Το να πληκτρολογεί κανείς με μουδιασμένα δάχτυλα, να δυσκολεύεται να κρατήσει ένα στυλό ή να ξυπνά με πόνο στο χέρι μπορεί να κάνει την καθημερινότητα εξαντλητική για όσους έχουν σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα.
Η πάθηση εμφανίζεται όταν ένα νεύρο που τροφοδοτεί το χέρι πιέζεται μέσα σε ένα στενό πέρασμα στον καρπό. Η πίεση μπορεί να διαταράξει τα σήματά του, προκαλώντας πόνο, μυρμήγκιασμα, μούδιασμα και αδυναμία.
Τώρα, μια μικρή δοκιμή έδειξε ότι η έγχυση φυσιολογικού ορού γύρω από το παγιδευμένο νεύρο μπορεί να ανακουφίσει τα συμπτώματα για περισσότερο χρόνο από μια ένεση στεροειδούς.
Η ανακούφιση διατηρήθηκε για έξι μήνες μετά τη διαδικασία με φυσιολογικό ορό, όταν τα αρχικά οφέλη της ένεσης στεροειδούς είχαν σε μεγάλο βαθμό υποχωρήσει.
Ο φυσιολογικός ορός χρησιμοποιείται για να ανοίξει χώρο ανάμεσα στους ιστούς. Στη διαδικασία, που ονομάζεται hydrodissection, ο γιατρός χρησιμοποιεί υπέρηχο για να κατευθύνει μια λεπτή βελόνα δίπλα στο νεύρο. Το αποστειρωμένο αλατούχο διάλυμα εγχέεται γύρω του, απομακρύνοντάς το από τους ιστούς που περιορίζουν την κίνησή του.
Στόχος είναι το νεύρο να κινείται πιο ελεύθερα. Η ένεση στεροειδούς ανακουφίζει τα συμπτώματα μειώνοντας τη φλεγμονή και το πρήξιμο.
«Αυτό μειώνει την πίεση στο νεύρο και βελτιώνει τα συμπτώματα των ασθενών», δήλωσε στη ScienceAlert η ακτινολόγος Anupama Tandon από το University College of Medical Sciences και το Guru Teg Bahadur Hospital στην Ινδία.
Οι ερευνητές ήθελαν να διαπιστώσουν πόσο από το όφελος προερχόταν από τον διαχωρισμό των ιστών. Οι περισσότερες προηγούμενες μελέτες hydrodissection περιλάμβαναν φάρμακο στο υγρό της έγχυσης, οπότε ήταν δύσκολο να φανεί αν την πίστωση άξιζε η διαδικασία ή το φάρμακο.
Υπό την καθοδήγηση της ακτινολόγου Anindita Bose από το Mahatma Gandhi Medical College and Hospital, η ομάδα μελέτησε 39 ενήλικες, των οποίων τα συμπτώματα είχαν επιμείνει για περισσότερους από τρεις μήνες, παρά θεραπείες όπως φάρμακα ή νάρθηκες καρπού.
Σε ορισμένους η πάθηση υπήρχε και στα δύο χέρια, οπότε η δοκιμή περιέλαβε 63 καρπούς.
Κάθε καρπός κατανεμήθηκε τυχαία σε μία από τρεις θεραπείες. Η μία ομάδα έλαβε hydrodissection μόνο με φυσιολογικό ορό. Η άλλη έλαβε ένεση στεροειδούς χωρίς τη διαδικασία διαχωρισμού των ιστών. Η τρίτη έλαβε hydrodissection με στεροειδές που προστέθηκε στον φυσιολογικό ορό.
Όλες οι θεραπείες έγιναν με καθοδήγηση υπερήχου. Οι ενέσεις που περιείχαν στεροειδές περιλάμβαναν επίσης τοπικό αναισθητικό. Στη συνέχεια, οι ερευνητές παρακολούθησαν τις μεταβολές στον πόνο, το μούδιασμα και τη δυσκολία χρήσης του χεριού, ενώ υπερηχογραφικοί έλεγχοι αξιολογούσαν το πρήξιμο του νεύρου κατά τους πρώτους τρεις μήνες.
Και οι τρεις θεραπείες βοήθησαν αρχικά. Η διαφορά φάνηκε στους επόμενους μήνες: ο πόνος επανήλθε στην ομάδα που έλαβε μόνο στεροειδές, ενώ η ανακούφιση συνεχίστηκε στην ομάδα που υποβλήθηκε σε hydrodissection μόνο με φυσιολογικό ορό.
Η προσθήκη στεροειδούς στο hydrodissection δεν βελτίωσε ξεκάθαρα τα αποτελέσματα.
Οι εικόνες από τον υπέρηχο επιβεβαίωσαν τις αναφορές των ασθενών. Το πρήξιμο του νεύρου μειώθηκε περισσότερο και στις δύο ομάδες hydrodissection σε σχέση με την ομάδα που έλαβε μόνο ενέσεις στεροειδών.
Τα ευρήματα αυτά στηρίζουν την εξήγηση των ερευνητών ότι ο διαχωρισμός του νεύρου από τους γύρω ιστούς συμβάλλει στην ανακούφιση. Ωστόσο, η δοκιμή δεν είχε ομάδα που να έλαβε εικονική ένεση, οπότε δεν μπορούσε να αξιολογηθεί ξεχωριστά η συμβολή των προσδοκιών των ασθενών.
Η Tandon περιέγραψε μια νεαρή δακτυλογράφο, της οποίας ο πόνος και το μούδιασμα είχαν γίνει τόσο ενοχλητικά, ώστε η δουλειά της κινδύνευε. Η φαρμακευτική αγωγή και ο νάρθηκας καρπού δεν είχαν βοηθήσει.
«Μετά το hydrodissection, βελτιώθηκαν τα συμπτώματά της και μπόρεσε να επιστρέψει στη δουλειά της», είπε η Tandon.
Η θεραπεία κράτησε περίπου 15 λεπτά και δεν απαιτούσε νοσηλεία. Δεν παρατηρήθηκαν σοβαρές επιπλοκές. Ορισμένοι συμμετέχοντες εμφάνισαν ήπιο πόνο και πρήξιμο που υποχώρησαν μέσα σε λίγες ημέρες. Ένας ανέφερε μυρμήγκιασμα κατά την τοποθέτηση της βελόνας, χωρίς να καταγραφούν μόνιμες νευρολογικές επιπτώσεις.
Απαιτούνται μεγαλύτερες μελέτες για να διαπιστωθεί πόσο αξιόπιστα λειτουργεί η διαδικασία και για πόσο διαρκεί η ανακούφιση. Η συγκεκριμένη δοκιμή περιέλαβε μικρό αριθμό ατόμων σε ένα κέντρο, με την παρακολούθηση να ολοκληρώνεται στους έξι μήνες. Δεν συνέκρινε άμεσα το hydrodissection με τη χειρουργική επέμβαση.
«Είναι ωφέλιμο για ήπιες έως μέτριες περιπτώσεις CTS [σύνδρομο καρπιαίου σωλήνα]», είπε η Tandon, «ενώ οι σοβαρές περιπτώσεις απαιτούν χειρουργείο».
Η ομάδα έχει ξεκινήσει μεγαλύτερη μελέτη που συγκρίνει τον φυσιολογικό ορό με δεξτρόζη, ένα είδος ζάχαρης, για να διερευνήσει ποιο υγρό προσφέρει πιο διαρκή ανακούφιση.
Η έρευνα δημοσιεύτηκε στο Radiology.
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
