ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Return of the King θα επιστρέψει στους κινηματογράφους της Βόρειας Αμερικής τον επόμενο μήνα, για να γιορτάσει τα 20 χρόνια από την πρώτη προβολή της βραβευμένης με Όσκαρ ταινίας του Πίτερ Τζάκσον. Η επιστροφή του στους κινηματογράφους έρχεται σε μια εποχή που φαίνεται ότι κινηματογραφικά εμπνέεται από τον κόσμο του JRR Tolkien. Εκτός από το Γκόλουμ και τους συν αυτώ που επιστρέφουν στη μεγάλη οθόνη, έχουμε και την αινιγματική, εντελώς περιττή, αλλά πολυτελώς γυρισμένη και απολαυστική μικρή οθόνη Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: The Rings of Power. Τον επόμενο χρόνο θα κυκλοφορήσει η ταινία Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: The War of the Rohirrim, ένα εγχείρημα κινουμένων σχεδίων με τον Brian Cox ως Helm Hammerhand και τη Miranda Otto, απόφοιτο του Jackson, ως Eowyn (η οποία θα αναλάβει τον ρόλο του αφηγητή στο επερχόμενο prequel για τον θρυλικό βασιλιά-πολεμιστή του Rohan).
Έρχονται επίσης αρκετές νέες live-action ταινίες βασισμένες στη Μέση Γη του Τόλκιν, μετά από συμφωνία που έκλεισε ο κάτοχος των δικαιωμάτων Embracer Group και τα στούντιο Warner Bros και New Line. Ο Τζάκσον και οι δύο στενότεροι συνεργάτες του με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, ο Φραν Γουόλς και η Φιλίπα Μπόιενς, δήλωσαν ότι ενημερώνονται “σε κάθε βήμα” σχετικά με τις νέες ταινίες.
Εν τω μεταξύ, το “Dungeons & Dragons: Honour Among Thieves” πρόκειται να βγει στους κινηματογράφους, επαναφέροντας στην οθόνη το αμερικανικό franchise παιχνιδιών ρόλων που εμπνεύστηκε ο Τόλκιν. Με πρωταγωνιστές τους Chris Pine, Michelle Rodriguez και Hugh Grant, μοιάζει πολύ πιο ανόητο και πολύ λιγότερο πορωμένο από τις ταινίες του Jackson, και όμως εξακολουθούμε να μιλάμε για μια ιστορία με ζωηρά ξωτικά, σοφούς μάγους και κακούς νεκρομάντες.
Αλλά όσο υπέροχα κι αν είναι όλα αυτά τα πράγματα, η πανταχού παρουσία του Τόλκιν επισκιάζει το γεγονός ότι αυτός δεν είναι ο μόνος τρόπος για να κάνεις ταινίες φαντασίας.
Όταν ο Τζάκσον ήταν νήπιο, πολύ πριν ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών μεταφερθεί για πρώτη φορά στην οθόνη (μέσω της αποτυχημένης προσπάθειας του Ralph Bakshi το 1978), υπήρχε το 1963 το Jason and the Argonauts, η ένδοξη ιστορία του Don Chaffey για θεούς και τέρατα. Η σκηνή στην οποία ο Ιάσονας μάχεται με επτά ζωντανούς σκελετούς, για τη δημιουργία της οποίας χρειάστηκαν προφανώς μήνες από τον διάσημο stop-motion animator Ray Harryhausen. Η τελευταία ταινία που δούλεψε ο Χάριχαουζεν, η “Σύγκρουση των Τιτάνων” του 1981, είχε την ανατριχιαστική σκηνή της Μέδουσας.
Στόχος του Chaffey ήταν να ζωντανέψει την ελληνική μυθολογία για το κινηματογραφικό κοινό, γεμάτη με νέες θεότητες, ημίθεους και άλλα διάφορα ουράνια όντα. Ωστόσο, το Χόλιγουντ φαίνεται να έχει ξεχάσει αυτό το μεγάλο πάνθεον ιστοριών. Πού είναι οι απογειωτικές, υπέροχες ταινίες -ιδιαίτερα δεδομένης της αξιοσημείωτης προόδου των ειδικών εφέ από την εποχή του Χάριχαουζεν- για τον γενναίο αλλά απερίσκεπτο Θησέα και τον Μινώταυρο ή τον Βελλεροφόντη και τον Πήγασο, το φτερωτό άλογο; Γιατί οι 12 αποστολές του Ηρακλή έχουν ξεχαστεί, ενώ η Οδύσσεια του Ομήρου, ίσως η απόλυτη ιστορία μιας φανταστικής αναζήτησης, μαραζώνει στην κινηματογραφική αφάνεια;
Ίσως τα στούντιο πιστεύουν ότι η παταγώδης αποτυχία του ριμέικ του Clash of the Titans του 2010 και της συνέχειάς του, Wrath of the Titans του 2012, είναι αρκετός λόγος για να εγκαταλείψουν τον Όλυμπο.
Μερικές μισοτελειωμένες ταινίες του Percy Jackson and the Lightning Thief από τις αρχές της δεκαετίας του ’00 δεν ήταν αρκετές για να αλλάξουν την εικόνα. Αυτές τις μέρες οι αρχαίες ελληνικές ιστορίες είναι πιο πιθανό να εμπνεύσουν ταινίες κόμικς. Η Wonder Woman της DC είναι εμπνευσμένη από την Άρτεμη, την Ελληνίδα θεά του κυνηγιού (αν και της έχει δοθεί αντί για το ρωμαϊκό αντίστοιχο της θεότητας, η Diana), καθώς και από τη θεά των πολεμιστών Αθηνά. Ο Ράσελ Κρόου έπαιξε έναν ταιριαστά πομπώδη και ευτελή Δία στην πρόσφατη ταινία της Marvel Thor: Αγάπη και Κεραυνός, ενώ ο Aquaman έχει σαφείς αποχρώσεις του Ποσειδώνα.
Όμως οι ταινίες υπερηρώων για θεότητες φαίνεται συχνά να χάνουν τη βαρύτητα και το μεγαλείο των αρχικών μύθων που τις ενέπνευσαν, εν μέρει επειδή υπάρχει ο πειρασμός να γλιστρήσουν σε κωμωδίες τύπου “ψάρι έξω από το νερό” όταν αυτά τα όντα έρχονται σε επαφή με την ανθρωπότητα του 21ου αιώνα.
