Εμπνευσμένο από το βιβλίο The AI Mirror της Shannon Vallor, το έργο αυτό εξετάζει με έντονο τρόπο πώς μας επηρεάζουν οι όλο και πιο στενές μας σχέσεις με την τεχνολογία.
Της Alexandra Thompson
Σκηνή από το Mirror της Alexander Whitley Dance Company στο Oskein
Σκηνή από το Mirror της Alexander Whitley Dance Company
Το κλασικό μπαλέτο, με τούτου και πουέντ, είναι η προτιμώμενη βραδιά μου στο θέατρο, όμως πρόσφατα απόλαυσα ένα σύγχρονο έργο στο Sadler’s Wells East του Λονδίνου.
Το έργο Mirror, της Alexander Whitley Dance Company, θα παρουσιαστεί επίσης στο Royal Opera House της πόλης στις 4 Ιουνίου. Είναι εμπνευσμένο από το βιβλίο The AI Mirror της Shannon Vallor, καθηγήτριας στην ηθική των δεδομένων και της τεχνητής νοημοσύνης, στο οποίο εκείνη επιχειρηματολογεί υπέρ και κατά της χρήσης της AI. Η Vallor θέλει να βρεθεί μια μέση οδός ανάμεσα στη σιωπηλή παραίτηση μπροστά στην AI, σαν να αντικαθιστά την ανθρώπινη βούληση, και στην αντιμετώπισή της ως υπαρξιακής απειλής που πρέπει να νικηθεί.
Ως επιστημονική δημοσιογράφος, εκτιμώ την ισορροπία του βιβλίου της Vallor, όμως, για μένα, αυτό δεν μεταφέρθηκε στο χορευτικό έργο. Αντίθετα, η δυνατή —και ελαφρώς ανησυχητική— χορογραφία και σκηνοθεσία του έδειχναν πως η όλο και βαθύτερη σχέση μας με την AI και άλλες τεχνολογίες αλλοιώνει τις ανθρώπινες σχέσεις. Δείτε το και σχηματίστε τη δική σας άποψη.
Εγγραφείτε για μια εβδομαδιαία δόση ανακάλυψης στο inbox σας. Θα σας κρατάμε επίσης ενήμερους για εκδηλώσεις και ειδικές προσφορές του New Scientist.
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
