάλεσαν οι θερμαντήρες των μπαταριών, που κατανάλωναν άνισα την ισχύ. Οι μηχανικοί κατάφεραν να μετριάσουν ένα σφάλμα στον σχεδιασμό των θερμαντήρων μέσω λογισμικού. Ωστόσο, μέχρι να ολοκληρωθεί και να φορτωθεί πλήρως η αλλαγή, «και οι δύο μπαταρίες στο DiskSat C και μία μπαταρία στο DiskSat A είχαν απενεργοποιηθεί μόνιμα», σύμφωνα με την εργασία.
«Ήταν ένα οδυνηρό μάθημα», είπε ο Rowen στις 24 Αυγούστου στο Small Satellite Conference. «Παρά αυτό το αποτέλεσμα, η αποστολή παραμένει σε τροχιά ώστε να ολοκληρώσει επιτυχώς όλους τους στόχους της».
Παράλληλα με τη δοκιμαστική αποστολή, η Aerospace Corp. μεταφέρει την τεχνολογία DiskSat. Οι Neumann Space, Orbotic Systems και Satlyt έχουν υπογράψει συμφωνίες εμπορικής αδειοδότησης για τα DiskSat, ενώ και άλλες εταιρείες έχουν εκδηλώσει ενδιαφέρον.
«Η επιτυχία αυτής της επίδειξης δεν αφορά μόνο την ίδια την τεχνολογία και την απόδειξη της ιδέας, αλλά και αυτή την παράλληλη προσπάθεια να βγει στην αγορά, ώστε να αρχίσει να χτίζεται μια βιομηχανική βάση για την παραγωγή των δικών τους DiskSats στο μέλλον», είπε η Venturini.
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
