Η NASA εκτόξευσε επιτυχώς την αποστολή Artemis II, στέλνοντας για πρώτη φορά από την εποχή του Apollo ανθρώπους σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Το πλήρωμα δεν θα προσεδαφιστεί, αλλά η αποστολή θέτει τα θεμέλια για τις πρώτες μόνιμες ανθρώπινες βάσεις στο φεγγάρι — και για τη νέα γεωπολιτική μάχη του διαστήματος.
Στις 6:36 μ.μ. ώρα Ανατολικής Ακτής, ο πύραυλος SLS της NASA απογειώθηκε από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ χωρίς κανένα πρόβλημα. Μέσα στην κάψουλα Orion — ένα σκάφος περίπου στο μέγεθος ενός μεγάλου βαν — τέσσερις αστροναύτες ξεκίνησαν ένα ταξίδι που δεν έχει γίνει εδώ και 53 χρόνια. Η τελευταία φορά που άνθρωποι πλησίασαν τη Σελήνη ήταν το 1972, με την αποστολή Apollo 17.
Το Artemis II δεν θα προσεδαφιστεί. Ο στόχος είναι διαφορετικός και εξίσου κρίσιμος: να αποδείξει ότι η NASA μπορεί να στείλει ανθρώπους στη Σελήνη με ασφάλεια, να δοκιμάσει όλα τα συστήματα υπό πραγματικές συνθήκες και να επιστρέψει το πλήρωμα στη Γη. Η κάψουλα θα πετάξει σε ύψος μεταξύ 6.000 και 9.000 χιλιομέτρων πάνω από την αόρατη πλευρά της Σελήνης, θα την κυκλώσει και θα αρχίσει την επιστροφή. Η αποστολή αναμένεται να διαρκέσει περίπου δέκα μέρες.
Ανάμεσα στα ορόσημα της αποστολής: για πρώτη φορά μια γυναίκα και ένας Αφροαμερικανός συμμετέχουν σε επανδρωμένη αποστολή σε τροχιά γύρω από τη Σελήνη. Η πιο επικίνδυνη φάση θα έρθει όταν το σκάφος περάσει «πίσω» από τη Σελήνη — για περίπου 50 λεπτά το πλήρωμα θα χάσει κάθε επαφή με τη Γη, καθώς η ίδια η Σελήνη θα μπλοκάρει τα σήματα. Σε εκείνο το παράθυρο, οι αστροναύτες θα καταγράψουν εικόνες και δεδομένα από την επιφάνεια, χρησιμοποιώντας τεχνολογία πολύ πιο προηγμένη από ό,τι είχε το Apollo.
Αν η αποστολή πετύχει, η NASA θα αναθεωρήσει τον χάρτη πορείας της. Το Artemis III, που αρχικά παρουσιαζόταν ως η πρώτη αποστολή προσεδάφισης, θα επικεντρωθεί τώρα στη δοκιμή στολών και ενότητας μεταφοράς σε χαμηλή τροχιά γύρω από τη Γη. Η πρώτη πραγματική προσεδάφιση μετατίθεται πιθανότατα στο Artemis IV, χωρίς ακόμα συγκεκριμένη ημερομηνία. Η ακύρωση του σταθμού Gateway επιπλέον αναγκάζει σε επανασχεδιασμό ολόκληρης της λογιστικής αρχιτεκτονικής του προγράμματος.
Πίσω από την επιστήμη, υπάρχει και η γεωπολιτική. Οι ΗΠΑ δεν αντιμετωπίζουν πλέον τη Σοβιετική Ένωση, αλλά την Κίνα — μια χώρα που επιταχύνει με εντυπωσιακούς ρυθμούς το δικό της πρόγραμμα σεληνιακής εξερεύνησης. Μέχρι το 2030, η κινεζική διαστημική υπηρεσία σχεδιάζει να στείλει δύο ακόμα ρομπότ Chang’e και έναν σεληνιακό lander. Ο στόχος και των δύο πλευρών είναι ο ίδιος: να φτάσουν πρώτοι στον Νότιο Πόλο της Σελήνης, όπου οι μόνιμα σκιεροί κρατήρες κρύβουν πάγο — και πιθανώς τους πόρους που θα τροφοδοτήσουν τις πρώτες μόνιμες βάσεις στη Σελήνη.
Η Σελήνη δεν ανήκει σε κανέναν, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Εξωτερικού Διαστήματος. Αλλά όποιος φτάσει πρώτος θα ορίσει τις ζώνες ασφαλείας, θα καταλάβει τις καλύτερες θέσεις και θα θέσει τους κανόνες. Το Artemis II δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό επίτευγμα — είναι το πρώτο κεφάλαιο μιας νέας εποχής στην ιστορία της ανθρωπότητας, όπου ο ανταγωνισμός για πόρους και επιρροή επεκτείνεται πέρα από τη Γη.
