Ο ιδρυτής του Cardano, Charles Hoskinson, υποστήριξε πρόσφατα ότι οι μεγάλοι πάροχοι cloud δεν απειλούν την αποκέντρωση, χάρη σε τεχνολογίες όπως το MPC και τα confidential computing environments. Το επιχείρημα έχει βάση, αλλά αφήνει αναπάντητα ορισμένα κρίσιμα ερωτήματα για το ποιος ελέγχει τελικά την υποδομή.
Στο Consensus του Χονγκ Κονγκ τον Φεβρουάριο, ο Charles Hoskinson βρέθηκε να υπερασπίζεται μια θέση που πολλοί στον χώρο του crypto θεωρούν αυτονόητη: ότι οι μεγάλοι πάροχοι cloud, όπως η Google Cloud και η Microsoft Azure, δεν αποτελούν απειλή για την αποκέντρωση. Το επιχείρημά του στηρίχθηκε στην ιδέα ότι αν το cloud δεν μπορεί να δει τα δεδομένα, δεν μπορεί να ελέγξει το σύστημα. Είναι μια ελκυστική διατύπωση, αλλά δεν αρκεί.
Τεχνολογίες όπως το multi-party computation (MPC) και τα trusted execution environments (TEEs) είναι πράγματι ισχυρά εργαλεία. Το MPC κατανέμει κρυπτογραφικά κλειδιά σε πολλαπλούς συμμετέχοντες, ώστε κανείς μεμονωμένος κόμβος να μην μπορεί να ανακατασκευάσει ένα μυστικό. Τα TEEs κρυπτογραφούν δεδομένα κατά την επεξεργασία τους, περιορίζοντας την πρόσβαση του παρόχου υποδομής. Το πρόβλημα είναι ότι και οι δύο τεχνολογίες συχνά τρέχουν πάνω στην ίδια συγκεντρωμένη υποδομή των hyperscalers. Η κρυπτογραφία μπορεί να εμποδίσει την ανάγνωση δεδομένων, αλλά δεν εμποδίζει έναν πάροχο να περιορίσει την κίνηση, να κλείσει μια υπηρεσία ή να επιβάλει κανονιστικούς περιορισμούς.
Ο Hoskinson έχει δίκιο ότι κανένα Layer 1 δίκτυο δεν μπορεί να αντεπεξέλθει στις υπολογιστικές απαιτήσεις παγκόσμιων συστημάτων. Τα Layer 1 δίκτυα δεν σχεδιάστηκαν για να εκτελούν εκπαίδευση AI ή αναλυτικές πλατφόρμες επιχειρήσεων. Υπάρχουν για να διατηρούν συναίνεση και να επαληθεύουν μεταβάσεις κατάστασης. Το ζήτημα όμως δεν είναι αν ένα L1 μπορεί να τρέξει παγκόσμιους υπολογισμούς, αλλά ποιος ελέγχει την υποδομή εκτέλεσης και αποθήκευσης που βρίσκεται πίσω από την επαλήθευση. Αν οι υπολογισμοί γίνονται εκτός αλυσίδας αλλά εξαρτώνται από συγκεντρωμένη υποδομή, το σύστημα κληρονομεί τις αδυναμίες της συγκέντρωσης, ανεξάρτητα από το πόσο αποκεντρωμένο φαίνεται το settlement layer.
Υπάρχει και ένα βαθύτερο ζήτημα που αφορά την ουδετερότητα. Ένα κρυπτογραφικά ουδέτερο πρωτόκολλο εγγυάται ότι οι κανόνες δεν αλλάζουν αυθαίρετα και ότι δεν υπάρχουν κρυφές πίσω πόρτες. Αλλά η ουδετερότητα του πρωτοκόλλου δεν σημαίνει ουδετερότητα συμμετοχής. Αν το φυσικό layer — οι servers, το bandwidth, η γεωγραφική κατανομή — παραμένει συγκεντρωμένο, η συμμετοχή γίνεται οικονομικά αποκλειστική, ακόμα κι αν το πρωτόκολλο είναι μαθηματικά δίκαιο. Ένα ουδέτερο πρωτόκολλο που τρέχει σε συγκεντρωμένη υποδομή είναι ουδέτερο στη θεωρία, αλλά περιορισμένο στην πράξη.
Η λύση δεν είναι να αποφύγουμε τους hyperscalers εντελώς. Είναι αποδοτικοί, αξιόπιστοι και γεωγραφικά κατανεμημένοι. Το πρόβλημα είναι η εξάρτηση. Μια ανθεκτική αρχιτεκτονική χρησιμοποιεί τους μεγάλους παρόχους για burst capacity και γεωγραφική πλεονασμό, αλλά δεν αγκυροβολεί τις βασικές λειτουργίες σε έναν μόνο πάροχο. Τα proof artifacts, τα ιστορικά αρχεία και οι είσοδοι επαλήθευσης δεν πρέπει να μπορούν να αποσυρθούν κατά βούληση ενός παρόχου. Πρέπει να ζουν σε υποδομή που είναι οικονομικά ευθυγραμμισμένη με το πρωτόκολλο και δομικά δύσκολο να απενεργοποιηθεί. Αν ένας hyperscaler εξαφανιστεί αύριο, το δίκτυο πρέπει απλώς να επιβραδυνθεί, όχι να καταρρεύσει.
