Μεγάλοι αστεροειδείς εντοπίστηκαν να περιστρέφονται με τέτοια ταχύτητα, ώστε θεωρητικά θα έπρεπε να διαλύονται, γεγονός που δείχνει ότι ίσως είναι πιο ανθεκτικοί από ό,τι πιστεύαμε.
Ο Dmitrii Vavilov από το Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον στο Σιάτλ και οι συνεργάτες του ανέλυσαν ορισμένα από τα πρώτα δεδομένα που συγκέντρωσε το Vera C. Rubin Observatory στη Χιλή, το οποίο ξεκίνησε τον Ιούνιο του 2026 μια δεκαετή έρευνα του ουρανού. Από δείγμα περισσότερων από 9000 αστεροειδών, μέτρησαν την περιστροφή 260, με βάση τη μεταβολή στη φωτεινότητά τους που προκαλείται από τα ακανόνιστα σχήματα των περιστρεφόμενων αστεροειδών.
Από αυτούς, οι 66 κρίθηκαν ως υπερταχείς περιστροφείς, καθώς ολοκλήρωναν μία πλήρη περιστροφή σε λιγότερο από 2,2 ώρες, όριο πέρα από το οποίο οι αστεροειδείς δεν θα έπρεπε να μπορούν πλέον να συγκρατηθούν από τη βαρύτητά τους.
Παράξενος αστεροειδής με τρεις λοβούς φαίνεται να έχει το δικό του μικροσκοπικό φεγγάρι
Δύο διαστημικοί βράχοι στην κύρια ζώνη αστεροειδών ανάμεσα στον Άρη και τον Δία αποδείχθηκαν ακόμη πιο ασυνήθιστοι υπερταχείς περιστροφείς. Ο καθένας είχε πλάτος μεγαλύτερο από 2 χιλιόμετρα, αλλά ολοκλήρωνε μία πλήρη περιστροφή κάθε 5 λεπτά, κάτι που δεν έχει παρατηρηθεί ξανά σε τόσο μεγάλους αστεροειδείς.
«Σε κλίμακα δισεκατομμυρίων ετών, αστεροειδείς αυτού του μεγέθους θα έπρεπε να συγκρούονται μεταξύ τους και να επανασυσσωρεύονται», λέει ο Vavilov, σχηματίζοντας χαλαρές συσσωματώσεις υλικού που είναι γνωστές ως σωροί ερειπίων, οι οποίοι θα διαλύονταν αν περιστρέφονταν γρήγορα. Η υψηλή ταχύτητα περιστροφής δείχνει ότι αυτοί οι αστεροειδείς δεν είναι σωροί ερειπίων, αλλά μονολιθικά σώματα, τουλάχιστον 30 φορές ισχυρότερα από την άργιλο, λέει ο Vavilov.
Αυτό πιθανότατα σημαίνει ότι τα μοντέλα μας για το πώς οι αστεροειδείς συγκρούονται στη διάρκεια των 4,6 δισεκατομμυρίων ετών ιστορίας του ηλιακού συστήματος δεν είναι σωστά, λέει. Θα μπορούσε επίσης να σημαίνει ότι πρόκειται για παρθένα σώματα από το πρώιμο ηλιακό σύστημα.
Το σύμπαν: Πραγματικότητα ή προσομοίωση;
Δείτε την Catherine Heymans στο New Scientist Live 2026
Έχουν εντοπιστεί και στο παρελθόν άλλοι γρήγορα περιστρεφόμενοι αστεροειδείς, αλλά κανένας τόσο μεγάλος όσο αυτοί οι δύο. Αν στεκόταν κανείς στην επιφάνειά τους, θα κινούνταν με ταχύτητα μεγαλύτερη από 100 χιλιόμετρα την ώρα, πολύ πιο αργά από την ταχύτητα περιστροφής της Γης στον ισημερινό, που είναι 1670 χλμ./ώρα. Όμως, λόγω του μικρότερου μεγέθους των αστεροειδών, η αίσθηση θα ήταν «σαν τρενάκι του λούνα παρκ», λέει ο Vavilov, και το κράτημα στην επιφάνεια θα ήταν δύσκολο.
Οι αστεροειδείς ίσως επιταχύνθηκαν από τη θέρμανση της επιφάνειάς τους από τον ήλιο και τη ροπή που αυτή προκαλεί, φαινόμενο γνωστό ως YORP effect, αλλά και αυτό παραμένει αβέβαιο, καθώς βρίσκονται σε μεγάλη απόσταση από τον ήλιο. «Αυτό είναι άλλο ένα μυστήριο», λέει ο Vavilov, ο οποίος ελπίζει να μελετήσει τους αστεροειδείς πιο αναλυτικά στο μέλλον.
arXiv DOI: 10.48550/arXiv.2610.07584
Το παρόν κείμενο δημιουργήθηκε με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης.
