«Ksou Ksou»: Η εφαρμογή που διώχνει κουνούπια και κατσαρίδες με ένα κλικ

Τα τσιμπήματα από τα κουνούπια αποτελούν ένα διαχρονικό πρόβλημα το καλοκαίρι στην Ελλάδα ωστόσο ο 26χρονος Χρήστος Αποστόλου δημιούργησε μία εφαρμογή που μπορεί να τα διώξει μακριά.

Η εφαρμογή «Ksou Ksou» αποτελεί το πρώτο ελληνικό app για κινητά, που διατίθεται δωρεάν και διώχνει τα ενοχλητικά κουνούπια, αλλά και τις κατσαρίδες μακριά με το πάτημα ενός κουμπιού, δημιουργώντας μία «ασπίδα» γύρω μας και λειτουργώντας σαν εντομοαπωθητικό.

Το Ksou Ksou και το KatsaridoKsouKsou, δίνουν τη δυνατότητα να απωθήσεις οποιοδήποτε κουνούπι και κατσαρίδα βρίσκεται γύρω σου και ταυτόχρονα είναι και φιλικό προς το περιβάλλον.

Ο 26χρονος μίλησε στον ΣΚΑΪ και εξήγησε πως αποφάσισε να δημιουργήσει την εφαρμογή. «Όλοι έχουμε προβλήματα με τα κουνούπια. Εγώ είμαι από τη Λάρισα, έχουμε τον Πηνειό και το καλοκαίρι έχουμε μεγάλο πρόβλημα με τα κουνούπια. Οπότε έπρεπε να βρεθεί μία λύση και μιας και ασχολούμαι από μικρό παιδί με τις εφαρμογές, με τα πληροφοριακά συστήματα, σκέφτηκα πώς μπορεί να βρεθεί μία λύση που να είναι και περιβαλλοντικά φιλική», είπε αρχικά.

«Όλα ξεκίνησαν με μία τρίμηνη βιβλιογραφική έρευνα, η οποία εξελίχθηκε με το γεγονός ότι σκέφτηκα πως οι ήχοι μπορούν να συμβάλλουν στην αντιμετώπιση αυτού του προβλήματος και σκέφτηκα να μπω στη διαδικασία να φτιάξω μία εφαρμογή», συμπλήρωσε.

Ωστόσο, όπως είπε «αυτό που συνιστάται είναι να μην μπαίνει στο 100%, είναι εντάξει στο 30-40% της έντασης του κινητού. Αυτό που κάνει η εφαρμογή είναι να δημιουργήσει ένα τοίχος φιλικό για εμάς και για τα κουνούπια. Οι ήχοι αποτελούν συγκεκριμένες συχνότητες ήχου».

Όσον αφορά για το γεγονός ότι έχει διαθέσει δωρεάν την εφαρμογή έκανε λόγο πως το θεωρεί «κοινωνικό λειτούργημα και χόμπι». Μάλιστα ήδη έχει φτάσει τις 95.000 λήψεις.

Πώς λειτουργεί η εφαρμογή

Μιλώντας στην ΕΡΤ Λάρισας, ο 26χρονος εξήγησε ότι την εφαρμογή μπορεί κάποιος να την κατεβάσει στο κινητό του πληκτρολογώντας απλά στο google το ‘ΞΟΥ ΞΟΥ’ με ελληνικούς ή λατινικούς χαρακτήρες. Η εφαρμογή είναι εύχρηστη και απλή ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί από όλες τις ηλικίες. Με το πάτημα ενός κουμπιού απλά ενεργοποιείται από το ηχείο του κινητού τηλεφώνου ένα αρχείο ήχου και κρουστικοί ήχοι που δεν μπορεί να το αντιληφθεί το ανθρώπινο αυτί εξαιτίας των ιδιαίτερων συχνοτήτων. Παρόλα αυτά οι συχνότητες του αρχείου που παίζουν είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές για τα κουνούπια και τις κατσαρίδες.

Ο χώρος που καλύπτει η εφαρμογή είναι 9 τετραγωνικά μέτρα, χωρίς να απαιτείται τίποτε περισσότερο από το να είναι απλά σε λειτουργία η συσκευή του κινητού, χωρίς να είναι συνδεδεμένη στο διαδίκτυο. Η εφαρμογή από τη στιγμή που θα κατεβεί από τον χρήστη στο κινητό λειτουργεί ανεξάρτητα παράγοντας τους ενοχλητικούς για τα έντομα ήχους. Έχει μάλιστα αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον δημιουργό της εφαρμογής σε πάνω από 60 είδη κουνουπιών και ποσοστό επιτυχίας πάνω από 80% σύμφωνα με τις αξιολογήσεις των ίδιων των χρηστών.

«Βοηθάει ουσιαστικά να δημιουργεί μία τεχνητή ασπίδα τριών επί τριών τετραγωνικών μέτρων γύρω μας με τον ήχο και τη συχνότητα που εκπέμπει μία κινητή συσκευή. Η όλη εφαρμογή βασίζεται σε επιστημονική βιβλιογραφία, η οποία καταθέτει ότι χρησιμοποιεί την ίδια συχνότητα ήχου που χρησιμοποιούν τα τζιτζίκια που είναι εχθροί των κουνουπιών και αντίστοιχα έψαξα βιβλιογραφικά τέτοιους ήχους και να τους προσθέσω σε μία λιτή εφαρμογή που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από οποιαδήποτε ηλικία και κοινό για να δημιουργήσουμε μία καλή και βιολογική ασπίδα γύρω μας», είπε χαρακτηριστικά.

Για τις κατσαρίδες χρησιμοποιείται διαφορετικό σύστημα και όπως είπε πρόκειται για κρουστικούς ήχους όπως όταν περπατάμε.

Γιατί καίγεται ο Καναδάς; Οι αιτίες και ο ρόλος της κλιματικής αλλαγής

Καναδάς βιώνει μία από τις χειρότερες δασικές πυρκαγιές για τα δεδομένα της εποχής, με τις φλόγες να καταστρέφουν μεγάλο μέρος της χώρας και να δημιουργούν επικίνδυνα σύννεφα καπνού σε ολόκληρη την ήπειρο και πέρα από αυτήν.

Αφού κάλυψε τη Νέα Υόρκη νωρίτερα αυτή την εβδομάδα, την Πέμπτη έφτασε στην Ουάσιγκτον η ανθυγιεινή ομίχλη, δημιουργώντας απόκοσμα τοπία και ωθώντας πολλούς κατοίκους να παραμείνουν σε εσωτερικούς χώρους.

Τι ξεκίνησε τις πυρκαγιές στον Καναδά;
Αρχικά, ο Καναδάς σημείωσε χαμηλή χιονόπτωση αυτό το χειμώνα, ακολουθούμενη από μια εξαιρετικά ξηρή άνοιξη.

Στο μεταξύ, ένας καύσωνας στα τέλη Μαΐου ώθησε τις θερμοκρασίες στους 33 βαθμούς Κελσίου την Πέμπτη, περίπου 10 βαθμούς Κελσίου πάνω από το κανονικό για αυτήν την εποχή του χρόνου.

Έτσι, ενώ οι πυρκαγιές πιστεύεται ότι προκλήθηκαν είτε από κεραυνό, στην περίπτωση του Κεμπέκ, είτε από ανθρώπινη δραστηριότητα, το κλίμα ευνόησε την εξάπλωσή τους.

Είναι υπό έλεγχο;
Όχι ακόμη.

Από τα ξημερώματα της Παρασκευής, υπήρχαν 427 ενεργές πυρκαγιές, σύμφωνα με το Καναδικό Διαυπηρεσιακό Κέντρο Δασικών Πυρκαγιών, από τις οποίες οι 232 ήταν εκτός ελέγχου. Συγκεκριμένα, οι πυρκαγιές έχουν εξαπλωθεί σε περίπου 10,6 εκατομμύρια στρέμματα, περίπου 15 φορές τον ετήσιο μέσο όρο της περασμένης δεκαετίας.

Πώς επηρεάζουν οι πυρκαγιές την ποιότητα του αέρα;
Την Πέμπτη, οι αρχές στην Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ εξέδωσαν προειδοποίηση για την ποιότητα του αέρα «Code Purple», προειδοποιώντας για «πολύ ανθυγιεινές συνθήκες αέρα για ολόκληρο το κοινό, όχι μόνο για όσους πάσχουν από αναπνευστικές ασθένειες», ενώ και η Νέα Υόρκη είχε και πάλι κάκιστη ποιότητα αέρα το πρωί της Πέμπτης, με δείκτη ποιότητας ανθυγιεινού αέρα 185, σύμφωνα με την ιστοσελίδα της IQAir.

Σημειώνεται πως όταν ο δείκτης ποιότητας ξεπερνάει το 100, οι συνθήκες ταξινομούνται ως «ανθυγιεινές» , ενώ όταν ξεπερνάει το 300 κρίνονται«επικίνδυνες».

Σύμφωνα μάλιστα με τους ειδικούς, τα πυκνά σύννεφα καπνού και στάχτης θα μπορούσαν να συνεχίσουν να επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των ανθρώπων στις ΗΠΑ και τον Καναδά για τις επόμενες μέρες.

Γιατί ο καπνός φτάνει τόσο μακριά;
Οι ισχυροί άνεμοι ψηλά στην ατμόσφαιρα μπορούν να μεταφέρουν καπνό σε μεγάλες αποστάσεις και είναι σύνηθες οι μεγάλες πυρκαγιές να δημιουργούν ανθυγιεινές συνθήκες εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τα δάση που καίγονται.

Στον Καναδά, ο αέρας κυκλοφορεί αριστερόστροφα γύρω από ένα σύστημα χαμηλής πίεσης. Αυτό στέλνει αέρα νότια πάνω από τις πυρκαγιές στο Κεμπέκ. Εκεί ο αέρας μαζεύει καπνό και στη συνέχεια στρέφεται ανατολικά πάνω από την πολιτεία της Νέας Υόρκης, μεταφέροντας καπνό στην ανατολική ακτή.

Ωστόσο, ο καπνός έχει πλέον εντοπιστεί χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά, στη Νορβηγία, δήλωσε την Παρασκευή το Ινστιτούτο Κλιματικής και Περιβαλλοντικής Έρευνας NILU της σκανδιναβικής χώρας.

Συγκεκριμένα, «πολύ αδύναμες» συγκεντρώσεις σωματιδίων καπνού έχουν εντοπιστεί από τη Δευτέρα, ιδιαίτερα στο Παρατηρητήριο Birkenes στη νότια Νορβηγία, δήλωσε στο πρακτορείο ειδήσεων AFP ο ερευνητής Νικόλαος Ευαγγελίου.

Τι ρόλο παίζει η κλιματική αλλαγή;
Είναι δύσκολο να προσδιοριστεί η επίδραση της κλιματικής αλλαγής σε μία μόνο περίοδο πυρκαγιών. Βέβαια, οι εκτεταμένες ανοιξιάτικες πυρκαγιές σε ολόκληρο τον Καναδά είναι ασυνήθιστες και η έρευνα δείχνει ότι οι εποχές των πυρκαγιών στη Βόρεια Αμερική γίνονται μεγαλύτερες.

Ένας πλανήτης που θερμαίνεται θα παράγει θερμότερους και μεγαλύτερους καύσωνες, προκαλώντας μεγαλύτερες πυρκαγιές, σύμφωνα με τον Τζόελ Θόρντον, καθηγητή και πρόεδρο του Τμήματος Ατμοσφαιρικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον.

Γιατί τα λέιζερ πυροβολούν τον ουρανό πάνω από την έρημο Ατακάμα;

Σαν σκηνή από τον Πόλεμο των Άστρων, τέσσερις πορτοκαλί δέσμες λέιζερ σημαδεύουν την ίδια περιοχή του ουρανού πάνω από το Πολύ Μεγάλο Τηλεσκόπιο (VLT) στην έρημο Ατακάμα της Χιλής.

Τα λέιζερ χρησιμοποιούνται για τη διόρθωση των εικόνων που λαμβάνει το VLT ώστε να αφαιρούνται οι παραμορφώσεις που προκαλεί η ατμόσφαιρα και να αυξάνεται έτσι η ευκρίνεια.

Τα λέζερ διεγείρουν άτομα νατρίου της ατμόσφαιρας και τα αναγκάζουν να λάμπουν σαν «τεχνητά άστρα», των οποίων το φως υπόκειται στις ίδιες παραμορφώσεις με τα πραγματικά άστρα.

Οι μετρήσεις τροφοδοτούνται στο προσαρμοστικό σύστημα του VLT για διορθώσεις σε πραγματικό χρόνο.

Η εγκατάσταση του VLT, η οποία ανήκει στο Ευρωπαϊκό Παρατηρητήριο του Νότου (ESO), αποτελείται από τέσσερα γιγάντια τηλεσκόπια, με κάτοπτρα διαμέτρου 8,2 μέτρων, και τέσσερα κινούμενα τηλεσκόπια με καθρέπτες των 1,8 μέτρων.

Ο Τζούλιαν Ασάνζ “είναι πολύ κοντά” στην έκδοση στις ΗΠΑ

Οι δικηγόροι του Τζούλιαν Ασάνζ δηλώνουν ότι θα ασκήσουν εκ νέου έφεση στο ίδιο δικαστήριο, εν μέσω αυξανόμενων φόβων ότι θα μπορούσε να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε φυλακή των ΗΠΑ για τη δημοσίευση χιλιάδων απόρρητων στρατιωτικών και διπλωματικών εγγράφων.

Σε μια τρισέλιδη απόφαση που εκδόθηκε την Τρίτη, ο δικαστής του Ανώτατου Δικαστηρίου του Ηνωμένου Βασιλείου Τζόναθαν Σουίφτ απέρριψε και τους οκτώ λόγους της έφεσης του Ασάνζ κατά του αμερικανικού διατάγματος έκδοσης, το οποίο υπέγραψε η τότε υπουργός Εσωτερικών του Ηνωμένου Βασιλείου Πρίτι Πάτελ τον περασμένο Ιούνιο.

Ωστόσο, η σύζυγος του Ασάνζ, Στέλλα Ασάνζ, δήλωσε ότι ο σύζυγός της θα υποβάλει “νέα αίτηση για έφεση στο Ανώτατο Δικαστήριο” την επόμενη εβδομάδα.

Το θέμα θα εξεταστεί στη συνέχεια ενώπιον δύο νέων δικαστών σε δημόσια ακρόαση, δήλωσε η Στέλλα Ασάνζ.

“Και παραμένουμε αισιόδοξοι ότι θα επικρατήσουμε και ότι ο Τζούλιαν δεν θα εκδοθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου αντιμετωπίζει κατηγορίες που θα μπορούσαν να τον οδηγήσουν να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του σε φυλακή υψίστης ασφαλείας επειδή δημοσίευσε αληθινές πληροφορίες που αποκάλυψαν εγκλήματα πολέμου που διέπραξε η κυβέρνηση των ΗΠΑ”.

Ο πατέρας του Ασάνζ, Τζον Σίπτον, δήλωσε ότι οι λόγοι του γιου του για περαιτέρω ακρόαση ήταν “σαφείς, σταθεροί και δίκαιοι”.

“Η οικογένεια του Τζούλιαν παρακολουθεί, τρομοκρατημένη, και όλοι οι δίκαιοι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο παρακολουθούν με βαθιά ανησυχία και συναγερμό”, είπε.

Η έφεση του Ασάνζ υποστήριζε ότι η Πάτελ, ως υπουργός Εσωτερικών, έκανε λάθος στην απόφασή της να εγκρίνει το ένταλμα έκδοσης, διότι το αίτημα παραβίαζε τη συνθήκη έκδοσης μεταξύ ΗΠΑ και Ηνωμένου Βασιλείου, η οποία ορίζει ότι “η έκδοση δεν χορηγείται εάν το αδίκημα για το οποίο ζητείται η έκδοση είναι πολιτικό αδίκημα”. Η νομική του ομάδα έχει υποστηρίξει σταθερά ότι η επιθυμία των ΗΠΑ να δικάσουν τον Ασάνζ έχει πολιτικά κίνητρα.

Η έφεση υποστήριξε επίσης ότι ο Ασάνζ διώκεται για προστατευόμενο λόγο και ότι το ίδιο το αίτημα έκδοσης αποτελεί κατάχρηση της διαδικασίας.

Η νομική ομάδα του Ασάνζ δήλωσε επίσης ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει συστηματικά παραποιήσει τα βασικά γεγονότα της υπόθεσης στα βρετανικά δικαστήρια.

Η απόρριψη των λόγων έφεσης από τον Σουίφτ αφήνει μόνο ένα τελευταίο βήμα στα βρετανικά δικαστήρια: η υπεράσπιση έχει πέντε εργάσιμες ημέρες για να υποβάλει έφεση 20 σελίδων σε επιτροπή δύο δικαστών, οι οποίοι θα συγκαλέσουν δημόσια ακρόαση.

Δεν υπάρχουν περαιτέρω τρόποι έφεσης σε εθνικό επίπεδο. Ο Ασάνζ θα μπορούσε ακόμη να πολεμήσει την έκδοση στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το οποίο τον περασμένο Δεκέμβριο επιβεβαίωσε ότι έχει παραληφθεί αίτηση από τον Ασάνζ.

Ο αδελφός του Ασάνζ, Γκάμπριελ Σίπτον, δήλωσε στον Guardian ότι η απόρριψη της έφεσής του από το Ανώτατο Δικαστήριο ήταν μια σοβαρή εξέλιξη, “που τον αφήνει πλέον επικίνδυνα κοντά στην έκδοσή του”.

Ο Shipton δήλωσε ότι οι στιγμές της αναποδιάς ήταν “οι πιο δύσκολες” για τον αδελφό του.

“Αυτές οι στιγμές είναι πάντα πολύ δύσκολες για τον Τζούλιαν στη φυλακή. Είναι προφανώς επικεντρωμένος σε αυτή την επόμενη έφεση … αλλά δεν τα πάει καλά. Αυτό το έπος κρατάει 13 χρόνια και έχει καταβάλει τον φόρο του στο σώμα και στο μυαλό του.

“Αλλά εξακολουθεί να έχει αγωνιστικό πνεύμα, ελπίζουμε ότι θα τα καταφέρει”.

Ο Σίπτον δήλωσε ότι οι δημόσιες δηλώσεις της αυστραλιανής κυβέρνησης ότι τάσσεται υπέρ της απελευθέρωσης του Ασάνζ ήταν ανεπαρκείς.

“Ακούμε αυτό το “αρκετά είναι αρκετά” για πάνω από ένα χρόνο, ακούγεται κούφιο τώρα, αυτές οι περίεργες κοινοτοπίες από την κυβέρνηση για “παραστάσεις”. Τι έχει επιτευχθεί με αυτό; Τίποτα δεν έχει αλλάξει, και η αυστραλιανή κυβέρνηση μπορεί σίγουρα να κάνει περισσότερα”.

Η Ρεμπέκα Βίνσεντ, διευθύντρια εκστρατειών των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, δήλωσε ότι η RSF ανησυχεί βαθύτατα από την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου

“Είναι παράλογο ότι ένας μόνο δικαστής μπορεί να εκδώσει μια απόφαση τριών σελίδων που μπορεί να οδηγήσει τον Julian Assange στη φυλακή για το υπόλοιπο της ζωής του και να επηρεάσει μόνιμα το κλίμα για τη δημοσιογραφία σε όλο τον κόσμο.

“Το ιστορικό βάρος αυτού που θα συμβεί στη συνέχεια δεν μπορεί να υπερτιμηθεί- είναι καιρός να σταματήσει αυτή η ανελέητη στοχοποίηση του Ασάνζ και να δράσουμε αντ’ αυτού για την προστασία της δημοσιογραφίας και της ελευθερίας του Τύπου. Η έκκλησή μας προς τον Πρόεδρο Μπάιντεν είναι τώρα πιο επείγουσα από ποτέ: Αποσύρετε αυτές τις κατηγορίες, κλείστε την υπόθεση εναντίον του Ασάνζ και επιτρέψτε την απελευθέρωσή του χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση”.

Ο Ασάνζ αντιμετωπίζει 18 κατηγορίες σχετικά με τη δημοσίευση διαβαθμισμένων εγγράφων από το WikiLeaks, που ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα διαρροής από την πρώην αναλύτρια πληροφοριών του αμερικανικού στρατού Τσέλσι Μάνινγκ. Η Μάνινγκ καταδικάστηκε σε 35 χρόνια φυλάκισης, αλλά αποφυλακίστηκε μετά τη μετατροπή της ποινής της από τον πρόεδρο Μπαράκ Ομπάμα το 2017.

Σε περίπτωση καταδίκης, ο Ασάνζ αντιμετωπίζει συνολική συνολική ποινή κάθειρξης έως και 175 ετών.

Κρατείται, με επιδεινούμενη υγεία, στη φυλακή Belmarsh για περισσότερα από τέσσερα χρόνια, καθώς αμφισβητεί το ένταλμα έκδοσης των ΗΠΑ.

Επιστήμονες εξάγουν ένα χιλιόμετρο πετρώματος από τον μανδύα της Γης σε μια πρωτόγνωρη αποστολή

Για πρώτη φορά, οι επιστήμονες έκαναν γεώτρηση σε ένα υποθαλάσσιο βουνό για να συλλέξουν ένα κομμάτι του μανδύα της Γης που αποτελεί ρεκόρ – έναν πυρήνα πετρώματος μήκους άνω του 1 χιλιομέτρου.

Το εντυπωσιακό κατόρθωμα επιτεύχθηκε με γεώτρηση στο Atlantis Massif, ένα υποβρύχιο βουνό που βρίσκεται στη μεσοατλαντική ράχη βαθιά κάτω από τον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό. Ευθυγραμμίζοντας ένα τρυπάνι σε αυτή τη θέση, οι γεωλόγοι άνοιξαν μια τρύπα σε βάθος 1.267 μέτρων (4.156 πόδια) μέσα στο βουνό και εξήγαγαν μια “συγκλονιστική” ποσότητα πετρωμάτων σερπεντινίτη – μεταμορφωμένων πετρωμάτων που σχηματίζονται σε βαθιά όρια τεκτονικών πλακών – από το εσωτερικό της Γης.

Παρά τα πρωτοποριακά ευρήματα, αυτό δεν είναι το βαθύτερο τρυπάνι που έχει εισχωρήσει ποτέ στον πυθμένα της θάλασσας, και τεχνικά, δεν έσκαψε στον μανδύα της Γης. Αντ’ αυτού, οι ερευνητές εκμεταλλεύτηκαν ένα “τεκτονικό παράθυρο” -μια περιοχή όπου τα πετρώματα του μανδύα έχουν ωθηθεί πάνω από τη συνήθη θέση ανάπαυσής τους- για να βυθίσουν το τρυπάνι και να εξάγουν το υλικό.

“Στη Γη, τα πετρώματα του μανδύα είναι συνήθως εξαιρετικά δύσκολο να προσεγγιστούν”, έγραψαν οι γεωλόγοι σε μια ανάρτηση στο ιστολόγιο. “Η μάζα της Ατλαντίδας προσφέρει ένα σπάνιο πλεονέκτημα για την πρόσβαση σε αυτήν, καθώς αποτελείται από πετρώματα του μανδύα που έχουν έρθει πιο κοντά στην επιφάνεια μέσω της διαδικασίας της εξαιρετικά αργής εξάπλωσης του θαλάσσιου πυθμένα”.

Οι γεωλόγοι προσπαθούν να εξάγουν σημαντικά τμήματα του μανδύα της Γης από το 1961, όταν οι επιστήμονες του προγράμματος Mohole επιχείρησαν να τρυπήσουν κάτω από τον Ειρηνικό Ωκεανό για να φτάσουν στη ασυνέχεια Mohorovičić, την περιοχή όπου ο φλοιός της Γης δίνει τη θέση του στον μανδύα της. Δυστυχώς, το τρυπάνι του προγράμματος έφθασε μόλις 183 μέτρα κάτω από τον πυθμένα της θάλασσας πριν βυθιστεί και η προσπάθεια ακυρώθηκε. Μετά από αυτό, πολλές επόμενες προσπάθειες ωκεάνιας γεώτρησης έληξαν επίσης χωρίς επιτυχία.

Αυτό σήμαινε ότι για να μελετήσουν κομμάτια του μανδύα της Γης για ενδείξεις σχετικά με διάφορες διαδικασίες όπως η ηφαιστειότητα και το μαγνητικό πεδίο του πλανήτη, οι επιστήμονες έπρεπε να βασίζονται σε κομμάτια πετρωμάτων που εκτοξεύονται από ηφαιστειακές εκρήξεις, τα οποία έχουν όλα αλλοιωθεί από το ταξίδι τους στην επιφάνεια.

Οι γεωλόγοι, μέλη του Διεθνούς Προγράμματος Ανακάλυψης των Ωκεανών στο επιστημονικό γεωτρύπανο JOIDES Resolution, ξεκίνησαν την αποστολή τους στη Μάζα Ατλαντίς όχι επειδή ήθελαν να εξάγουν πυρήνες μανδύα, αλλά επειδή αναζητούσαν την προέλευση της ζωής στη Γη. Τα πετρώματα του Massif περιέχουν ολιβίνη, ο οποίος αντιδρά με το νερό σε μια διαδικασία που ονομάζεται σερπεντινισμός και παράγει υδρογόνο, μια απαραίτητη πηγή τροφής για τη μικροβιακή ζωή.

Κι όμως, λίγο μετά την 1η Μαΐου, όταν προσγείωσαν το τρυπάνι τους σε ένα οριζόντιο ρήγμα στο βυθό της θάλασσας, οι ερευνητές εξήγαγαν έναν πυρήνα ρεκόρ από πετρώματα του ανώτερου μανδύα που εκτεινόταν σε μήκος πάνω από 3.280 πόδια.

Το πέτρωμα ήταν κυρίως περιδοτίτης, ένα χονδροειδές πυριγενές πέτρωμα που είναι γεμάτο με ολιβίνη και πυρόξενο και είναι ο πιο κοινός τύπος πετρώματος στον ανώτερο μανδύα. Κάποια σημάδια αλλοίωσης του πετρώματος από την αλληλεπίδραση με το θαλασσινό νερό θα μπορούσαν να σημαίνουν ότι προέρχεται από τον κατώτερο φλοιό και όχι από τον ανώτερο μανδύα, αλλά οι επιστήμονες εξακολουθούν να κάνουν γεωτρήσεις για ακόμη βαθύτερα δείγματα για να θέσουν την ανακάλυψή τους πέρα από κάθε αμφιβολία. Μέσα σε αυτά τα πετρώματα κρύβεται ένας θησαυρός πληροφοριών που οι γεωλόγοι θα μελετήσουν για να μάθουν περισσότερες πληροφορίες για την εσωτερική λειτουργία της Γης.

“Θα είναι απίστευτα σημαντικά δεδομένα για πολλές γενιές επιστημόνων που θα έρθουν”, έγραψαν οι γεωλόγοι στην ανάρτηση στο ιστολόγιο.

Τα χταπόδια μπορούν να επαναπρογραμματίσουν τους “εγκεφάλους” τους και το RNA τους

Τα χταπόδια έχουν βρει έναν απίστευτο τρόπο για να προστατεύουν τα πιο ευαίσθητα χαρακτηριστικά του νευρικού τους συστήματος από τις ριζικά μεταβαλλόμενες θερμοκρασίες.

Όταν οι συνθήκες αυξομειώνονται, μπορούν να επανακωδικοποιούν γρήγορα βασικές πρωτεΐνες στα νευρικά τους κύτταρα, εξασφαλίζοντας ότι οι κρίσιμες νευρολογικές δραστηριότητες παραμένουν λειτουργικές όταν οι θερμοκρασίες πέφτουν δραματικά.

Πώς το κάνουν αυτό; Χρησιμοποιώντας μια σπάνια υπερδύναμη – την επεξεργασία του RNA τους, μια ικανότητα που συναντάται σε ορισμένα είδη χταποδιών, καλαμαριών και σουπιών.

Είναι μια ασυνήθιστη στρατηγική, αλλά φαίνεται να είναι αποτελεσματική και οι επιστήμονες πιστεύουν ότι μπορεί να υιοθετηθεί ευρέως σε όλο τον κόσμο των κεφαλόποδων.

“Γενικά πιστεύουμε ότι οι γενετικές μας πληροφορίες είναι σταθερές, αλλά το περιβάλλον μπορεί να επηρεάσει τον τρόπο κωδικοποίησης των πρωτεϊνών, και στα κεφαλόποδα αυτό συμβαίνει σε μαζική κλίμακα”, λέει ο θαλάσσιος βιολόγος Joshua Rosenthal του Θαλάσσιου Βιολογικού Εργαστηρίου του Πανεπιστημίου του Σικάγο, κύριος συγγραφέας της νέας έρευνας που δημοσιεύθηκε στο Cell.

“Η επανακωδικοποίηση του RNA δίνει στους οργανισμούς τη δυνατότητα να εκφράζουν μια ποικίλη φαρέτρα πρωτεϊνών όταν και όπου επιλέγουν. Στα κεφαλόποδα, το μεγαλύτερο μέρος της επανακωδικοποίησης αφορά πρωτεΐνες που είναι πραγματικά σημαντικές για τη λειτουργία του νευρικού συστήματος, οπότε το φυσικό ερώτημα είναι, το χρησιμοποιούν αυτό για να προσαρμοστούν στις αλλαγές του φυσικού τους περιβάλλοντος;”.

Οι δικές μας γενετικές οδηγίες για την επιβίωση μπορούν να αλλάξουν, αλλά αυτό τείνει να συμβαίνει αργά, με την τροποποίηση του DNA από γενιά σε γενιά. Οι παραλλαγές στον γενετικό κώδικα καθορίζουν το τελικό σχήμα και τη λειτουργία των μεμονωμένων πρωτεϊνών που δομούν το σώμα μας, συμπεριλαμβανομένων των συστημάτων και των δομικών στηριγμάτων στο εσωτερικό του εγκεφάλου μας.

Ωστόσο, το DNA δεν δημιουργεί άμεσα τις πρωτεΐνες. Αυτές οι χημικά κωδικοποιημένες οδηγίες παραμένουν στον πυρήνα των κυττάρων σας, εκδίδοντας πρότυπα μέσω ενός ενδιάμεσου μορίου που ονομάζεται αγγελιοφόρο RNA (ή mRNA), το οποίο ταξιδεύει από τον πυρήνα στην περιβάλλουσα γλίτσα για να τροφοδοτήσει τις μικροσκοπικές μηχανές κατασκευής πρωτεϊνών.

Στους περισσότερους οργανισμούς, αυτό είναι αρκετά απλό- μόλις εκδοθεί το πρότυπο, δεν υπάρχει άλλη αλλαγή στο RNA. Στα κεφαλόποδα, ωστόσο, τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.

Το 2015, οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι τα καλαμάρια, οι σουπιές και τα χταπόδια μπορούν να τροποποιήσουν το RNA αφού αυτό έχει φύγει από τον πυρήνα, κάνοντας επεξεργασία εν κινήσει, επιτρέποντας μια γρήγορη φυσιολογική αντίδραση σε … τι;

Κάποιοι επιστήμονες σκέφτηκαν ότι αυτός μπορεί να είναι ο λόγος που τα κεφαλόποδα είναι τόσο παράξενα, συναρπαστικά έξυπνα, αλλά ο λόγος γι’ αυτό μας διέφυγε και προβλημάτισε τους επιστήμονες.

Η προσαρμογή σε προσωρινές περιβαλλοντικές αλλαγές φαινόταν μια εύλογη εξήγηση. Οι θαλάσσιοι οργανισμοί υπόκεινται σε ένα ευρύ φάσμα θερμοκρασιών και τα χταπόδια δεν έχουν την ικανότητα ενεργού θερμορύθμισης. Η επεξεργασία RNA θα προσέφερε την ικανότητα να αλλάζει και να αλλάζει ξανά ανάλογα με τις συνθήκες, χωρίς τη μακροπρόθεσμη εφαρμογή και τη σχετική μονιμότητα της επεξεργασίας DNA.

Έτσι, με επικεφαλής τον θαλάσσιο βιολόγο Matthew Birk του Θαλάσσιου Βιολογικού Εργαστηρίου και του Πανεπιστημίου Saint Francis, μια ομάδα ερευνητών έθεσε αυτή την ιδέα σε δοκιμασία.

Τα πειραματόζωα τους ήταν χταπόδια με δύο κηλίδες της Καλιφόρνιας (Octopus bimaculoides), του οποίου ολόκληρο το γονιδίωμα αλληλουχήθηκε για πρώτη φορά το 2005, γεγονός που το καθιστά χρήσιμο ζώο για την κατανόηση των γενετικών αλλαγών.

Οι ερευνητές εγκλιμάτισαν αυτά τα χταπόδια σε ζεστό νερό στους 22 βαθμούς Κελσίου (71,6 Φαρενάιτ) ή σε πολύ πιο ψυχρό νερό στους 13 βαθμούς Κελσίου (55,4 Φαρενάιτ) και στη συνέχεια συνέκριναν τις γενετικές πληροφορίες τους με το γονιδίωμα της βάσης δεδομένων. Συγκεκριμένα εξέτασαν πάνω από 60.000 γνωστές θέσεις επεξεργασίας και αυτό που βρήκαν ήταν εκπληκτικό.

“Η ευαίσθητη στη θερμοκρασία επεξεργασία συνέβη περίπου στο ένα τρίτο των περιοχών μας – πάνω από 20.000 μεμονωμένες θέσεις – οπότε αυτό δεν είναι κάτι που συμβαίνει εδώ ή εκεί- πρόκειται για ένα παγκόσμιο φαινόμενο”, λέει ο φυσικός Eli Eisenberg του Πανεπιστημίου του Τελ Αβίβ, συν-συγγραφέας της δημοσίευσης.

“Αλλά με αυτό το δεδομένο, δεν συμβαίνει εξίσου: οι πρωτεΐνες που επεξεργάζονται τείνουν να είναι νευρικές πρωτεΐνες, και σχεδόν όλες οι θέσεις που είναι ευαίσθητες στη θερμοκρασία επεξεργάζονται περισσότερο στο κρύο”.

Έτσι, η επεξεργασία φάνηκε να γίνεται ως απάντηση στον εγκλιματισμό στο κρύο, παρά στο ζεστό νερό, επηρεάζοντας νευρικές πρωτεΐνες που, συγκεκριμένα, είναι ευαίσθητες στις χαμηλές θερμοκρασίες. Και οι δοκιμές δομικών πρωτεϊνών κρίσιμων για τη λειτουργία του νευρικού συστήματος του χταποδιού – της κινεζίνης και της συναπτοταγμίνης – διαπίστωσαν ότι οι αλλαγές που επήλθαν θα είχαν αντίκτυπο στη λειτουργία τους.

Ήταν πιθανό αυτό που παρατήρησε η ομάδα να ήταν αποτέλεσμα της παραμονής της στο εργαστήριο, γι’ αυτό έπιασαν άγρια χταπόδια της Καλιφόρνιας και χταπόδια του Verrill (Octopus bimaculatus) το Καλοκαίρι και το Χειμώνα και έλεγξαν και τα γονιδιώματά τους. Αυτά τα χταπόδια είχαν παρόμοια μοτίβα επεξεργασίας RNA που υποδηλώνουν ότι βελτιστοποιούσαν τη λειτουργία τους για τις τρέχουσες συνθήκες θερμοκρασίας.

Η ομάδα εξέτασε επίσης για να δει πόσο γρήγορα πραγματοποιούνται οι αλλαγές. Ρύθμισαν τη θερμοκρασία του ενυδρείου ενός χταποδιού από τους 14 βαθμούς Κελσίου στους 24 βαθμούς Κελσίου ή το αντίστροφο, ρυθμίζοντας τη θερμοκρασία προς τα πάνω ή προς τα κάτω κατά 0,5 βαθμούς σε διάστημα 20 ωρών. Εξέτασαν την έκταση της επεξεργασίας του RNA σε κάθε χταπόδι λίγο πριν από την έναρξη της αλλαγής της θερμοκρασίας, αμέσως μετά και τέσσερις ημέρες αργότερα.

Συμβαίνει πολύ γρήγορα, διαπίστωσαν οι ερευνητές.

“Δεν είχαμε πραγματική ιδέα πόσο γρήγορα μπορεί να συμβεί αυτό: αν χρειάζονται εβδομάδες ή ώρες”, εξηγεί ο Birk. “Μπορούσαμε να δούμε σημαντικές αλλαγές σε λιγότερο από μία ημέρα, και μέσα σε τέσσερις ημέρες, βρίσκονταν στα νέα επίπεδα σταθερής κατάστασης στα οποία τα βρίσκετε μετά από ένα μήνα”.

Τα ευρήματα αυτά υποδηλώνουν ότι τουλάχιστον μια λειτουργία της επεξεργασίας RNA των κεφαλόποδων είναι η ταχεία αντίδραση σε συνθήκες που διαφορετικά θα μπορούσαν να είναι επικίνδυνες για τα ζώα. Υπάρχουν επίσης και άλλες περιβαλλοντικές μεταβλητές που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μια απόκριση. Σε αυτές περιλαμβάνονται το χαμηλό οξυγόνο, η ρύπανση και οι μεταβαλλόμενες κοινωνικές συνθήκες.

Οι ερευνητές υποψιάζονται ότι η επεξεργασία RNA είναι μια αρκετά διαδεδομένη στρατηγική μεταξύ των χταποδιών και των καλαμαριών για να παραμείνουν ζωντανοί καθώς το περιβάλλον τους αλλάζει, και σχεδιάζουν να διερευνήσουν πώς χρησιμοποιείται με περισσότερες λεπτομέρειες.

Τα μεγάλα λάθη που έκαναν Αϊνστάιν, Δαρβίνος και άλλες ιδιοφυΐες

Έχοντας ταξιδέψει μέχρι τον Άρη, ένα σκάφος της NASA, αξίας 125 εκατομμυρίων δολαρίων, που εκτοξεύτηκε το 1999 για να ερευνήσει τον κόκκινο πλανήτη, πλησίασε πολύ κοντά στην επιφάνεια και διαλύθηκε.

Μήπως οι φημισμένοι έξυπνοι επιστήμονες του οργανισμού νικήθηκαν από την κακή τύχη; Όχι, ηττήθηκαν από την αποτυχία τους να θυμηθούν ότι το λογισμικό του σκάφους λειτουργούσε με διαφορετικές μετρήσεις από αυτές που πίστευαν. Επιπλέον, η NASA έκανε το ίδιο λάθος έξι χρόνια αργότερα, καταστρέφοντας ένα άλλο διαστημόπλοιο, αξίας 110 εκατομμυρίων δολαρίων.

Επειδή κάποιος είναι έξυπνος και επιτυχημένος, δεν σημαίνει ότι δεν μπορείς να είναι και αυτοκαταστροφικός.

Ακολουθούν ιστορίες που αποδεικνύουν πόσο τραγικές αποφάσεις μπορούν να πάρουν διαπρεπείς άνθρωποι: από την πρωτοπόρο της πληροφορικής του 19ου αιώνα και εθισμένη στον τζόγο Ada Lovelace που έχασε 3.200 λίρες σε ένα στοίχημα (αξίας περίπου 270.000 λιρών σήμερα), μέχρι τον Albert Einstein που αναποδογύριζε επανειλημμένα το σκάφος του στη θάλασσα και έπρεπε να διασωθεί.

Η ανοησία του ήταν ακόμη μεγαλύτερη επειδή δεν ήξερε κολύμπι.

Ορισμένες από τις αποτυχίες είναι κωμικά αδέξιες. Ο Κάρολος Δαρβίνος λάτρευε να τρώει τα νέα είδη που κατέγραφε. Αφού πέρασε μήνες ψάχνοντας για μια μικρή ρέα (ένα πτηνό χωρίς πτήση), βρήκε ένα αλλά το πέρασε για κάτι άλλο.

Ο ίδιος και οι σύντροφοί του στο Beagle το είχαν φάει στα μισά του δρόμου όταν ο Δαρβίνος συνειδητοποίησε το λάθος. Μάζεψε γρήγορα ό,τι είχε απομείνει στα πιάτα τους και το έστειλε στο Λονδίνο.

Αυτό σημαίνει ότι το πρώτο δείγμα του πουλιού στην Αγγλία “ανακατασκευάστηκε ουσιαστικά από στιφάδο”.

Άλλες αστοχίες είναι πιο σοβαρές. Ο Σίγκμουντ Φρόιντ ήταν οπαδός της κοκαΐνης, τόσο για τον εαυτό του όσο και για τους ασθενείς του, αλλά το ναρκωτικό τον έκανε παρανοϊκό, σε τέτοιο βαθμό που σε διακοπές του στην Ελλάδα το 1904, νόμιζε ότι οι αριθμοί 61 και 62 τον είχαν… στοχοποιήσει.

Όταν του έδωσαν το δωμάτιο 31 σε ένα ξενοδοχείο, ο ψυχαναλυτής τρομοκρατήθηκε – ήταν το μισό του 62. “Αυτός ο πιο ιδιόρρυθμος και σβέλτος αριθμός αποδείχθηκε ότι με καταδίωκε ακόμη καλύτερα από τον πρώτο”.

Πολλές από τις ιστορίες είναι απλά περίεργες. Ο Ναπολέων γιόρτασε την υπογραφή μιας συνθήκης με τη Ρωσία οργανώνοντας ένα κυνήγι κουνελιών, αλλά όταν τα κουνέλια απελευθερώθηκαν στο πεδίο, αποδείχθηκε ότι ήταν εξημερωμένα και όχι άγρια, οπότε έτρεξαν με ενθουσιασμό προς τον μεγάλο στρατιωτικό ηγέτη, ο οποίος έφυγε εκνευρισμένος.

Ο Μότσαρτ είχε εμμονή με τους πισινούς. Το κείμενο του κανόνα του 1782 σε σι ύφεση μείζονα μεταφράζεται ως “Φίλα μου τον κώλο, γρήγορα, γρήγορα!”, ενώ πάνω από το δέκα τοις εκατό των 400 γνωστών επιστολών του αναφέρονται σε πισινά ή κακά.

Αφού είδε το έργο Amadeus το 1979, η Μάργκαρετ Θάτσερ αρνήθηκε να πιστέψει ότι ο Μότσαρτ θα μπορούσε να είναι τόσο κολλημένος. Ο σκηνοθέτης Peter Hall απάντησε ότι υπήρχαν πολλές αποδείξεις ότι ήταν. “Δεν νομίζω ότι ακούσατε τι είπα”, απάντησε η Θάτσερ. ‘Δεν θα μπορούσε να ήταν έτσι’.

Ένα άλλο μάθημα είναι ότι δεν πρέπει ποτέ να τα παρατάτε. Πριν κάνει την περιουσία του ως δημιουργός του Σέρλοκ Χολμς, ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ προσπάθησε να επιτύχει ως γιατρός.

Πέρασαν εβδομάδες χωρίς να προσελκύσει ούτε έναν ασθενή, οπότε όταν έφτασε κάποιος, τον κάθισε με προθυμία και άρχισε να διαγιγνώσκει τον βήχα του άνδρα. Μόνο τότε ο επισκέπτης αποκάλυψε ότι ήταν εισπράκτορας χρέους, ο οποίος είχε έρθει για τον απλήρωτο λογαριασμό φυσικού αερίου.

Οι σοβαρές αεροπορικές αναταράξεις έχουν αυξηθεί κατά 50% τα τελευταία 40 χρόνια λόγω της κλιματικής αλλαγής

Σύμφωνα με μια νέα μελέτη του Τμήματος Μετεωρολογίας του Πανεπιστημίου του Ρέντινγκ στο Ηνωμένο Βασίλειο, η εμφάνιση σοβαρών αναταράξεων στις πτήσεις έχει αυξηθεί κατά 55% τα τελευταία 40 χρόνια, ενώ οι μέτριες αναταράξεις έχουν αυξηθεί κατά 37% και οι ελαφρές κατά 17%.

Οι αναταράξεις θεωρούνται σοβαρές όταν προκαλούν “την κίνηση χαλαρών αντικειμένων γύρω από την καμπίνα και προκαλούν σύντομες περιόδους κατά τις οποίες ο αποτελεσματικός έλεγχος του αεροσκάφους είναι αδύνατος”, σύμφωνα με την FAA. Θεωρείται μέτρια όταν χαλαρά αντικείμενα αρχίζουν να κινούνται και οι άνθρωποι δυσκολεύονται να κινηθούν στην καμπίνα.

Οι αυξήσεις παρακολουθούνται σε ορισμένες από τις περιοχές με την μεγαλύτερη εναέρια κυκλοφορία στον κόσμο, πάνω από τον Βόρειο Ατλαντικό και πάνω από τις ηπειρωτικές ΗΠΑ, από τότε που οι δορυφόροι άρχισαν να παρατηρούν την ατμόσφαιρα το 1979.

Η FAA ορίζει την αναταραχή ως “κίνηση του αέρα που δημιουργείται από την ατμοσφαιρική πίεση, τα ρεύματα πίδακα, τον αέρα γύρω από τα βουνά, τα μέτωπα ψυχρού ή θερμού καιρού ή τις καταιγίδες”.

Οι αναταράξεις καθαρού αέρα δεν είναι το είδος που βιώνετε περνώντας μέσα από μια καταιγίδα. Αντίθετα, είναι η αόρατη αναταραχή που συμβαίνει όταν ο ουρανός είναι καθαρός. Είναι δύσκολο να την εντοπίσετε πριν βρεθείτε στη μέση της.

Συχνά μπορεί να προκληθεί από τη διάτμηση του ανέμου, μια ξαφνική αλλαγή στην ταχύτητα και την κατεύθυνση του ανέμου, η οποία έχει αυξηθεί σε συχνότητα εμφάνισης λόγω της κλιματικής αλλαγής. Καθώς επιδεινώνεται η διάτμηση του ανέμου, επιδεινώνεται και η αναταραχή του καθαρού αέρα, με ορισμένους ερευνητές του καιρού να προβλέπουν ότι θα διπλασιαστεί μέχρι το 2050, με τη σοβαρή αναταραχή να αυξάνεται περισσότερο.

Εκτός του ότι είναι πολύ δυσάρεστη, η τύρβη μπορεί να είναι επιβλαβής τόσο για το αεροσκάφος όσο και για τους ανθρώπους που βρίσκονται μέσα σε αυτό. Σύμφωνα με το Εθνικό Κέντρο Ατμοσφαιρικών Ερευνών, οι αναταράξεις και οι συνέπειές τους – τραυματισμοί, ζημιές στην καμπίνα και το αεροσκάφος, συντήρηση και καθυστερήσεις – μπορούν να κοστίσουν στις αεροπορικές εταιρείες έως και 500 εκατομμύρια δολάρια ετησίως.

Πώς να κάνετε μία ημέρα διακοπές στην πόλη σας

Οι Ευρωπαίοι δίνουν μεγάλη αξία στην εργασία. Περιγράφουμε τους εαυτούς μας με βάση το επάγγελμά μας, δεν χρησιμοποιούμε τον προβλεπόμενο χρόνο διακοπών και πιστεύουμε πολύ στην πεποίθηση ότι αν δουλέψεις αρκετά σκληρά μπορείς να βελτιώσεις τη ζωή σου. Αυτή η πεποίθηση είναι τόσο βαθιά ριζωμένη που πολλοί από εμάς παίρνουμε τη δουλειά μαζί μας όταν έχουμε ρεπό και δεν χρησιμοποιούμε όλες τις ημέρες διακοπών μας. Όταν προγραμματίζουμε διακοπές, δουλεύουμε τόσο σκληρά για να βρούμε πώς να ανταποκριθούμε στις τρέχουσες υποχρεώσεις μας στο σπίτι και στη δουλειά, ώστε όταν φεύγουμε αναρωτιόμαστε αν είναι καν καλή ιδέα. Μόλις φτάσουμε στο ταξίδι, χρειάζονται μερικές μέρες για να χαλαρώσουμε και να μπούμε σε νοοτροπία διακοπών και συχνά φαίνεται ότι ο χρόνος περνάει πολύ γρήγορα.

Όταν επιστρέφουμε στο σπίτι αντιμετωπίζουμε σωρούς από πλυντήρια, μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου και απλήρωτους λογαριασμούς. Αν το ταξίδι πάει καλά, μπορεί να αντισταθμίσει όλες αυτές τις ταλαιπωρίες. Αν το ταξίδι μας διακόπηκε από τον καιρό, τις καθυστερήσεις στο ταξίδι ή τις διαπροσωπικές συγκρούσεις, μπορεί να γυρίσουμε στο σπίτι ακόμα πιο κουρασμένοι από ό,τι ήμασταν πριν φύγουμε. Το συμπέρασμα είναι ότι: Η ελπίδα ότι ένα ταξίδι θα αντισταθμίσει το άγχος που νιώθουμε όλο το υπόλοιπο έτος είναι ένα στοίχημα με υψηλό ρίσκο. Ουσιαστικά, στοιβάζουμε όλα τα αυγά των διακοπών μας σε ένα καλάθι και αναστατωνόμαστε όταν κάποια από αυτά σπάνε.

Τι θα γινόταν αν προσπαθούσαμε να συλλάβουμε λίγο από αυτό το συναίσθημα των διακοπών με έναν λιγότερο “όλα ή τίποτα” τρόπο; Θα μπορούσαμε να βρούμε έναν τρόπο να κάνουμε “ημερήσιες διακοπές” κάθε λίγους μήνες μέσα στο χρόνο; Αυτή δεν θα ήταν μια μέρα κατά την οποία θα ξαπλώνουμε στο σπίτι και θα αναβάλλουμε τα πράγματα που δεν θέλουμε να κάνουμε. Αντίθετα, θα ήταν μια σκόπιμη μίνι-διακοπή. Για να το κάνουμε αυτό, θα πρέπει να καταλάβουμε πώς θέλουμε να νιώθουμε αυτό το διάλειμμα. Αν βαριόμαστε ή δεν έχουμε προκλήσεις στην καθημερινότητά μας, ίσως αναζητήσουμε καινοτομία ή περιπέτεια. Αν νιώθουμε καταβεβλημένοι από τις απαιτήσεις της εργασίας, της φροντίδας των παιδιών ή άλλων υποχρεώσεων, μπορεί να μας τραβήξουν οι ευκαιρίες για ηρεμία και γαλήνη. Αν βρίσκουμε τη ρουτίνα μας ανικανοποίητη, μπορεί να επιλέξουμε να μάθουμε κάτι καινούργιο ή να κάνουμε κάτι για να βοηθήσουμε τους άλλους. Αλλά το να βρούμε τι θέλουμε να κάνουμε είναι μόνο το πρώτο βήμα σε αυτή τη διαδικασία.

Το δεύτερο βήμα είναι να σκεφτούμε πώς θα επιτύχουμε τον στόχο μας. Πριν πάμε σε παραδοσιακές διακοπές, ξοδεύουμε χρόνο για να σκεφτούμε πότε θα πάμε, να καταρτίσουμε έναν προϋπολογισμό και να δημιουργήσουμε ένα πρόγραμμα. Ενημερώνουμε τους ανθρώπους ότι δεν θα είμαστε διαθέσιμοι για δραστηριότητες ρουτίνας και δίνουμε στον εαυτό μας την άδεια να επικεντρωθεί σε αυτά που θέλουμε να κάνουμε κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Για να σχεδιάσουμε μια αποτελεσματική απόδραση “ημερήσιας άδειας” πρέπει να προσδιορίσουμε μια συγκεκριμένη ημέρα, να τη σημειώσουμε στο ημερολόγιό μας και να αντισταθούμε στην παρόρμηση να αφήσουμε άλλες υποχρεώσεις να αντικαταστήσουν τα σχέδιά μας. Στη συνέχεια, πρέπει να βάλουμε την ενέργειά μας στην έρευνα για δραστηριότητες στην πόλη ή την κωμόπολή μας. Ποια μουσεία, υπαίθριες δραστηριότητες ή εστιατόρια θα ήταν καινούργια για εμάς;

Υπάρχουν πράγματα που είχαμε σκοπό να κάνουμε ή που κάνουμε μόνο όταν έχουμε επισκέπτες εκτός πόλης; Οι πιθανότητες είναι ότι οι περισσότεροι από εμάς είμαστε πολύ απασχολημένοι με την εργασία μας για να εξερευνήσουμε πλήρως τις δικές μας περιοχές. Μόλις εντοπίσουμε τα πράγματα που μας ενδιαφέρουν, πρέπει να βρούμε πότε είναι διαθέσιμα, να κάνουμε κρατήσεις, εφόσον χρειάζεται, και να προγραμματίσουμε την ημέρα με τον ίδιο τρόπο που θα κάναμε για ένα μεγαλύτερο ταξίδι.

Σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να μην χρειαστεί καν να βγούμε από το σπίτι μας για να απολαύσουμε μια “ημερήσια εκδρομή”. Μια από τις χαρές των ταξιδιών για μένα είναι να περνάω χρόνο καθισμένος έξω, με ένα καλό βιβλίο. Αν και θα μπορούσα να το κάνω αυτό στην αυλή μου, σπάνια το κάνω λόγω της ανάγκης μου να κάνω πράγματα. Τι θα γινόταν όμως αν έβαζα ένα μορατόριουμ στο να προλάβω αυτές τις δραστηριότητες ρουτίνας, απέφευγα να ελέγχω το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και αγόραζα ή ετοίμαζα φαγητό από πριν, ώστε να μην χρειάζεται να μαγειρεύω ή να καθαρίζω; Το μόνο πράγμα που με εμποδίζει από το να χαλαρώσω στη δική μου βεράντα είναι η εσωτερικευμένη αίσθηση ότι πρέπει να προλάβω όλα τα άλλα πριν αφιερώσω χρόνο για τον εαυτό μου. Φυσικά, η ίδια σας η αυλή δεν είναι ένας πρωτότυπος προορισμός διακοπών, αλλά πολύ συχνά είναι οι δικές μας σκέψεις και υποθέσεις που μας οδηγούν στο να αισθανόμαστε ότι πρέπει να δουλεύουμε συνέχεια. Στην πορεία, δεν αφιερώνουμε αρκετό χρόνο για την αυτοφροντίδα και καταλήγουμε να νιώθουμε εξαντλημένοι και καμένοι.

Όπως συμβαίνει με τα περισσότερα πράγματα στη ζωή, είναι δύσκολο να αλλάξουμε μοτίβα και συνήθειες, και είμαστε παγιδευμένοι σε μια κουλτούρα που εκτιμά την παραγωγικότητα με κάθε κόστος. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρόκειται για μια αποτελεσματική ή υγιή στρατηγική. Παρόλο που ζούμε σε μια απίστευτα ευημερούσα εποχή, περισσότεροι Αμερικανοί από ποτέ παλεύουν με το άγχος, το στρες και την κατάθλιψη. Ενώ και οι πρόγονοί μας εκτιμούσαν την εργασία, το εξωτερικό τους περιβάλλον ήταν πολύ διαφορετικό από το δικό μας. Πολλοί δούλευαν σκληρά σωματικά, κάτι που δεν ήταν απαραίτητα καλό για την υγεία τους, αλλά δεν είχαν να αντιμετωπίσουν μια ατελείωτη επίθεση από ηλεκτρονικά παραγόμενο θόρυβο ή πίεση να ανταποκριθούν σε ανέφικτες προσδοκίες. Συχνά οι θρησκευτικές τους πεποιθήσεις τους απαιτούσαν να ασχολούνται με μια εβδομαδιαία ημέρα ανάπαυσης, μια πρακτική που έχει διαβρωθεί στον πολιτισμό μας 24/7.

Η πραγματικότητα για τους περισσότερους είναι ότι πρέπει να αντιστρέψουμε το μοτίβο με περισσότερη σωματική άσκηση και μείωση του πνευματικού μας φορτίου. Και, όσο κι αν απολαμβάνουμε τις διακοπές μας, μια εβδομάδα απόδρασης το χρόνο δεν είναι αρκετή για να το πετύχουμε αυτό. Αν και μια “ημερήσια άδεια” δεν θα αντικαταστήσει την εμπειρία του ταξιδιού σε έναν νέο ή αγαπημένο προορισμό, μπορεί να μας διευκολύνει να περάσουμε τον χρόνο μεταξύ αυτών των γεγονότων και μπορεί ακόμη και να μας πείσει ότι τελικά οι διακοπές είναι μια κατάσταση του μυαλού.

Αυτός και αν είναι βαθύς ύπνος! Ξενοδοχείο σε βάθος 419 μέτρων

Ξενοδοχείο βρίσκεται 419 μέτρα κάτω από τα βουνά της Snowdonia στην Ουαλία. Αυτό το υπόγειο καταφύγιο, με διαμονή που κοστίζει έως και 550 λίρες, βρίσκεται βαθιά μέσα σε έναν θάλαμο του εγκαταλελειμμένου ορυχείου σχιστόλιθου Cwmorthin και μπορεί να προσεγγιστεί μόνο μέσω μιας “απότομης και απαιτητικής” διαδρομής.

Ονομάζεται “Deep Sleep” και αποτελείται από τέσσερις ιδιωτικές καμπίνες με δύο μονά κρεβάτια και ένα “ρομαντικό” δωμάτιο σπηλιάς με διπλό κρεβάτι, τραπεζαρία και τουαλέτες με απλές τουαλέτες και νιπτήρες.

Το ξενοδοχείο, το οποίο περιγράφει τον εαυτό του ως μια “εμπειρία περιπέτειας σε απομακρυσμένη κατασκήνωση” και το οποίο διαχειρίζεται η εταιρεία υπαίθριων δραστηριοτήτων Go Below, ανοίγει μόνο ένα βράδυ την εβδομάδα – το βράδυ του Σαββάτου.

Η εμπειρία των επισκεπτών αρχίζει το Σάββατο το απόγευμα στις 5 μ.μ. στη βάση της Go Below κοντά στην πόλη Blaenau Ffestiniog, όπου συναντούν τους οδηγούς που θα τους οδηγήσουν στο ξενοδοχείο.

Πρώτα, πρέπει να κάνουν πεζοπορία 45 λεπτών στα βουνά, σε μια διαδρομή που είναι “απότομη μερικές φορές”, αλλά λέγεται ότι προσφέρει “όμορφη” θέα.

Σταματούν σε ένα εξοχικό για να “εξοπλιστούν” για την κάθοδό τους στον κάτω κόσμο με ένα κράνος, ένα φως, μια ζώνη και μπότες Wellington.

Τι ακολουθεί; Η ιστοσελίδα του ξενοδοχείου αναφέρει: “Στη συνέχεια, ήρθε η ώρα να αποχαιρετήσετε τον έξω κόσμο και να κατευθυνθείτε στα βάθη του μεγαλύτερου και βαθύτερου εγκαταλελειμμένου ορυχείου σχιστόλιθου στον κόσμο”.

Αντιμετωπίζοντας την απαιτητική διαδρομή μέσα στο ορυχείο – το οποίο λειτούργησε από το 1810 έως το 1939 περίπου – οι επισκέπτες θα περιηγηθούν σε αρχαίες σκάλες ανθρακωρύχων, ετοιμόρροπες γέφυρες και αναρριχήσεις.

Ο ξεναγός θα παρέχει “πολλές ιστορικές πληροφορίες” για τη ζωή των ανδρών και των αγοριών που εργάστηκαν στο ορυχείο κατά τη διάρκεια της διαδρομής, ενώ η κατάβαση στο ξενοδοχείο διαρκεί περίπου μία ώρα. Όταν φτάσουν στο Deep Sleep -η είσοδος του οποίου σηματοδοτείται από μια μεγάλη ατσάλινη πόρτα- οι επισκέπτες καλωσορίζονται με ένα ζεστό ποτό και μπορούν να απολαύσουν ένα δωρεάν γεύμα “τύπου αποστολής” στο τραπέζι πικνίκ του ξενοδοχείου.

“Στη συνέχεια, μπορείτε να αποσυρθείτε στο κρεβάτι σας για έναν πολύ βαθύ ύπνο”, σημειώνει το ξενοδοχείο.

Καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, το ξενοδοχείο βρίσκεται σε θερμοκρασία 10 βαθμών Κελσίου (50 Φαρενάιτ), αλλά οι καμπίνες είναι “αρκετά άνετες” χάρη στην παχιά μόνωση που επενδύει τους τοίχους τους.

Όλος ο ηλεκτρικός φωτισμός είναι χαμηλής τάσης και τροφοδοτείται από μπαταρίες 12v. Παραδόξως, διαθέτει Wi-Fi, το οποίο παρέχεται μέσω ενός καλωδίου ethernet μήκους ενός χιλιομέτρου από μια κεραία 4G στην επιφάνεια. Υπάρχει ακόμη και τρεχούμενο νερό από μια πηγή μέσα στο ορυχείο.
Ο οδηγός και ένα μέλος του τεχνικού προσωπικού διανυκτερεύουν στο ξενοδοχείο, ενώ το πρωινό – “απλά σνακ” και ένα ζεστό ρόφημα – λαμβάνει χώρα στις 8 π.μ. το επόμενο πρωί.

Στη συνέχεια, είναι ώρα να γίνει η ανάβαση στην επιφάνεια του ορυχείου, φτάνοντας και πάλι στο φως της ημέρας.

Η ιδέα για την εμπειρία, η οποία ξεκίνησε τον Απρίλιο, προήλθε από τον ιδρυτή του Go Below, Miles Moulding. Παίρνει το στέμμα του βαθύτερου καταλύματος στον κόσμο από μια σουίτα ξενοδοχείου που βρίσκεται 508 πόδια (154 μέτρα) κάτω από τη γη στο ορυχείο Sala Silver Mine της Σουηδίας.

Μια ιδιωτική καμπίνα για δύο άτομα κοστίζει 350 λίρες και μια διανυκτέρευση για δύο άτομα στη σπηλιά κοστίζει 550 λίρες. Επισκεφθείτε την ιστοσελίδα go-below.co.uk/deep-sleep.asp.