Νέες προτάσεις στις ΗΠΑ θέλουν να επιβάλουν ετήσια τέλη στους ιδιοκτήτες ηλεκτρικών οχημάτων που φτάνουν έως και τριπλάσια από ό,τι πληρώνουν οι οδηγοί βενζινοκίνητων μέσω του ομοσπονδιακού φόρου καυσίμων. Η λογική πίσω από την πρόταση είναι η χρηματοδότηση των οδικών υποδομών, αλλά οι επικριτές βλέπουν σε αυτήν έναν αποτρεπτικό παράγοντα για την υιοθέτηση της ηλεκτροκίνησης.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οδηγοί βενζινοκίνητων αυτοκινήτων πληρώνουν έναν ομοσπονδιακό φόρο 18,4 σεντς ανά γαλόνι καυσίμου — ένα ποσό που τροφοδοτεί το Highway Trust Fund, το ταμείο που χρηματοδοτεί τη συντήρηση και κατασκευή δρόμων και γεφυρών σε όλη τη χώρα. Οι ιδιοκτήτες ηλεκτρικών οχημάτων, ωστόσο, δεν πληρώνουν αυτόν τον φόρο — αφού δεν αγοράζουν βενζίνη. Αυτό το κενό στη χρηματοδότηση έχει γίνει πηγή έντασης, και τώρα ορισμένοι νομοθέτες προτείνουν να το κλείσουν με έναν τρόπο που προκαλεί αντιδράσεις.
Οι νέες προτάσεις που συζητούνται στο Κογκρέσο και σε αρκετές πολιτείες προβλέπουν ετήσια τέλη για τους ιδιοκτήτες ηλεκτρικών οχημάτων που κυμαίνονται από 200 έως 250 δολάρια — ποσά που, σύμφωνα με αναλύσεις, αντιστοιχούν σε δύο έως τρεις φορές αυτό που πληρώνει κατά μέσο όρο ένας οδηγός βενζινοκίνητου μέσω του φόρου καυσίμων ετησίως. Ο μέσος Αμερικανός οδηγός διανύει περίπου 15.000 μίλια τον χρόνο και καταναλώνει γύρω στα 500 γαλόνια βενζίνης, πληρώνοντας περίπου 92 δολάρια σε ομοσπονδιακό φόρο. Η διαφορά είναι εμφανής.
Οι υποστηρικτές των τελών υποστηρίζουν ότι όλοι οι οδηγοί χρησιμοποιούν τους δρόμους και άρα πρέπει να συνεισφέρουν στη συντήρησή τους, ανεξάρτητα από το καύσιμο που χρησιμοποιούν. Το επιχείρημα έχει μια εσωτερική λογική: καθώς η ηλεκτροκίνηση επεκτείνεται, το Highway Trust Fund αντιμετωπίζει δομικό έλλειμμα χρηματοδότησης. Κάποιος πρέπει να πληρώσει για τις γέφυρες.
Οι επικριτές, όμως, βλέπουν κάτι διαφορετικό. Για χρόνια, οι αμερικανικές κυβερνήσεις — ομοσπονδιακές και πολιτειακές — επιδότησαν την αγορά ηλεκτρικών οχημάτων ακριβώς για να επιταχύνουν τη μετάβαση σε καθαρότερες μεταφορές. Η επιβολή δυσανάλογων τελών στέλνει αντιφατικό μήνυμα: από τη μία η καρότο της επιδότησης, από την άλλη το μαστίγιο του τέλους. Για πολλούς αγοραστές που βρίσκονται στο μεταίχμιο της απόφασης, ένα επιπλέον ετήσιο κόστος 200 δολαρίων μπορεί να αλλάξει τον υπολογισμό.
Το ζήτημα αναδεικνύει μια ευρύτερη αντίφαση στην αμερικανική ενεργειακή πολιτική: πώς χρηματοδοτείς υποδομές σχεδιασμένες για έναν κόσμο βενζίνης, όταν ο κόσμος αλλάζει καύσιμο; Μια πιο δίκαιη λύση που συζητείται είναι η χρέωση ανά μίλι — ένα σύστημα που θα επιβάρυνε εξίσου όλους τους οδηγούς ανάλογα με τη χρήση, όχι με βάση το είδος του οχήματος. Μέχρι να υπάρξει πολιτική βούληση για κάτι τέτοιο, η συζήτηση για το ποιος πληρώνει τους δρόμους του αύριο παραμένει ανοιχτή.
