Η Suzanne Palmer και η Silvia Park γράφουν δύο νέα βιβλία επιστημονικής φαντασίας με τα ρομπότ στο κέντρο. Η μία ιστορία είναι φωτεινή και περιπετειώδης, η άλλη σκοτεινή και ανήσυχη.
Τα ρομπότ απασχολούν τους συγγραφείς εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, άλλοτε ως οντότητες που ίσως κάποτε αξίζουν μεταχείριση ανθρώπου και άλλοτε ως μηχανές που μπορούν να στραφούν εναντίον μας. Στον πραγματικό κόσμο, η ανησυχία έχει περάσει στην παραπληροφόρηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης και στις πιο άμεσες μορφές πολέμου, όπως οι επιθέσεις με drones. Στη λογοτεχνία, όμως, το ενδιαφέρον πέφτει συχνά πάνω σε ένα σώμα και ένα πρόσωπο, γιατί έτσι η ιστορία γίνεται πιο άμεση για αναγνώστες που βλέπουν τον εαυτό τους απέναντί τους.
Στο Ode to the Half-Broken της Suzanne Palmer, ένα παλιό ρομπότ βγαίνει από μακρά αυτοαπομόνωση όταν άγνωστοι του κλέβουν το ένα πόδι. Ένα πλάσμα μισό σκύλος, μισό ρομπότ προσφέρεται να το βοηθήσει, και σύντομα στην ομάδα μπαίνουν ένας ανθρώπινος μηχανικός και ένα απελευθερωμένο εναέριο drone. Η συγγραφέας μιλά για μια «ανομοιογενή παρέα» και αυτό ακριβώς είναι: μια αποστολή που ξεκινά από το χαμένο πόδι και ανοίγει σε κάτι πολύ μεγαλύτερο, καθώς εμφανίζονται παράξενες δυνάμεις που απειλούν την εύθραυστη ανάκαμψη ενός κόσμου μετά την αποκάλυψη.
Στον κόσμο της Πάλμερ, τα ρομπότ έχουν βρει τρόπο να απελευθερωθούν και, σε γενικές γραμμές, αντιμετωπίζονται με σεβασμό. Ο κεντρικός ήρωας είναι σχεδόν υπερηρωικός, με άρμα τελευταίας τεχνολογίας που μπορεί να ενεργοποιηθεί όποτε χρειαστεί, ενώ το παρελθόν του πριν από την απελευθέρωση παραμένει σκοτεινό. Ο τόνος, όμως, μένει φωτεινός και παιχνιδιάρικος, σε σημείο που το βιβλίο θα μπορούσε να διαβαστεί και από νεότερους αναγνώστες, όχι μόνο επειδή υπάρχει ένα έξυπνο, ομιλούν τρένο, αλλά και επειδή η ιστορία κρατά σταθερά το χιούμορ της.
Το Luminous της Σίλβια Παρκ κινείται στην ακριβώς αντίθετη κατεύθυνση. Στο μέλλον της, 20 χρόνια μετά την επανένωση της Κορέας, τα ρομπότ είναι παντού, δύσκολα ξεχωρίζουν από τους ανθρώπους και αγοράζονται για να αντικαταστήσουν νεκρά παιδιά ή να δουλέψουν ως οικιακοί βοηθοί και εργαζόμενοι του σεξ. Αντιμετωπίζονται ως «μόνο» ανθρώπινες μιμήσεις και συχνά υφίστανται σκληρή μεταχείριση. Ο Τζουν δουλεύει χωρίς πολλά κέφια στην Αστυνομία Ρομποτικών Εγκλημάτων, όπου τα περισσότερα περιστατικά αφορούν κλοπές ρομπότ και το πώς φέρεται ο καθένας τους. Η αδελφή του, η Μόργκαν, δουλεύει στη ρομποτική και ζει με τη δική της δημιουργία, τον Στίβεν, έναν ρομποτικό μπάτλερ που λειτουργεί και ως σύντροφος.
Η Μόργκαν προσπαθεί να τον κάνει πιο ανθρώπινο απομονώνοντάς τον από κάθε εξωτερική επιρροή και τον κλείνει όταν δεν της αρέσει η συμπεριφορά του. Και οι δύο δεν έχουν ξεπεράσει ποτέ την απώλεια ενός ρομπότ που ήταν σαν αδελφός τους, ενώ σε άλλο σημείο της πόλης ένα νεαρό κορίτσι βρίσκει ένα παράξενο πλάσμα σε μια μάντρα σκραπ. Η Παρκ πετυχαίνει τις πιο δυνατές στιγμές της όταν δείχνει τα ρομπότ κακοποιημένα αλλά σύνθετα και, σε ορισμένες περιπτώσεις, επικίνδυνα. Ο Στίβεν ξεχωρίζει ως ιδιαίτερα ενδιαφέρων χαρακτήρας, από αυτούς που θα μπορούσαν να σηκώσουν ολόκληρο βιβλίο μόνοι τους.
