Στις 6 Απριλίου, τέσσερις αστροναύτες της αποστολής Artemis II έγιναν οι πρώτοι άνθρωποι που επισκέφθηκαν τη Σελήνη από την αποστολή Apollo 17 το 1972. Ταξίδεψαν πιο μακριά από τη Γη από οποιονδήποτε άνθρωπο στην ιστορία, σπάζοντας το ρεκόρ των 400.171 χιλιομέτρων που είχε θέσει το Apollo 13. Η αποστολή αποτελεί πρελούδιο για την προσσελήνωση που σχεδιάζεται με το Artemis IV το 2028.
Υπήρχαν 52 χρόνια αναμονής. Από τότε που ο Eugene Cernan ανέβηκε στο module του Apollo 17 και έκλεισε την πόρτα πίσω του, κανένας άνθρωπος δεν είχε ξαναδεί τη Σελήνη από τόσο κοντά. Στις 6 Απριλίου 2025, αυτό άλλαξε. Οι τέσσερις αστροναύτες της αποστολής Artemis II — Reid Wiseman, Christina Koch, Victor Glover της NASA και ο Καναδός Jeremy Hansen — πέταξαν γύρω από τη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, φτάνοντας σε απόσταση που κανένας άνθρωπος πριν από αυτούς δεν είχε διανύσει από τη Γη.
Το ρεκόρ που έσπασαν ανήκε στο πλήρωμα του Apollo 13 — εκείνης της αποστολής που δεν προσσελήνωσε ποτέ, αλλά έφτασε στα 400.171 χιλιόμετρα από τη Γη καθώς έκανε τον κύκλο της γύρω από τη Σελήνη για να επιστρέψει σώο στη Γη. Ο Wiseman, μεταδίδοντας ζωντανά από το διαστημόπλοιο Orion, δεν έκρυψε τη συγκίνησή του — αλλά ούτε και τις προσδοκίες του. «Επιλέγουμε αυτή τη στιγμή για να προκαλέσουμε αυτή τη γενιά και την επόμενη να βεβαιωθεί ότι αυτό το ρεκόρ δεν θα μείνει για πολύ», είπε. Το πλήρωμα πρότεινε επίσης ονόματα για δύο νεοανακαλυφθέντες κρατήρες: «Integrity», από το όνομα της κάψουλας Orion, και «Carroll», στη μνήμη της συζύγου του Wiseman.
Η εμπειρία από μέσα ήταν κάτι που κανένα φωτογραφικό αρχείο δεν μπορούσε να προετοιμάσει. Οι αστροναύτες εναλλάσσονταν ανάμεσα στα παράθυρα της κάψουλας και στο εσωτερικό, διατηρώντας επικοινωνία με το κέντρο ελέγχου στο Χιούστον. Αυτό που τους εντυπωσίασε περισσότερο δεν ήταν το μέγεθος της Σελήνης, αλλά τα χρώματά της. Η επιφάνεια που από τη Γη φαίνεται μονότονα γκρι, από κοντά αποκαλύπτει πράσινες, καφέ και πορτοκαλί αποχρώσεις — αποτέλεσμα χημικών διαφορών στα πετρώματα και τη σκόνη. «Είναι놀라στικό πόσο γρήγορα αλλάζει καθώς επιταχύνουμε γύρω από τη σκοτεινή πλευρά», είπε ο Hansen.
Ιδιαίτερη εντύπωση προκάλεσε ο «terminator» — η γραμμή που χωρίζει την ημέρα από τη νύχτα στη σεληνιακή επιφάνεια, όπου οι σκιές δίνουν στο τοπίο μια σχεδόν υπερρεαλιστική ανάγλυφη υφή. «Υπάρχει τόση μαγεία στον terminator — νησιά φωτός, κοιλάδες που μοιάζουν με μαύρες τρύπες», περιέγραψε ο Glover. Η Koch πρόσθεσε κάτι που συνοψίζει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο τη σημασία της αποστολής: «Η αλήθεια είναι ότι η Σελήνη είναι πραγματικά το δικό της σώμα στο σύμπαν — δεν είναι απλώς μια αφίσα στον ουρανό. Είναι ένα πραγματικό μέρος».
Στο πλησιέστερο σημείο, η κάψουλα βρέθηκε περίπου 6.545 χιλιόμετρα από τη σεληνιακή επιφάνεια. Αυτή είναι η πιο κοντινή απόσταση που θα φτάσουν άνθρωποι στη Σελήνη μέχρι το Artemis IV, που σχεδιάζεται για το 2028 και θα περιλαμβάνει πραγματική προσσελήνωση. Το Orion επιστρέφει τώρα στη Γη, με αναμενόμενη πτώση στον Ειρηνικό Ωκεανό στις 10 Απριλίου. Ό,τι μάζεψαν — σημειώσεις, φωτογραφίες, επιστημονικές παρατηρήσεις — θα αναλυθεί προσεκτικά για να προετοιμαστεί το επόμενο βήμα. Αυτή τη φορά, με πόδια στο έδαφος.
