Γυναίκα επιβίωσε μετά από 12 διαφορετικούς όγκους και πέντε επιθετικούς καρκίνους

Ισπανοί επιστήμονες έφεραν στο φως την μοναδική γνωστή παγκοσμίως περίπτωση 36χρονης γυναίκας, η οποία έχει επιβιώσει μετά από 12 διαφορετικούς όγκους, εκ των οποίων τουλάχιστον πέντε αφορούσαν επιθετικούς καρκίνους. Ο πρώτος όγκος εμφανίστηκε όταν η ασθενής ήταν ακόμη μωρό και στη συνέχεια, κάθε λίγα χρόνια, ακολούθησαν άλλοι όγκοι.

Προτού καν συμπληρώσει τα 40 χρόνια της, η ασθενής είχε αναπτύξει συνολικά 12 όγκους, από τους οποίους τουλάχιστον πέντε ήταν κακοήθεις και επιθετικοί. Ο κάθε όγκος ήταν διαφορετικού τύπου και εμφανίστηκε σε διαφορετικό μέρος του σώματος της. Όμως το ανοσοποιητικό σύστημά της σε όλες τις περιπτώσεις γέννησε ισχυρή φυσική αντιφλεγμονώδη αντίδραση καταφέρνοντας να καταπολεμήσει τους καρκίνους.

Οι ερευνητές του Εθνικού Κέντρου Ογκολογικών Ερευνών (CNIO) της Ισπανίας, με επικεφαλής τον δρ Μάρκος Μαλούμπρες, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό περιοδικό «Science Advances», ανέφεραν ότι η ασυνήθιστη περίπτωση μπορεί να ανοίξει νέους δρόμους για την πρώιμη διάγνωση και την αποτελεσματικότερη ανοσοθεραπεία του καρκίνου. Όπως εκτιμούν οι επιστήμονες, η πρωτοφανής μακροχρόνια αμυντική ικανότητα της εν λόγω ασθενούς φαίνεται να συνδέεται με μεταλλάξεις που έχει κληρονομήσει και από τους δύο γονείς της σε ένα γονίδιο (MAD1L1), το οποίο παίζει ουσιώδη ρόλο στη διαδικασία διαίρεσης και πολλαπλασιασμού των κυττάρων.

«Ακόμη δεν καταλαβαίνουμε πώς μπορεί αυτό το άτομο να αναπτύχτηκε στη διάρκεια του εμβρυικού σταδίου, ούτε πώς μπόρεσε να ξεπεράσει όλα τα παθολογικά προβλήματά του», δήλωσε ο Μαλούμπρες και τόνισε ότι καμία παρόμοια περίπτωση δεν έχει αναφερθεί διεθνώς μέχρι σήμερα.

«Επιστημονικά δεν μπορούμε να μιλήσουμε για ένα νέο σύνδρομο, επειδή πρόκειται για την περιγραφή μιας μοναδικής περίπτωσης, αλλά βιολογικά είναι κάτι τέτοιο», δήλωσε ο ερευνητής Μιγκουέλ Ουριόστε.

Σύνδεσμος για την επιστημονική δημοσίευση:

https://www.science.org/doi/10.1126/sciadv.abq5914

Εθνική Τράπεζα: Ολοκληρώθηκε η υποβολή προτάσεων για τον 13ο Διαγωνισμό Καινοτομίας & Τεχνολογίας

Με μεγάλη επιτυχία ολοκληρώθηκε η υποβολή προτάσεων στον 13ο Διαγωνισμό του Προγράμματος NBG Business Seeds, της Εθνικής Τράπεζας, που αποτελεί τον πιο μακροχρόνιο διαγωνισμό του ελληνικού οικοσυστήματος. Εφέτος, σύμφωνα με στοιχεία της τράπεζας, ο διαγωνισμός υποδέχθηκε 525 συμμετέχοντες που υπέβαλαν συνολικά 311 προτάσεις.
Για μια ακόμη χρονιά η θεματική «Ηλεκτρονική Επιχειρηματικότητα» συγκέντρωσε τις περισσότερες προτάσεις, και συγκεκριμένα το 53%, και ακολούθησαν οι θεματικές, «Περιβάλλον και Τεχνολογία», το 34% και «Πολιτισμός και Τεχνολογία», το 13%.
Ο μέσος όρος ηλικίας των συμμετεχόντων είναι τα 39 έτη. Οι συμμετοχές με επικεφαλής γυναίκες αποτελούν το 24%. Το 39% των προτάσεων ήταν ομαδικές συμμετοχές, ενώ το 73% των συμμετοχών προήλθαν από την Αττική και τη Θεσσαλονίκη.
Σκοπός του διαγωνισμού είναι να αναδειχθούν και να επιβραβευτούν πρωτότυπες ιδέες, ερευνητικά αποτελέσματα, επιχειρηματικά σχέδια και εταιρείες, που συμβάλουν στην ανάπτυξη καινοτόμων συστημάτων και εφαρμογών, βασισμένων σε νέες τεχνολογίες, στην ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής διάστασης στον σχεδιασμό των προϊόντων και υπηρεσιών, στην εξάπλωση της χρήσης των νέων τεχνολογιών πληροφορικής και επικοινωνιών και γενικότερα στην προώθηση της καινοτομίας στην Ελλάδα.
Οι συμμετέχοντες στον διαγωνισμό καλούνται σε δράσεις ενημέρωσης, γνωριμίας και καθοδήγησης από τα έμπειρα στελέχη της Εθνικής Τράπεζας και τους συνεργάτες του προγράμματος: KEMEΛ, Κέντρο Αρχιμήδης του ΕΚΠΑ, Ίδρυμα Ωνάση, Εθνικό Κέντρο Τεκμηρίωσης, HIGGS, ΟΚ!Τhess, CapsuleT και ακόμη 45 φορείς και οργανισμούς.
Στο πλαίσιο του διαγωνισμού οι τέσσερις πρώτες προτάσεις λαμβάνουν χρηματικά βραβεία 20.000 ευρώ, 10.000 ευρώ, 6.000 ευρώ και 4.000 ευρώ, αντίστοιχα, κατόπιν αξιολόγησης από καθηγητές Πανεπιστημίου και στελέχη της Εθνικής Τράπεζας. Οι δέκα πρώτες προτάσεις τυχαίνουν σημαντικής προβολής και καθοδήγησης από τα στελέχη της τράπεζας. Για επιλεγμένες προτάσεις διερευνάται η συνεργασία με την Τράπεζα, η χρήση των προϊόντων και υπηρεσιών τους, καθώς και η συμμετοχή της τράπεζας στο εταιρικό τους κεφάλαιο.

Στρατός και Εκκλησία πρέπει να “συστρατευθούν” κατά της κλιματικής αλλαγής

Το περιβαλλοντικό “αποτύπωμα” των ενόπλων δυνάμεων των κρατών του πλανήτη κακώς δεν έχει μέχρι σήμερα συμπεριληφθεί στους υπολογισμούς των “αερίων του θερμοκηπίου“. Από την άλλη, οι χριστιανικές εκκλησίες του πλανήτη θα μπορούσαν να ενισχύσουν το “μέτωπο” κατά της κλιματικής αλλαγής, κηρύσσοντας τις Παρασκευές ως μέρες όπου δεν θα γίνεται κατανάλωση κρέατος, καθώς η παραγωγή του είναι διαδικασία κατ’ εξοχήν επιβαρυντική σε εκπομπές άνθρακα στην ατμόσφαιρα.

Αυτό τονίζουν δύο ανεξάρτητες ομάδες επιστημόνων, οι οποίοι ουσιαστικά καλούν τους στρατούς και τις εκκλησίες να συστρατευθούν πιο ενεργά στη μάχη κατά της ανόδου της θερμοκρασίας. Επίσης καλούν τις κοινωνίες να δώσουν μεγαλύτερη προσοχή στο τι κάνουν – και τι δεν κάνουν – οι δύο αυτοί ζωτικοί κοινωνικοί θεσμοί αναφορικά με το φλέγον θέμα της κλιματικής κρίσης.

Σε άρθρο τους στο διεθνούς κύρους περιοδικό “Nature”, επιστήμονες με επικεφαλής τους Βρετανούς Όλιβερ Μπέλτσερ (Πανεπιστήμιο Ντάραμ) και Όλιβερ Χάιντριχ (Πανεπιστήμιο Νιούκαστλ), ζητούν αφενός μεγαλύτερες προσπάθειες να απεξαρτηθούν οι ένοπλες δυνάμεις από τον άνθρακα και αφετέρου να ληφθούν πλέον υπόψη και να καταγραφούν επακριβώς οι στρατιωτικές εκπομπές ρύπων άνθρακα, που έως τώρα έχουν μείνει στο απυρόβλητο και περνάνε γενικά απαρατήρητες.

Οι ερευνητές εκτιμούν ότι π.χ. οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ και της Βρετανίας εκπέμπουν τόσο διοξείδιο του άνθρακα ανά κεφαλή όσο πολλές ενεργοβόρες και εξαρτημένες από τον άνθρακα χώρες. Γι’ αυτό, τονίζουν ότι είναι ανάγκη πια οι στρατιωτικές εκπομπές άνθρακα να καταγράφονται επακριβώς από κάθε χώρα, αλλά και οι ίδιες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις και επιχειρήσεις να “απο-ανθρακοποιηθούν” όσο γίνεται ταχύτερα.

Το συνολικό μερίδιο του στρατιωτικού τομέα στις παγκόσμιες εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου εκτιμάται στο 1% έως 1,5%, συγκρίσιμο με εκείνο των τομέων ναυτιλίας και αεροπορίας. Παρόλα αυτά, οι στρατοί του κόσμου – με τη δικαιολογία της προστασίας της εθνικής ασφάλειας – έμειναν έξω από τις διεθνείς συμφωνίες για καταγραφή και δημοσιοποίηση των εκπομπών άνθρακα μετά το Πρωτόκολλο του Κιότο του 1997. Έτσι, υπάρχει αδιαφάνεια και έλλειψη επαρκών στοιχείων.

Με βάση τα διαθέσιμα στοιχεία για την κατανάλωση καυσίμων, οι ερευνητές εκτιμούν έμμεσα ότι οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ – οι μεγαλύτερες στον κόσμο από άποψη επενδύσεων – εκπέμπουν περισσότερα αέρια του θερμοκηπίου από ό,τι χώρες όπως η Ελβετία, το Περού ή η Σιγκαπούρη. Αν ήταν χώρα, οι ένοπλες δυνάμεις των ΗΠΑ θα είχαν πιθανώς τις υψηλότερες ανά κεφαλή εκπομπές άνθρακα στον κόσμο (42 μετρικούς τόνους διοξειδίου του άνθρακα ανά άτομο του προσωπικού τους).

Στην πραγματικότητα, κατά τους επιστήμονες, το συνολικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα ενός τόσο μεγάλου στρατού είναι ακόμη μεγαλύτερο αν ληφθούν υπόψη αφενός άλλοι παράγοντες (αναγκαίες πρώτες ύλες, αλυσίδες τροφοδοσίας, κατασκευή αμυντικού εξοπλισμού κ.α.) και αφετέρου οι εκπομπές άνθρακα στη διάρκεια των πολεμικών συγκρούσεων. Κάθε ένοπλη σύγκρουση, πέρα από το ανθρώπινο και υλικό κόστος της, επιβαρύνει το περιβάλλον και το κλίμα.

Παρασκευές χωρίς κρέας

Σε ξεχωριστή μελέτη τους, επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ καλούν την Καθολική Εκκλησία να καθιερώσει την πρακτική μιας μέρας κάθε εβδομάδα – της Παρασκευής – όπου οι πιστοί δεν θα καταναλώνουν κρέας.

Το 2011 είχε γίνει ένα σχετικό πείραμα. Οι καθολικοί επίσκοποι της Αγγλίας και της Ουαλίας είχαν καλέσει το ποίμνιο τους να μην τρώει κρέας τις Παρασκευές. Μολονότι μόνο ένας στους τέσσερις Καθολικούς (28%) είχε τότε αλλάξει τις διατροφικές συνήθειες του, η νέα έρευνα εκτιμά ότι είχαν εξοικονομηθεί πάνω από 55.000 τόνοι άνθρακα ετησίως. Η εξοικονόμηση αυτή ισοδυναμεί με 82.000 λιγότερους ανθρώπους να κάνουν το αεροπορικό ταξίδι Λονδίνο-Νέα Υόρκη μετ’ επιστροφής μέσα σε ένα έτος.

Ο πάπας Φραγκίσκος έχει ζητήσει από τη διεθνή κοινότητα “δραστικές” πρωτοβουλίες για την κλιματική αλλαγή και, σε αυτό το πλαίσιο, οι επιστήμονες τον καλούν να δώσει το παράδειγμα και να υιοθετήσει υποχρεωτικά και μαζικά την αποφυγή κρέατος τις Παρασκευές. Αν αυτό γινόταν, τότε εκατομμύρια λιγότεροι τόνοι αερίων του θερμοκηπίου θα εκπέμπονταν στην ατμόσφαιρα.

“Η Καθολική Εκκλησία βρίσκεται σε πολύ καλή θέση για να βοηθήσει στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, έχοντας πάνω από ένα δισεκατομμύριο πιστούς σε όλο τον κόσμο…Η παραγωγή κρέατος είναι ένας από τους κυριότερους υπεύθυνους για τις εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου. Αν ο Πάπας επέβαλε την υποχρέωση των Παρασκευών με ακρεοφαγία για όλους τους Καθολικούς παγκοσμίως, αυτό θα αποτελούσε μια μείζονα αιτία μείωσης των εκπομπών άνθρακα, ακόμη κι αν μόνο μια μειονότητα Καθολικών επέλεγε να συμμορφωθεί, όπως δείχνει η μελέτη μας”, δήλωσε ο επικεφαλής ερευνητής, καθηγητής Σον Λάρκομ.

Επίσης το παράδειγμα των Καθολικών μπορεί να ακολουθούσαν και άλλες χριστιανικές εκκλησίες.

Σύνδεσμοι για τις επιστημονικές δημοσιεύσεις:

https://www.nature.com/articles/d41586-022-03444-7

Μαύρες Τρύπες: Είναι νεκρές και ζωντανές ταυτόχρονα

Οι μαύρες τρύπες έχουν ιδιότητες που προέρχονται από τον κόσμο των κβαντικών σωματιδίων, αποκαλύπτει μια νέα μελέτη, υποδηλώνοντας ότι τα αινιγματικά κοσμικά αντικείμενα μπορούν να είναι ταυτόχρονα μικρά και μεγάλα, βαριά και ελαφριά, νεκρά και ζωντανά, όπως ακριβώς η θρυλική γάτα του Σρέντινγκερ (Schrödinger’s cat).

Η νέα μελέτη, η οποία βασίζεται σε μοντελοποίηση, είχε ως στόχο να βρει τη σύνδεση μεταξύ της φυσικής των υπερμεγέθων αντικειμένων, όπως οι μαύρες τρύπες, και των αρχών που διέπουν τη συμπεριφορά των μικρότερων υποατομικών σωματιδίων.

Η ερευνητική ομάδα ανέπτυξε ένα μαθηματικό πλαίσιο προκειμένου να “τοποθετήσει” ένα προσομοιωμένο κβαντικό σωματίδιο ακριβώς έξω από μια γιγαντιαία προσομοιωμένη μαύρη τρύπα. Η προσομοίωση αποκάλυψε ότι η μαύρη τρύπα παρουσίασε σημάδια κβαντικής υπέρθεσης, την ικανότητα δηλαδή, να υπάρχει σε πολλαπλές καταστάσεις ταυτόχρονα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ήταν ταυτόχρονα τεράστια και μικρή. Η κβαντική υπέρθεση είναι ένα θεμελιώδες φαινόμενο της κβαντομηχανικής. Κατά την υπέρθεση, δύο κβαντικές καταστάσεις προστίθενται μεταξύ τους με τρόπο που τους επιτρέπει να συνυπάρχουν ταυτόχρονα.

«Θέλαμε να δούμε αν οι μαύρες τρύπες θα μπορούσαν να έχουν τελείως διαφορετικές μάζες την ίδια στιγμή, και αποδεικνύεται ότι το κάνουν», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Τζόσουα Φου, διδακτορικός ερευνητής στη θεωρητική φυσική στο Πανεπιστήμιο του Queensland. «Μέχρι τώρα, δεν είχαμε διερευνήσει σε βάθος αν οι μαύρες τρύπες εμφανίζουν κάποιες από τις περίεργες και θαυμάσιες συμπεριφορές της κβαντικής φυσικής».

Το πιο γνωστό παράδειγμα κβαντικής υπέρθεσης είναι η θρυλική γάτα του Σρέντινγκερ. Πρόκειται για ένα νοητικό πείραμα, που χαρακτηρίζεται και ως παράδοξο, που σχεδίασε ο Αυστριακός φυσικός Έρβιν Σρέντινγκερ στις αρχές του 20ού αιώνα, για να καταδείξει μερικά από τα βασικά ζητήματα της κβαντικής φυσικής. Σύμφωνα με τις κβαντικές θεωρίες, τα υποατομικά σωματίδια υπάρχουν ταυτόχρονα σε πολλαπλές καταστάσεις μέχρι να αλληλεπιδράσουν με τον εξωτερικό κόσμο.

Ο Σρέντινγκερ, ο οποίος κέρδισε το βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1933, σκόπευε με αυτό το πείραμα να καταδείξει τον παραλογισμό της κβαντικής θεωρίας, καθώς θα έδειχνε ότι μια γάτα κλειδωμένη σε ένα κουτί μπορεί να είναι ταυτόχρονα νεκρή και ζωντανή με βάση την τυχαία συμπεριφορά των ατόμων.

Ωστόσο, όπως αποδείχθηκε, ενώ μια γάτα σε ένα κουτί θα μπορούσε να είναι νεκρή ανεξάρτητα από τις ενέργειες του παρατηρητή, ένα κβαντικό σωματίδιο μπορεί πράγματι να υπάρχει σε διπλή κατάσταση. Και η νέα μελέτη δείχνει ότι το ίδιο ισχύει και για μια μαύρη τρύπα.

Ο Αμερικανός και Ισραηλινός θεωρητικός φυσικός Τζέικομπ Μπέκενσταϊν ήταν ο πρώτος που διατύπωσε την άποψη ότι οι μαύρες τρύπες μπορεί να έχουν κβαντικές ιδιότητες.

«Η μοντελοποίησή μας έδειξε ότι αυτές οι υπερτιθέμενες μάζες ήταν, στην πραγματικότητα, σε ορισμένες καθορισμένες ζώνες ή αναλογίες – όπως είχε προβλέψει ο Μπέκενσταϊν», δήλωσε η συν-συγγραφέας της μελέτης Μαγκνταλένα Ζιτς, φυσικός στο Πανεπιστήμιο του Queensland. «Δεν πιστεύαμε ότι υπήρχε κάποιο τέτοιο μοτίβο, οπότε μας εξέπληξε το γεγονός ότι βρήκαμε αυτή την απόδειξη».

Η νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στο περιοδικό «Physical Review Letters».

Το Skroutz αποκτά προσωποποιημένο feed για τους χρήστες

Το Skroutz ανανεώνεται και εμπλουτίζεται με προσωποποιημένο περιεχόμενο ώστε κάθε χρήστης να απολαμβάνει μία ολοκληρωμένη αγοραστική εμπειρία με βάση τα δικά του ενδιαφέροντα. Κάθε φορά που ο καταναλωτής συνδέεται στον λογαριασμό του στο Skroutz, το προσωποποιημένο feed στην αρχική σελίδα, το οποίο ανανεώνεται συνεχώς με ποικίλο περιεχόμενο, θα του παρουσιάζει προϊόντα και τάσεις με βάση τις δικές του ανάγκες. Οι προσωποποιημένες προτάσεις τόσο προϊόντων όσο και περιεχομένου που απολαμβάνουν οι χρήστες, στοχεύουν στη γρήγορη ενημέρωση των καταναλωτών, με οδηγούς αγοράς, νέες κυκλοφορίες, προσφορές και προωθητικές ενέργειες από τους εμπόρους, καθώς και αποκλειστικά Skroutz Plus Deals. Στόχος αυτής της καινοτομίας είναι αφενός να εμπνεύσει τον χρήστη να ανακαλύψει trends και νέα προϊόντα, αλλά και να εξασφαλίσει μια εξαιρετική αγοραστική εμπειρία, στοχεύοντας στον πυρήνα αυτής, τις ιδιαίτερες δηλαδή ανάγκες του καθένα χωριστά.

Πλέον η περιήγηση στο Skroutz δίνει την αίσθηση της κλασικής βόλτας στα μαγαζιά που μεταφέρθηκε online και ανοίγονται νέοι ορίζοντες ώστε το Skroutz να μετατραπεί σε ένα μέρος όπου οι χρήστες αγαπούν να περνούν τον χρόνο τους. Το Skroutz γίνεται ο πιο στενός φίλος του κάθε καταναλωτή, ο φίλος εκείνος που γνωρίζει πώς να τον εμπνεύσει για τις αγορές του σε ένα ασφαλές και φιλικό περιβάλλον, πάντα με γνώμονα τις δικές του ξεχωριστές ανάγκες. Το προσωποποιημένο feed που απολαμβάνει ο κάθε χρήστης, δεν θα σταματήσει να ανανεώνεται τόσο με διαφορετικά είδη περιεχομένου όπως mobile first videos, όσο και με τη δημιουργία περιεχομένου απευθείας από τους χρήστες προς τους χρήστες, καθιστώντας το Skroutz το μεγαλύτερο community ανταλλαγής πληροφοριών για αγορές στην Ελλάδα.

Ο κ. Χατζηγεωργίου, CEO και Co-Founder της Skroutz, δήλωσε σχετικά: «Αφοσιωμένοι στο όραμά μας να προσφέρουμε μία όλο και καλύτερη αγοραστική εμπειρία στους χρήστες, μετατρέπουμε το Skroutz σε κάτι περισσότερο από ένα Marketplace: σε ένα εργαλείο για τον χρήστη και μία ακόμα πιο καινοτόμα πλατφόρμα στον χώρο του ηλεκτρονικού εμπορίου. Στόχος μας είναι να προσφέρουμε μία προσωποποιημένη εμπειρία αγορών και να έχουμε πρωταγωνιστική θέση στη ζωή των χρηστών μας πριν ακόμα το πρώτο βήμα του customer journey».

Η θνητότητα από καρκίνο μειώνεται 2.1% ετησίως – Τι δείχνει έρευνα στις ΗΠΑ

Τα τελευταία χρόνια διαπιστώνεται μεγάλη πρόοδος στην αντιμετώπιση του καρκίνου. Οι εξελίξεις περιλαμβάνουν νέες μεθόδους προσυμπτωματικού ελέγχου, διάγνωσης αλλά και θεραπευτικές μεθόδους που αυξάνουν την επιβίωση των ασθενών. Η αξιολόγηση της αποτελεσματικότητας όλων αυτών των παρεμβάσεων γίνεται με επιδημιολογικές μελέτες που καταγράφουν την επίπτωση αλλά και την θνητότητα από τη νόσο ανά χώρα αλλά και παγκοσμίως.
Στο πλαίσιο αυτό οι Καθηγητές της Ιατρικής Σχολής του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, Μιχάλης Λιόντος (Επίκουρος Καθηγητής), Θεοδώρα Ψαλτοπούλου (Καθηγήτρια), Φλώρα Ζαγουρή (Καθηγήτρια), και Θάνος Δημόπουλος (Καθηγητής και Πρύτανης ΕΚΠΑ) συνοψίζουν την πρόσφατη δημοσίευση των στατιστικών δεδομένων για τον καρκίνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Όπως κάθε χρόνο αυτές τις ημέρες δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Cancer, η ετήσια εθνική αναφορά για τον καρκίνο στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η αναφορά αυτή βασίζεται στα δεδομένα μεγάλων καταγραφικών προγραμμάτων που υπάρχουν στις Ηνωμένες Πολιτείες καθώς και στα δεδομένα θανάτων που υπάρχουν στη βάση του CDC (Center for Disease Control). Η φετινή αναφορά αξιολογεί τα δεδομένα που υπάρχουν για τα έτη 2015-2019, δηλαδή περιγράφει την κατάσταση πριν από την έναρξης της πανδημίας COVID-19.

Με βάση τα δεδομένα για την πενταετία 2015-2019 υπάρχει σταθερή μείωση της θνητότητας από καρκίνο και για τα δύο φύλα με ρυθμό 2.1% ετησίως. Μάλιστα, αξιολογώντας τα δεδομένα από το 2001, ο ρυθμός μείωσης της θνητότητας επιταχύνθηκε κατά την τελευταία πενταετία. Η μείωση της θνητότητας ήταν μεγαλύτερη για τον καρκίνο του πνεύμονα και το μελάνωμα, αντανακλώντας το σημαντικό όφελος στην επιβίωση που έχει επιφέρει στα νεοπλάσματα αυτά η χρήση της ανοσοθεραπείας.

Στο επίκεντρο της φετινής μελέτης ο καρκίνος του πάγκρεας
Αντίθετα, η επίπτωση της νόσου στο σύνολό της δεν μεταβλήθηκε σημαντικά την πενταετία 2014-2018. Μεταξύ όμως των επιμέρους νεοπλασμάτων που παρατηρήθηκε αύξηση της επίπτωσης και στα δύο φύλα ήταν ο καρκίνος παγκρέατος.

Ο καρκίνος του παγκρέατος είναι μια δυσίατη νόσος που δυστυχώς διαγιγνώσκεται σε προχωρημένο στάδιο και έχει πτωχή επιβίωση. Για το λόγο αυτό, ο καρκίνος παγκρέατος βρέθηκε στο επίκεντρο της φετινής μελέτης. Τα νεότερα επιδημιολογικά δεδομένα δείχνουν ότι από το 2001 η επίπτωση του καρκίνου του παγκρέατος αυξάνεται με ρυθμό 1% ετησίως και η θνητότητα με 0.2%. Υπάρχουν όμως και ενθαρρυντικά μηνύματα από την έρευνα καθώς προκύπτει ότι η ετήσια και η πενταετής επιβίωση για το νεόπλασμα αυτό έχει αρχίσει να αυξάνεται συνέπεια των νέων θεραπευτικών επιλογών.

Τέλος, από την έρευνα προκύπτουν και σημαντικές ανισότητες αναφορικά με την επίπτωση και τη θνητότητα του καρκίνου μεταξύ των διαφόρων φυλετικών ομάδων που απαρτίζουν τον πληθυσμό των Ηνωμένων Πολιτειών. Οι επιστημονικές οργανώσεις στις Ηνωμένες Πολιτείες λαμβάνουν υπ’ όψιν τους τις διαφορές αυτές ώστε να υπάρχουν προγράμματα που θα αντιμετωπίσουν τις ιδιαίτερες προκλήσεις που εμφανίζει κάθε φυλετική ομάδα στο θέμα του καρκίνου.

Είναι προφανές ότι τα ετήσια επιδημιολογικά δεδομένα για τον καρκίνο παρέχουν σημαντικές πληροφορίες για την ορθότερη αντιμετώπιση της νόσου. Επιπλέον όμως καταδεικνύουν και τη συνεχιζόμενη πρόοδο στη πρόληψη, διάγνωση και θεραπεία της νόσου, ενώ αναδεικνύονται και οι τομείς που χρειάζεται περαιτέρω ενίσχυση της έρευνας ώστε να καταστεί ο καρκίνος μία χρόνια νόσος.

Γιατί κάνουμε τα ίδια λάθη – Τα μυστικά της αποτυχίας

Όταν αντιμετωπίζετε την αποτυχία, υπάρχει ο κίνδυνος για το φαινόμενο της “ξινής σταφυλής” ή της “στρουθοκαμήλου”. Αυτά τα φαινόμενα μπορούν να εξηγήσουν γιατί οι άνθρωποι κάνουν τα ίδια λάθη. Με τη σημερινή βιβλιογραφία παρακίνησης, η αποτυχία θεωρείται συχνά ως κάτι που πρέπει να γιορτάζεται. Οι απογοητεύσεις είναι ένα ουσιαστικό σκαλοπάτι προς την επιτυχία- ένα σημείο καμπής στην ιστορία της ζωής μας που τελικά θα καταλήξει σε θρίαμβο. Αντί να πέφτουμε σε απόγνωση, μας ενθαρρύνουν να “αποτυγχάνουμε προς τα εμπρός”.

Μακάρι να ήταν τόσο απλό. Την τελευταία δεκαετία, πληθώρα ψυχολογικών ερευνών έχει δείξει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δυσκολεύονται να διαχειριστούν εποικοδομητικά την αποτυχία. Αντ’ αυτού, βρίσκουμε τρόπους να υποτιμήσουμε το έργο στο οποίο αποτύχαμε, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να έχουμε λιγότερα κίνητρα για να επιμείνουμε και να επιτύχουμε τον στόχο μας. Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό ως “φαινόμενο του ξινισμένου σταφυλιού”. Εναλλακτικά, μπορεί απλώς να μην αντιληφθούμε τα λάθη μας και να συνεχίσουμε αμέριμνοι σαν να μην έχει συμβεί τίποτα, κάτι που μας εμποδίζει να μάθουμε μια καλύτερη στρατηγική για να βελτιώσουμε την απόδοσή μας στο μέλλον.

Οι εμπνευσμένοι ομιλητές αρέσκονται να αναφέρουν τα λόγια του μυθιστοριογράφου Σάμιουελ Μπέκετ: “Αποτύχετε ξανά. Αποτύχετε καλύτερα”. Αλλά η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς αποτυγχάνουμε ξανά και αποτυγχάνουμε το ίδιο.

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι υπάρχουν τρόποι να αποφύγετε αυτές τις παγίδες. Οι λύσεις αυτές είναι συχνά αντιφατικές: ένας από τους καλύτερους τρόπους για να μάθετε από τα λάθη σας, για παράδειγμα, είναι να προσφέρετε συμβουλές σε ένα άλλο άτομο που μπορεί να αντιμετωπίζει παρόμοιες προκλήσεις. Βοηθώντας τους άλλους να αποφύγουν την αποτυχία, αποδεικνύεται ότι μπορείτε επίσης να ενισχύσετε τις δικές σας προοπτικές επιτυχίας.

Το φαινόμενο του ξινού σταφυλιού

Ας εξετάσουμε πρώτα το “φαινόμενο του ξινισμένου σταφυλιού“, που ανακαλύφθηκε από τον Hallgeir Sjåstad, καθηγητή ψυχολογίας και ηγεσίας στη Νορβηγική Σχολή Οικονομικών Επιστημών, και τους συναδέλφους του.

Ο ίδιος λέει ότι τον ιντρίγκαρε η τάση των ανθρώπων να εγκαταλείπουν πρόωρα τα όνειρά τους. “Η έρευνα ήταν μια προσπάθεια να κατανοήσουμε γιατί μερικές φορές τα παρατάμε πολύ νωρίς, παρόλο που θα μπορούσαμε να τα καταφέρουμε αν ήμασταν λίγο πιο υπομονετικοί και πρόθυμοι να κάνουμε μια δεύτερη προσπάθεια”, λέει.

Στο πρώτο του πείραμα, ο Sjåstad ζήτησε από τους συμμετέχοντες να κάνουν μια πρακτική δοκιμή ενός τεστ που λέγεται ότι μετρά την ακρίβεια της διαίσθησής τους. Τους ζητήθηκε να εκτιμήσουν πόσο θα ζύγιζαν 20 μήλα, για παράδειγμα – και τους είπαν ότι μια εικασία που θα έπεφτε μέσα στο 10% της πραγματικής απάντησης θα θεωρούνταν ένδειξη ισχυρής διαίσθησης. Οι υψηλές επιδόσεις σε διάφορες ερωτήσεις, τους είπαν, συσχετίζονταν ισχυρά με “θετικά αποτελέσματα στη ζωή, όπως εξαιρετικά επιτεύγματα στην εργασία και μια καλά λειτουργούσα κοινωνική ζωή” – ένα μήνυμα που είχε σχεδιαστεί για να αυξήσει την επιθυμία τους να επιτύχουν.

Αφού απάντησαν σε μερικές ερωτήσεις εξάσκησης, οι συμμετέχοντες έλαβαν εικονική ανατροφοδότηση – είτε πολύ θετική είτε πολύ αρνητική. Στη συνέχεια τους ζητήθηκε να προβλέψουν πόσο δύσκολο θα ήταν να έχουν καλή επίδοση στο πραγματικό τεστ και πόσο χαρούμενοι θα ένιωθαν αν σημείωναν 100%.

Ο Sjåstad υπέθεσε ότι τα άτομα στα οποία δόθηκε αρνητική ανατροφοδότηση για τις απαντήσεις της εξάσκησης θα υποτιμούσαν τη σημασία της μελλοντικής τους απόδοσης για τη συναισθηματική τους κατάσταση. Και αυτό ακριβώς συνέβη. Οι άνθρωποι που ένιωθαν ότι είχαν αποτύχει στην πρακτική άσκηση προέβλεψαν ότι ένα τέλειο σκορ θα έκανε ελάχιστα πράγματα για να αυξήσει την άμεση ευτυχία τους. Το κρίσιμο είναι ότι αυτό δεν αποδείχθηκε αληθινό- όταν έκαναν ένα δεύτερο τεστ και τους είπαν ότι έλαβαν άριστα, τα καλά νέα τους έκαναν πραγματικά ευτυχισμένους. Είχαν κάνει εντελώς λάθος υποθέτοντας ότι το αποτέλεσμα δεν θα τους έκανε υπερήφανους.

Ο Sjåstad λέει ότι αυτό είναι μία προσπάθεια να προστατέψουν τον εαυτό τους. “Οι περισσότεροι από εμάς θέλουμε να θεωρούμε τον εαυτό μας ικανό άνθρωπο, οπότε όταν η εξωτερική ανατροφοδότηση υποδηλώνει το αντίθετο, αποτελεί σοβαρή απειλή για αυτή την αυτοεικόνα”, λέει. “Η ευκολότερη διέξοδος είναι να αρνηθούμε ή να εξηγήσουμε το εξωτερικό σήμα, ώστε να μειώσουμε την ασυνέπεια και να διατηρήσουμε μια θετική αίσθηση του εαυτού μας. Νομίζω ότι αυτό το κάνουμε συνεχώς, ακόμη και χωρίς να το καταλαβαίνουμε”. (Αξίζει να σημειωθεί ότι μετά από κάθε ένα από αυτά τα πειράματα, ο Sjåstad ενημέρωσε τους συμμετέχοντες, ώστε να μην φύγουν με λανθασμένη εντύπωση για τις διαισθητικές τους ικανότητες).

Σε ένα επόμενο πείραμα, ο Sjåstad διερεύνησε πώς η αποτυχία στις ερωτήσεις επηρέασε τις άλλες κρίσεις των συμμετεχόντων σχετικά με τη σημασία των αποτελεσμάτων του τεστ για τη ζωή τους. Για άλλη μια φορά, είδε σαφή σημάδια «ξινών σταφυλιών»: αφού οι συμμετέχοντες είχαν λάβει την αρνητική ανατροφοδότηση, ήταν πολύ λιγότερο πιθανό να πουν ότι τα αποτελέσματα του τεστ αντανακλούσαν “ποιος [αυτοί] ήταν, ως άτομο”, ή να πιστέψουν ότι η διαισθητική τους νοημοσύνη θα καθόριζε τη μελλοντική τους επιτυχία στη ζωή.

Δοκίμασε επίσης το φαινόμενο των ξινών σταφυλιών στην πραγματική ζωή, μεταξύ φοιτητών σε ένα νορβηγικό πανεπιστήμιο. Διαπίστωσε ότι η απλή υπενθύμιση των φοιτητών για τον τρέχοντα χαμηλό μέσο όρο βαθμολογίας οδήγησε τους φοιτητές να υποτιμήσουν σημαντικά τα προβλεπόμενα οφέλη από την αποφοίτηση με μέσο όρο Α.

Ο Sjåstad υποψιάζεται ότι το φαινόμενο του ξινισμένου σταφυλιού θα μπορούσε να επηρεάσει τα κίνητρα σε πολλούς τομείς της ζωής. Αν έχετε μια κακή συνέντευξη για τη δουλειά των ονείρων σας, μπορεί να αποφασίσετε ότι τελικά δεν θέλετε να εργαστείτε στον συγκεκριμένο τομέα και έτσι να σταματήσετε να κάνετε αίτηση για παρόμοιες θέσεις. Το ίδιο ισχύει και αν αποτύχετε να εντυπωσιάσετε σε μια αθλητική δοκιμασία ή αν ένας εκδότης απορρίψει την πρώτη υποβολή του χειρόγραφου σας.

“Μπορεί να είναι δελεαστικό να εξηγήσουμε τις αδυναμίες μας και να κατηγορήσουμε κάποιον ή κάτι άλλο, προσπαθώντας να πείσουμε τον εαυτό μας ότι το “σχέδιο Γ” μας ήταν στην πραγματικότητα το “σχέδιο Α” μας από την αρχή”, λέει.

Ο Sjåstad δεν ισχυρίζεται ότι πρέπει να επιμένουμε πάντα σε όλους τους στόχους μας- μπορεί να είναι υγιές να θέτουμε τις φιλοδοξίες σε προοπτική και να αλλάζουμε πορεία αν η διαδικασία δεν μας κάνει πλέον ευτυχισμένους. Αλλά το φαινόμενο της ξινίλας μπορεί να μας οδηγήσει να καταλήξουμε σε αυτή την απόφαση πρόωρα, λέει, αντί να δούμε αν θα μπορούσαμε να μάθουμε και να βελτιωθούμε.

Το φαινόμενο της στρουθοκαμήλου

Η υποτίμηση της πηγής της απογοήτευσής σας είναι μόνο ένας τρόπος με τον οποίο το μυαλό σας μπορεί να αποφύγει να αντιμετωπίσει εποικοδομητικά την αποτυχία- ένας άλλος μηχανισμός αντιμετώπισης είναι να κρύψετε το κεφάλι σας στην άμμο, στρέφοντας την προσοχή σας μακριά από την ανατρεπτική κατάσταση, ώστε να μην χρειαστεί να την επεξεργαστείτε.

Οι ερευνητές γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι συχνά κλείνουμε τα μάτια στα εισερχόμενα κακά νέα. Οι οικονομολόγοι, για παράδειγμα, έχουν διαπιστώσει ότι οι επενδυτές είναι λιγότερο πιθανό να ελέγξουν την οικονομική τους κατάσταση όταν η τύχη τους πέφτει αντί να ανεβαίνει.

Το φαινόμενο αυτό έχει ονομαστεί “φαινόμενο της στρουθοκαμήλου” και μπορεί να αποτελεί παράδειγμα μιας πολύ ευρύτερης τάσης να παραβλέπουμε τις αρνητικές πληροφορίες, σύμφωνα με μια σειρά πρόσφατων μελετών της Lauren Eskreis-Winkler, επίκουρης καθηγήτριας διοίκησης και οργανισμών στο Πανεπιστήμιο Northwestern των ΗΠΑ, και της Ayelet Fishbach, καθηγήτριας συμπεριφορικής επιστήμης και μάρκετινγκ στο Πανεπιστήμιο Booth School of Business του Σικάγο.

Μεγάλο μέρος της έρευνάς τους έχει επικεντρωθεί γύρω από μια πειραματική διάταξη που ονομάζεται “Παιχνίδι αντιμετώπισης της αποτυχίας”, στο οποίο οι συμμετέχοντες υποβλήθηκαν σε μια σειρά ερωτήσεων είτε-είτε. Τους παρουσιάστηκαν ζεύγη συμβόλων που έμοιαζαν με ιερογλυφικά, για παράδειγμα, και τους ζητήθηκε να μαντέψουν ποιο από αυτά αντιπροσώπευε ένα ζώο, για παράδειγμα.

Αφού έδιναν τις απαντήσεις τους, τους έλεγαν αν είχαν δίκιο ή άδικο. Δεδομένου ότι υπήρχαν μόνο δύο επιλογές, οποιαδήποτε μορφή ανατροφοδότησης – θετική ή αρνητική – θα έπρεπε να τους βοηθήσει να μάθουν τη σωστή απάντηση, ώστε να μπορέσουν να αποδώσουν καλύτερα σε ένα επόμενο τεστ. Και υπήρχε ένα μικρό οικονομικό κίνητρο για να το κάνουν: θα έπαιρναν 1,50 δολάριο για κάθε σύμβολο που θα θυμόντουσαν στον επόμενο γύρο.

Οι περισσότεροι άνθρωποι θυμήθηκαν επιτυχώς τις σωστές απαντήσεις τους. Εντελώς απροσδόκητα, ωστόσο, απέτυχαν να μάθουν από τις λανθασμένες απαντήσεις και δεν είχαν καλύτερες επιδόσεις από την τύχη σε αυτά τα θέματα. “Οι άνθρωποι συχνά δεν μάθαιναν τίποτα”, λέει ο Fishbach.

Για να διερευνήσουν τους λόγους αυτού του φαινομένου, οι ερευνητές ζήτησαν από μια ακόμη ομάδα συμμετεχόντων να δουν τις απαντήσεις κάποιου άλλου σε έναν γύρο του παιχνιδιού Αντιμετωπίζοντας την Αποτυχία. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι “παρατηρητές” έδειχναν απόλυτα ικανοί να συμπεράνουν τις σωστές απαντήσεις από τις λανθασμένες απαντήσεις του άλλου παίκτη και να τις θυμούνται αργότερα. “Αυτό υποδηλώνει ότι το έργο δεν είναι τόσο δύσκολο, γνωστικά”, λέει ο Fishbach. Αντίθετα, φαίνεται ότι τα πληγωμένα συναισθήματα του να είναι οι ίδιοι λάθος ήταν αυτό που λειτούργησε ως εμπόδιο στη μάθηση για τους ανθρώπους που έπαιζαν πραγματικά το παιχνίδι. Αντί να αντιμετωπίσουν το λάθος, οι συμμετέχοντες που είχαν πάρει λάθος απάντηση άφηναν την προσοχή τους να ξεγλιστρήσει, χωρίς να κωδικοποιήσουν τη σωστή απάντηση στη μνήμη τους.

Οι Eskreis-Winkler και Fishbach έχουν πλέον αναπτύξει το παιχνίδι Facing Failure σε πολλά διαφορετικά πλαίσια, μεταξύ άλλων σε ομάδες τηλεπωλητών, στους οποίους δόθηκε η ευκαιρία να μάθουν χρήσιμες πληροφορίες για το επάγγελμά τους. Σε κάθε περίπτωση, οι συμμετέχοντες ήταν απόλυτα ικανοί να θυμούνται τις επιτυχίες τους, αλλά δεν έμαθαν σχεδόν τίποτα από τα λάθη τους.

Η Fishbach έχει έναν ανάλαφρο τόνο όταν συζητά αυτά τα αποτελέσματα, αλλά πιστεύει ότι αποτελούν μια σοβαρή πρόκληση για την προσωπική μας ανάπτυξη. “Γελάω γιατί κάνω αυτή την έρευνα εδώ και καιρό, αλλά είναι αρκετά καταθλιπτική”, παραδέχεται.

Αποτυγχάνοντας εποικοδομητικά

Ευτυχώς, η έρευνα του Fishbach με την Eskreis-Winkler δείχνει ότι υπάρχουν κάποιες στρατηγικές για να ξεπεραστούν τα συναισθηματικά εμπόδια στην αντιμετώπιση της αποτυχίας. Η πρώτη είναι μια διαδικασία που ονομάζεται “αυτο-αποστασιοποίηση”, κατά την οποία υιοθετείτε μια προοπτική τρίτου προσώπου. Αντί να ρωτάτε “Γιατί απέτυχα;”. θα μπορούσα να ρωτήσω “Γιατί απέτυχε ο David;”, για παράδειγμα. Πολλαπλές μελέτες του ψυχολόγου Ethan Kross στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν δείχνουν ότι η αυτοαποστασιοποίηση βοηθά να αμβλύνουμε τις αρνητικές συναισθηματικές μας αντιδράσεις, επιτρέποντάς μας να βλέπουμε τα ανατρεπτικά γεγονότα πιο αντικειμενικά. Στην προκειμένη περίπτωση, αυτό θα πρέπει να σημαίνει ότι η αποτυχία αισθάνεται λιγότερο απειλητική για το εγώ, ώστε να μπορούμε να αναλύσουμε καλύτερα τους λόγους της απογοήτευσης – χωρίς να έχουμε ξινά σταφύλια ή να κρύβουμε αμυντικά το κεφάλι μας στην άμμο.

Μια δεύτερη στρατηγική περιλαμβάνει την προσφορά συμβουλών σε άλλους που μπορεί να βρίσκονται στην ίδια θέση με εσάς, την οποία οι Eskreis-Winkler και Fishbach δοκίμασαν με την Angela Duckworth, καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια. Διαπίστωσαν ότι η ικανοποίηση του να βοηθάς ένα άλλο άτομο παρέχει μια προσωπική ώθηση στο εγώ σου, έτσι ώστε οι άνθρωποι να αισθάνονται πιο σίγουροι να αντιμετωπίσουν τις δικές τους αποτυχίες. “Αναγκάζει τους ανθρώπους να ασχοληθούν με την εμπειρία τους και με όσα έχουν μάθει”, λέει η Fishbach.

Οι άνθρωποι που πάλευαν με την απώλεια βάρους, για παράδειγμα, έγραψαν συμβουλές με βάση τις δικές τους αποτυχίες για άλλους ανθρώπους που προσπαθούσαν να τηρήσουν μια δίαιτα. Στη συνέχεια, ένιωθαν πιο παρακινημένοι να συνεχίσουν να επιδιώκουν το δικό τους στόχο για το βάρος τους. Μαθητές γυμνασίου, εν τω μεταξύ, κλήθηκαν να περιγράψουν τρόπους για να ξεπεράσουν την έλλειψη ακαδημαϊκών κινήτρων σε έναν άλλο, νεότερο μαθητή- κατά τις επόμενες τέσσερις εβδομάδες, ξεπέρασαν τη δική τους αναβλητικότητα και ολοκλήρωσαν σημαντικά περισσότερες εργασίες, σε σύγκριση με τους μαθητές που είχαν λάβει αντί γι’ αυτό μια επιστολή με συμβουλές.

Ο Sjåstad επισημαίνει ότι οι αποτυχίες αποτελούν αναπόφευκτο μέρος της ζωής. “Αν δεν αποτυγχάνετε ποτέ, μάλλον στοχεύετε πολύ χαμηλά”, λέει. Και μαθαίνοντας να αντιμετωπίζετε τις απογοητεύσεις και να μαθαίνετε από τα μαθήματά τους, μπορεί να βρείτε το δρόμο προς την επιτυχία λίγο πιο εύκολο να διανύσετε.

Ο David Robson είναι επιστημονικός συγγραφέας και συγγραφέας του βιβλίου The Expectation Effect: How Your Mindset Can Transform Your Life

Πηγή: BBC

Μπορεί το Mastodon να γίνει το νέο Twitter;

Το Mastodon είναι μια ανοικτού κώδικα, αποκεντρωμένη πλατφόρμα microblogging που προβάλλεται ως εναλλακτική λύση στο Twitter – και ο κόσμος συρρέει σε αυτήν. Με τον Elon Musk να έχει πλέον τον έλεγχο του Twitter μετά την ολοκλήρωση της εξαγοράς του ύψους 44 δισ. δολαρίων, πολλοί χρήστες σκέφτονται να εγκαταλείψουν την πλατφόρμα.

Αν και δεν είναι ακόμη σαφές τι σχεδιάζει να κάνει το αφεντικό της Tesla με τον ιστότοπο κοινωνικής δικτύωσης – εκτός από μια πιθανή επανεκκίνηση του Vine και την αναμόρφωση της διαδικασίας του μπλε τικ – υπάρχουν εικασίες σχετικά με το τι σημαίνει η εξαγορά για τη συγκράτηση του περιεχομένου υπό το πρίσμα της στάσης του Musk για την ελευθερία του λόγου.

Αμέσως μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας, το Network Contagion Research Institute διαπίστωσε ότι η χρήση της λέξης N στο Twitter είχε αυξηθεί σχεδόν 500% σε σχέση με τον προηγούμενο μέσο όρο σε διάστημα 12 ωρών, ωθούμενη από ανθρώπους που “προσπαθούσαν να δοκιμάσουν τα όρια” της πλατφόρμας.

Αν και δεν έχει ανακοινωθεί άμεση αλλαγή στην πολιτική από τον Musk, ο δισεκατομμυριούχος έγραψε στο Twitter μετά το κλείσιμο της συμφωνίας ότι οι νέοι κανόνες θα αποφασιστούν αφού συσταθεί και ζητηθεί η γνώμη “ενός συμβουλίου συντονισμού περιεχομένου με ευρέως διαφορετικές απόψεις”.

“Δεν θα υπάρξουν σημαντικές αποφάσεις για το περιεχόμενο ή την επαναφορά λογαριασμών πριν συγκληθεί αυτό το συμβούλιο”, έγραφε το tweet του.

Οι χρήστες συρρέουν στο Mastodon
Για όσους εγκαταλείπουν το Twitter, ωστόσο, υπάρχουν πολλές άλλες διαθέσιμες επιλογές. Αυτές περιλαμβάνουν το Discord, το CounterSocial, το LinkedIn, το Reddit, το Cohost, το Tumblr και το WT.Social του ιδρυτή της Wikipedia, Jimmy Wales.

Ωστόσο, μια συγκεκριμένη πλατφόρμα έχει τραβήξει μεγάλη προσοχή, καθώς οι χρήστες του Twitter σκέφτονται να συρρεύσουν αλλού.

Η αποκεντρωμένη πλατφόρμα microblogging Mastodon έχει σημειώσει μεγάλη αύξηση χρηστών από την περασμένη εβδομάδα. Η δωρεάν και ανοιχτού κώδικα πλατφόρμα έγραψε στο Twitter στις 30 Οκτωβρίου ότι είχε περισσότερες από 70.000 εγγραφές την επομένη της ολοκλήρωσης της συμφωνίας.

“Ας συνεχίσουμε τη δυναμική! Ο “δημόσιος χώρος” του διαδικτύου δεν πρέπει να ανήκει σε κανένα πρόσωπο ή εταιρεία”, πρόσθεσε.

Αν και κερδίζει σήμερα την προσοχή, το Mastodon δεν αποτελεί νέα εξέλιξη. Ξεκίνησε το 2016 από τον Γερμανό προγραμματιστή Eugen Rochko ως μια αποκεντρωμένη, ανοιχτού κώδικα πλατφόρμα κοινωνικών μέσων ενημέρωσης.

Ο Rochko δήλωσε στο Mastodon ότι η πλατφόρμα απέκτησε 22.139 χρήστες την εβδομάδα που προηγήθηκε της εξαγοράς του Twitter και σχεδόν 71.000 την ημέρα μετά την ανακοίνωση του κλεισίματος της συμφωνίας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Sensor Tower, η εφαρμογή Mastodon σημείωσε επίσης αριθμό ρεκόρ λήψεων.

Παρόλα αυτά, απέχει πολύ από τους σχεδόν 240 εκατ. καθημερινά ενεργούς χρήστες του Twitter.

Πώς λειτουργεί το Mastodon
Το Mastodon είναι παρόμοιο με το Twitter σε στυλ, διαθέτοντας μια ροή με “toots” αντί για tweets, ένα όριο 500 χαρακτήρων ανά ανάρτηση και χρήση hashtags και αναφορών για την εύρεση αναρτήσεων. Μπορείτε να έχετε πρόσβαση σε αυτό μέσω μιας εφαρμογής καθώς και στην επιφάνεια εργασίας.

Αλλά οι υπηρεσίες της πλατφόρμας microblogging χωρίς διαφημίσεις προσφέρονται μέσω ενός μεγάλου αριθμού μεμονωμένων διακομιστών ή κόμβων.

Ο καθένας έχει τον δικό του κώδικα συμπεριφοράς, τους δικούς του όρους χρήσης, τις επιλογές απορρήτου και τις πολιτικές μετριασμού, σύμφωνα με την αποκεντρωμένη ταυτότητά του. Οι χρήστες μπορούν να αναζητήσουν διακομιστές με βάση το θέμα ή τη γλώσσα και να επιλέξουν έναν από αυτούς για να ενταχθούν.

Η Sony Pictures απέκτησε την «τελευταία συνεδρία του Φρόιντ» – Πρωταγωνιστεί ο Άντονι Χόπκινς

Η Sony Pictures Classics αγόρασε τα δικαιώματα της ταινίας “Η τελευταία συνεδρία του Φρόιντ“, του σκηνοθέτη Matt Brown (The Man Who Knew Infinity) με τον βραβευμένο με Όσκαρ Anthony Hopkins στο ρόλο του διάσημου νευρολόγου Sigmund Freud.

Η ταινία – στην οποία πρωταγωνιστεί επίσης ο Matthew Goode (The Crown, The Offer) ως ο συγγραφέας της Narnia C.S. Lewis – αγοράστηκε από την SPC, η οποία επανασυνδέεται με τον Hopkins μετά το The Father και αγόρασε τα δικαιώματα για τη Βόρεια Αμερική, τη Μέση Ανατολή, την Ινδία, την Ανατολική Ευρώπη (εκτός Ρωσίας).

Γραμμένο από τον Mark St. Germain (The God Committee) και βασισμένο στο ομώνυμο θεατρικό του έργο, το “Last Session of Freud” διαδραματίζεται στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και όταν, στο τέλος της ζωής του, ο Freud προσκαλεί τον εμβληματικό συγγραφέα C.S. Lewis (Goode) για μια συζήτηση σχετικά με την ύπαρξη του Θεού. Με καινοτόμο τρόπο, η ταινία εξερευνά τη μοναδική σχέση του Φρόιντ με τη λεσβία κόρη του Άννα και το αντισυμβατικό ειδύλλιο του Λιούις με τη μητέρα του καλύτερού του φίλου, συνυφαίνοντας το παρελθόν, το παρόν και τη φαντασία.

Παραγωγοί της ταινίας είναι οι Alan Greisman (The Bucket List), Rick Nicita (Hacksaw Ridge), Meg Thomson (Siren) και Hannah Leader (Gosford Park, Daliland, Blinded By The Light). Η παραγωγή θα ξεκινήσει στο Ηνωμένο Βασίλειο στα τέλη Ιανουαρίου 2023.

Νουριέλ Ρουμπινί: Ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ξεκινήσει 

Είναι ο αναλυτής που του έχει δοθεί το προσωνύμιο «Mr Doom» (Κύριος Καταστροφή ή Κατάρα σε πιο ελεύθερη απόδοση), ωστόσο ο Νουριέλ Ρουμπινί επιμένει ότι η ανθρωπότητα έχει μπροστά της μια σειρά απειλές να αντιμετωπίσει. Ο Ιρανο-αμερικανός αναλυτής, μάλιστα, έχει γράψει νέο βιβλίο με τον τίτλο «MegaThreats», ενώ υποστηρίζει ότι ο Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ξεκινήσει.

Ο Ρουμπινί μίλησε στο γνωστό γερμανικό περιοδικό Spiegel για όσα πρέπει να ανησυχεί ο πλανήτης.

Αρχικά σχολίασε το ψευδώνυμο «Mr Doom» που του έχει δοθεί: «οι απειλές για τις οποίες γράφω είναι πραγματικές. Μεγαλώνοντας δεν ανησυχούσα για έναν πόλεμο μεταξύ μεγάλων δυνάμεων ή για έναν πυρηνικό χειμώνα, καθώς είχαμε ύφεση μεταξύ Σοβιετικής Ένωσης και Δύσης. Δεν άκουγα τότε τις λέξεις κλιματική αλλαγή ή παγκόσμια πανδημία. Και κανείς δεν ανησυχούσε μήπως τα ρομπότ θα αναλάβουν τις περισσότερες δουλειές.

Είχαμε πιο ελεύθερο εμπόριο και παγκοσμιοποίηση, ζούσαμε σε σταθερές δημοκρατίες, ακόμα κι αν δεν ήταν τέλειες. Το χρέος ήταν πολύ χαμηλό, ο πληθυσμός δεν ήταν σε τέτοιες διαστάσεις, τα συστήματα συνταξιοδότησης και υγειονομικής περίθαλψης απέδιδαν. Σε έναν τέτοιο κόσμο μεγάλωσα. Και τώρα πρέπει να ανησυχώ για όλα αυτά τα πράγματα – όπως και όλοι οι άλλοι».

Ο ίδιος επιμένει ότι αυτά τα θέματα απασχολούν και τους διεθνείς θεσμούς:

«Στη συνεδρίαση του ΔΝΤ στη Νέα Υόρκη, ο οικονομικός ιστορικός Νάιαλ Φέργκιουσον είπε σε μια ομιλία του εκεί, ότι θα ήμασταν τυχεροί αν είχαμε μια οικονομική κρίση όπως τη δεκαετία του 1970 – και όχι έναν πόλεμο όπως τη δεκαετία του 1940.

Οι σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας ανησυχούσαν για την εμπλοκή του ΝΑΤΟ στον πόλεμο μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας και του Ιράν με το Ισραήλ που βρίσκονται σε τροχιά σύγκρουσης. Και μόλις σήμερα το πρωί, διάβασα ότι η κυβέρνηση Μπάιντεν περιμένει επίθεση της Κίνας στην Ταϊβάν, νωρίτερα απ’ ό,τι πίστευαν. Ειλικρινά, ο Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη ουσιαστικά ξεκινήσει, σίγουρα στην Ουκρανία και στο διαδίκτυο».

Έπειτα, ο Ρουμπίνι υπογράμμισε τις δύο προτεραιότητες που πρέπει να έχουν τώρα οι παγκόσμιοι ηγέτες: τον πόλεμο στην Ουκρανία και την παγκόσμια ύφεση με τον πληθωρισμό που εκτινάσσεται.

Κορυφαία απειλή η κλιματική κρίση
«Η Ευρωζώνη βρίσκεται ήδη σε ύφεση, και νομίζω ότι θα είναι μακρά και άσχημη», λέει. Επίσης, σχολιάζει ότι τα πράγματα στη Μεγάλη Βρετανία θα είναι χειρότερα, ενώ ως κορυφαία απειλή ονοματίζει την κλιματική κρίση «που επιταχύνεται». Αναφέρει ακόμη ότι η μετανάστευση για κλιματικούς λόγους θα οξυνθεί και εντός των ΗΠΑ.

«Αυτό το καλοκαίρι, υπήρξαν ξηρασίες σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών. Κοντά στο Λας Βέγκας, η ξηρασία είναι τόσο άσχημη που πτώματα μαφιόζων από τη δεκαετία του 1950 έχουν εμφανιστεί στις ξεραμένες λίμνες. Στην Καλιφόρνια, οι αγρότες πωλούν τώρα τα δικαιώματά τους για το νερό επειδή είναι πιο κερδοφόρο από το να καλλιεργούν οτιδήποτε. Και στη Φλόριντα, δεν μπορείτε πλέον να ασφαλιστείτε για σπίτια στην ακτή. Οι μισοί Αμερικανοί θα πρέπει τελικά να μετακομίσουν στα μεσοδυτικά ή στον Καναδά. Αυτό είναι επιστήμη, όχι εικασίες», εξηγεί.

Ο Ρουμπινί τονίζει ότι οι μεγάλες δυνάμεις θα πρέπει να αποφασίσουν πώς θα πορευτούν, με ποιες συμμαχίες. «Η Ευρώπη δεν θα μπορεί να είναι και με την Κίνα και με τις ΗΠΑ», λέει.

Η κριτική στη Γερμανία
Ο Ρουμπινί κριτικάρει τη Γερμανία. Λέει πως έκανε λάθος να βασιστεί τόσο πολύ στην ενεργειακή της εξάρτηση από τη Ρωσία και ότι τώρα επαναλαμβάνει το ίδιο λάθος με την Κίνα.

«Η Κίνα πουλάει σε όλο τον πλανήτη τεχνολογίες 5G που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για κατασκοπεία. Ρώτησα τον πρόεδρο μιας αφρικανικής χώρας γιατί παίρνει τεχνολογία 5G από την Κίνα και όχι από τη Δύση. Μου είπε, είμαστε μια μικρή χώρα, οπότε κάποιος θα μας κατασκοπεύσει ούτως ή άλλως. Οπότε, η κινεζική τεχνολογία είναι φθηνότερη. Η Κίνα αυξάνει την οικονομική, χρηματοπιστωτική και εμπορική της δύναμη σε όλο τον πλανήτη», σημειώνει ο Ρουμπινί.

Χειρότερα από το ’70
Συγκρίνοντας την οικονομία της δεκαετίας του ’70 με σήμερα, ο Ρουμπινί λέει πως «σήμερα είναι χειρότερα. Τότε δεν είχαμε το ίδιο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος. Εάν οι κεντρικές τράπεζες αυξήσουν τα επιτόκια τώρα για να καταπολεμήσουν τον πληθωρισμό, θα φτάσουμε σε χρεωκοπία πολλών εταιρειών, σκιωδών τραπεζών και κυβερνητικών ιδρυμάτων. Σήμερα τα γεωπολιτικά σοκ είναι περισσότερα, κάτι που επηρεάζει την πετρελαϊκή κρίση. Απλά φανταστείτε τον αντίκτυπο μιας κινεζικής επίθεσης στην Ταϊβάν, η οποία παράγει το 50% των ημιαγωγών στον κόσμο και το 80% ημιαγωγών υψηλής τεχνολογίας. Αυτό θα ήταν ένα πραγματικό παγκόσμιο σοκ. Σήμερα βασιζόμαστε περισσότερο στους ημιαγωγούς παρά στο πετρέλαιο».

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο ηγέτης της Κίνας Σι Τζινπίνγκ, στο συνέδριο του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος, που γίνεται δύο φορές ανά δεκαετία, εξασφάλισε μια τρίτη θητεία, εδραίωσε την εξουσία του και είπε ότι δεν θα αποποιηθεί ποτέ το δικαίωμα του έθνους του να χρησιμοποιήσει βία επί της Ταϊβάν.

Παράλληλα, όπως υποστηρίζει ο Ρουμπινί στο Der Spiegel, οι κεντρικές τράπεζες δεν έχουν καλές επιλογές σε αυτό το σημείο. Μπορούν να συνεχίσουν να αυξάνουν τα επιτόκια για την καταπολέμηση του πληθωρισμού ή μπορούν να «εξαφανιστούν» και να μειώσουν τα επιτόκια φοβούμενες μια ύφεση.

«Εάν ο πληθωρισμός πάει από 2 σε 6%, τότε τα επιτόκια των αμερικανικών κρατικών ομολόγων θα πρέπει να πάνε από 4 σε 8% για να συνεχίσουν να έχουν την ίδια απόδοση και το κόστος δανεισμού ιδιωτικού δανεισμού για στεγαστικά και επιχειρηματικά δάνεια θα είναι ακόμη υψηλότερο. Αυτό το καθιστά πολύ πιο ακριβό για πολλές εταιρείες, επειδή πρέπει να προσφέρουν πολύ υψηλότερα επιτόκια από τα κρατικά ομόλογα, τα οποία θεωρούνται ασφαλή. Έχουμε τόσο μεγάλο χρέος αυτή τη στιγμή που κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει σε συνολική οικονομική, χρηματοπιστωτική και νομισματική κατάρρευση».

Ανησυχεί για τη Δημοκρατία
«Ανησυχώ πολύ», σημειώνει ο Ρουμπινί. «Σε συνθήκες κρίσης πάντα εμφανίζεται κάποιος που το παίζει Σωτήρας και κατηγορεί για όλα τους ξένους. Αυτό ακριβώς έκανε ο Πούτιν με την Ουκρανία. Ο Ερντογάν θα μπορούσε να κάνει το ίδιο με την Ελλάδα του χρόνου και να προσπαθήσει να δημιουργήσει κρίση γιατί διαφορετικά μπορεί να χάσει τις εκλογές. Εάν ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ξανά υποψήφιος και χάσει τις εκλογές, θα μπορούσε να καλέσει ανοιχτά τους λευκούς οπαδούς του να εισβάλουν στο Καπιτώλιο. Θα μπορούσαμε να δούμε κλιμακούμενη βία και στις ΗΠΑ και έναν πραγματικό εμφύλιο.

Στη Γερμανία, τα πράγματα φαίνονται συγκριτικά καλά προς το παρόν. Τι γίνεται όμως αν τα πράγματα πάνε στραβά οικονομικά και ο κόσμος ψηφίσει περισσότερο τη δεξιά αντιπολίτευση;», αναρωτιέται ο Ρουμπινί.

1...1,0491,0501,051...1,709Page 1,050 of 1,709