Το Πεντάγωνο έδωσε νέο συμβόλαιο 45 εκατομμυρίων δολαρίων στη Raytheon για τη στήριξη των δορυφόρων GPS, ακόμα και καθώς επανεξετάζει το μέλλον ενός προγράμματος που έχει ήδη κοστίσει σχεδόν 4,6 δισεκατομμύρια. Το Next Generation Operational Control System, γνωστό ως OCX, βρίσκεται σε αδιέξοδο μετά από 15 χρόνια καθυστερήσεων και υπερβάσεων κόστους.
Υπάρχουν προγράμματα που ξεκινούν με φιλοδοξία και καταλήγουν να γίνονται παράδειγμα προς αποφυγήν. Το OCX, το σύστημα επόμενης γενιάς για τον έλεγχο των δορυφόρων GPS του αμερικανικού στρατού, φαίνεται να ανήκει σε αυτή την κατηγορία. Σχεδιασμένο για να αντικαταστήσει παλαιότερες υποδομές και να φέρει ενισχυμένη κυβερνοασφάλεια, το πρόγραμμα έχει συσσωρεύσει καθυστερήσεις μιας δεκαπενταετίας και κόστος που αγγίζει τα 4,6 δισεκατομμύρια δολάρια — χωρίς να έχει παραδώσει αυτό που υποσχέθηκε.
Η τελευταία κίνηση του Πενταγώνου δεν είναι ακριβώς ένα βήμα εμπρός. Η τροποποίηση συμβολαίου 45,3 εκατομμυρίων δολαρίων προς την RTX — τη μητρική εταιρεία της Raytheon — έχει συγκεκριμένο και περιορισμένο σκοπό: να διασφαλίσει ότι οι δορυφόροι GPS μπορούν να εκτοξευτούν, να ελεγχθούν και να συντηρηθούν, συμπεριλαμβανομένου του SV-10, του δέκατου δορυφόρου της σειράς GPS III που αναμένεται να εκτοξευτεί εντός του μήνα. Δεν περιλαμβάνει περαιτέρω ανάπτυξη λογισμικού, δοκιμές ή μετάβαση σε πλήρη επιχειρησιακή λειτουργία για το OCX.
Αυτό που συμβαίνει στο παρασκήνιο είναι πιο ενδιαφέρον. Οι αξιωματούχοι εξετάζουν πλέον αν μπορούν να «συγκομίσουν» χρήσιμα κομμάτια από το OCX και να τα ενσωματώσουν στο παλαιότερο σύστημα ελέγχου, γνωστό ως AEP (Architecture Evolution Plan). Το AEP ξεκίνησε το 2016 ως προσωρινή λύση, όταν οι καθυστερήσεις του OCX ανάγκασαν την Πολεμική Αεροπορία να αναθέσει στη Lockheed Martin την αναβάθμισή του ώστε να μπορεί να χειρίζεται τους νεότερους δορυφόρους GPS III. Σιγά σιγά, αυτό που ήταν «stopgap» μετατράπηκε σε βιώσιμη μακροπρόθεσμη επιλογή.
Ο επικεφαλής των Διαστημικών Επιχειρήσεων, στρατηγός Chance Saltzman, παραδέχτηκε ανοιχτά ότι το πρόβλημα είναι σοβαρό. Μιλώντας τον Απρίλιο στο Spacepower Conference του Mitchell Institute, είπε χαρακτηριστικά: «Έχουμε ένα σοβαρό ζήτημα, και αυτό το ζήτημα αντιμετωπίζεται. Κοιτάμε τα υπάρχοντα συστήματα, κοιτάμε τα μελλοντικά — πόσο μακριά πάμε με αυτό.» Δεν είναι η γλώσσα κάποιου που έχει σαφές σχέδιο. Είναι η γλώσσα κάποιου που ψάχνει ακόμα για έξοδο.
Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι τι γίνεται με τα δισεκατομμύρια που έχουν ήδη δαπανηθεί. Το OCX δεν είναι εντελώς άχρηστο — μια πρώιμη έκδοσή του χρησιμοποιείται ήδη για τις επιχειρήσεις εκτόξευσης και αρχικής τροχιάς των GPS III. Αλλά δεν προσφέρει πλήρεις δυνατότητες ελέγχου και διαχείρισης. Αν το Πεντάγωνο αποφασίσει να εγκαταλείψει την πλήρη ανάπτυξή του, θα πρέπει να εξηγήσει πώς 4,6 δισεκατομμύρια δολάρια οδήγησαν σε ένα σύστημα που δεν έκανε ποτέ αυτό που υποσχέθηκε. Καθώς νέοι δορυφόροι GPS συνεχίζουν να εκτοξεύονται, η ανάγκη για αξιόπιστο έλεγχο εδάφους δεν εξαφανίζεται — απλώς γίνεται πιο επείγουσα.
