Πολ Κρούγκμαν: Μήπως η Τέιλορ Σουίφτ δεν πληρώνεται αρκετά;

Όπως περίπου όλες οι χώρες του κόσμου, έτσι και η Σουηδία βρέθηκε πρόσφατα αντιμέτωπη με υψηλό πληθωρισμό, αναφέρει σε ανάλυσή του στους New York Times ο οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν. Οι τιμές κατανάλωσης ανέβηκαν κατά 9,7% κατά το προηγούμενο έτος εξαιτίας μιας σειράς παραγόντων: τις μεγάλες δαπάνες για τη στήριξη των νοικοκυριών κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα προβλήματα που προκάλεσε η Covid στις εφοδιαστικές αλυσίδες, τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και τη… Μπιγιονσέ.

«Σοβαρολογώ», αναφέρει ο Κρούγκμαν, εξηγώντας ότι η Αμερικανίδα τραγουδίστρια άρχισε την παγκόσμια περιοδεία της από τη Σουηδία τον περασμένο μήνα, ενώ πολλοί είναι εκείνοι που υποστηρίζουν πως ο τεράστιος αριθμός επισκεπτών που έφτασε στη βορειοευρωπαϊκή χώρα για να παρακολουθήσει τις πρώτες δύο συναυλίες της προκάλεσε μια σημαντική – και ίσως προσωρινή – αύξηση στις τιμές των ξενοδοχείων και των εστιατορίων. Οπως αναφέρει μάλιστα ο Κρούγκμαν, η αύξηση ήταν αρκετά μεγάλη ώστε να γίνουν ορατές οι συνέπειές της στον πληθωρισμό της Σουηδίας γενικότερα.

Ο Αμερικανός οικονομολόγος αναφέρει πως δεν έχει παρατηρήσει παρόμοια στοιχεία για μια άλλη μεγάλη περιοδεία που βρίσκεται αυτή τη στιγμή σε εξέλιξη, αλλά – όπως σημειώνει – δεν θα τον εξέπληττε εάν και οι συναυλίες της Τέιλορ Σουίφτ οδηγούσαν σε παρόμοιες αυξήσεις τιμών στα ξενοδοχεία και εστιατόρια των πόλεων, όπου κάνει τα shows της η καλλιτέχνις. Η ζωντανή μουσική είναι σημαντική βιομηχανία, υπογραμμίζει ο Κρούγκμαν.

Γιατί όμως ισχύει αυτό;
Ο οικονομολόγος επιχειρεί να δώσει απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, σημειώνοντας μεταξύ άλλων ότι η βιομηχανία των συναυλιών μας διδάσκει ορισμένα ενδιαφέροντα πράγματα για τον «αλλόκοτο» ρόλο που μπορεί να παίξει η τεχνολογία στη καθορισμό των εσόδων.

Ειδικότερα, όπως εξηγεί, το πραγματικό ερώτημα στην προκειμένη περίπτωση είναι γιατί η Τέιλορ Σουίφτ δεν βγάζει ακόμη περισσότερα χρήματα. Η εν λόγω τραγουδίστρια, αναφέρει ο οικονομολόγος, είναι μια εξαιρετικά ταλαντούχα μουσικός αλλά και στιχουργός με αξιοσημείωτη παρουσία στη σκηνή. Ακόμη και αν κάποιος δεν είναι θαυμαστής της, οφείλει να παραδεχτεί ότι είναι μοναδική, τονίζει ο ίδιος.

Υπάρχουν, ωστόσο, και πολλοί άλλοι ταλαντούχοι καλλιτέχνες. Ποιος είναι λοιπόν ο λόγος που μόνο μερικοί εξ’ αυτών βγάζουν τόσα πολλά χρήματα;

Ο Κρούγκμαν εξηγεί πως υπάρχει μια βασική οικονομική θεωρία σχετικά με αυτό, η οποία διατυπώθηκε στη διάσημη εργασία του οικονομολόγου Σέργουιν Ρόζεν «Η Οικονομία των Superstars».

Ο Ρόζεν υποστήριξε ότι η άφιξη των σύγχρονων τεχνολογιών σήμαινε πως η πιθανή εμβέλεια των ερμηνευτών έγινε πολύ μεγαλύτερη από ό,τι όταν οι live εμφανίσεις ήταν ο μόνος τρόπος για να ψυχαγωγηθεί το κοινό. Κατά συνέπεια, ένας μουσικός που είναι ή θεωρείται, έστω και λίγο καλύτερος από τους ανταγωνιστές του, θα μπορούσε να κερδίσει μεγάλα ποσά με εμφανίσεις στα ΜΜΕ, με πωλήσεις δίσκων και ούτω καθεξής.

Οπως επισημαίνει, ωστόσο, ο Κρούγκμαν, δεν φαίνεται να ισχύει το ίδιο στην περίπτωση της Τέιλορ Σουίφτ και της Μπιγιονσέ, οι οποίες κερδίζουν τεράστια ποσά όχι μέσα από δισκογραφικές εταιρείες ή πλατφόρμες streaming αλλά από τις συναυλίες τους – κάτι που – όπως σημειώνει ο οικονομολόγος – είναι φυσιολογικό.

Ο ίδιος τονίζει ότι ένα από τα πράγματα που του δίδαξε η περίπτωση του οικονομολόγου Αλαν Κρούγκερ είναι ότι οι μουσικοί έβγαζαν πάντοτε χρήματα κυρίως από τις περιοδείες. Αυτό ίσχυε ακόμα και στην εποχή των CD, όταν οι εταιρείες έβγαζαν κέρδη με μεγάλη ταχύτητα αλλά πολύ λίγα εξ αυτών περνούσαν στους καλλιτέχνες. Αυτό ισχύει σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό σήμερα που είναι η εποχή του streaming.

Υπάρχουν όμως διάφορα είδη ζωντανών παραστάσεων και συναυλιών. Τα κέρδη από τις πωλήσεις εισιτηρίων για κάθε μία από τις συναυλίες της Σουίφτ υπολογίζονται σε 11 με 12 εκατομμύρια δολάρια, σημειώνει ο Κρούγκμαν. Ποια τεχνολογία όμως το εξηγεί αυτό;

Η απάντηση, εάν το σκεφτεί κανείς, έχει να κάνει με την τεχνολογία που σχετίζεται με τα μικρόφωνα, σημειώνει ο οικονομολόγος. Για την ακρίβεια, συνεχίζει , τόσο τα μικρόφωνα όσο και τα σύγχρονα συστήματα ήχου επιτρέπουν στον κόσμο να ακούει δυνατά και καθαρά τους καλλιτέχνες σε γήπεδα και αρένες (αλλά επιτρέπουν και στους καλλιτέχνες να ακούν τους εαυτούς τους).

Το παράδειγμα της Τζένι Λιντ
Αλλά το θέμα είναι το εξής, γράφει ο Κρούγκμαν: Οι εξαιρετικά προσοδοφόρες περιοδείες από σούπερ σταρ της μουσικής δεν αποτελούν νέα εξέλιξη. Χρονολογούνται τουλάχιστον από τη δεκαετία του 1850, όταν η Τζένι Λιντ έκανε περιοδεία στην Αμερική με 95 συναυλίες και πωλήσεις εισιτηρίων άνω των 700.000 δολαρίων ή άνω των 7.000 δολαρίων ανά συναυλία.

Ισως αυτά τα ποσά να μην ακούγονται ιδιαίτερα μεγάλα, και μάλιστα η Λιντ έλαβε πολύ λιγότερα από αυτά, αλλά – όπως σημειώνει μεταξύ άλλων ο οικονομολόγος – οι τιμές καταναλωτή στις αρχές της δεκαετίας του 1850 στις ΗΠΑ ήταν περίπου 40 φορές χαμηλότερες από ό,τι είναι τώρα. Για αυτό λοιπόν, τα έσοδα της Λιντ δεν ήταν τόσο αμελητέα όσο μπορεί να φαίνονται.

Και αναμφισβήτητα, ακόμη και αυτό υποδηλώνει πόσο καλά τα πήγε η Τζένι Λιντ σύμφωνα με τα σύγχρονα πρότυπα. Ο Κρούγκμαν εξηγεί ότι το ποσό που οι άνθρωποι είναι διατεθειμένοι να ξοδέψουν για να παρακολουθήσουν ένα μεγάλο πολιτιστικό γεγονός εξαρτάται προφανώς από το πόσα μπορούν να αντέξουν οικονομικά, και η Αμερική είναι, ακόμη και εν μέσω προσαρμογών κατά του πληθωρισμού, μια πολύ πλουσιότερη χώρα τώρα από ό,τι πριν από 170 χρόνια.

Ειδικότερα, το κατά κεφαλήν ΑΕΠ είναι επί του παρόντος περίπου 600 φορές υψηλότερο από ό,τι ήταν το 1850. Αν προσαρμόσουμε, αντιστοιχίσουμε τα δεδομένα εκείνης της εποχής στα σημερινά, τότε κάθε συναυλία της Λιντ θα κέρδιζε περίπου 4,5 εκατομμύρια δολάρια.

Οι συναυλίες της Σουίφτ αποφέρουν υπερδιπλάσια κέρδη. Αλλά, όπως διερωτάται ο Κρούγκμαν γιατί όχι και περισσότερα; Άλλωστε, η Λιντ εμφανίστηκε σε αίθουσες συναυλιών που έπρεπε να είναι αρκετά μικρές ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να την ακούν καλά, δεδομένου ότι δεν υπήρχαν τα τεχνολογικά μέσα ενίσχυσης της φωνής. Η Σουίφτ, από την άλλη, γεμίζει στάδια που χωρούν 50.000 ή περισσότερα άτομα.

Σε κάθε περίπτωση, εκτός από τη μουσική της, το παράδειγμα της Τέιλορ Σουίφτ μας δίνει τροφή για σκέψη και αποτελεί υπενθύμιση ότι τα αποτελέσματα της τεχνολογικής προόδου μπορεί να είναι πιο περίπλοκα από όσο νομίζουμε καθώς και ότι οι τεχνολογίες που έχουν τη μεγαλύτερη σημασία μπορεί επίσης να μην είναι εκείνες που νομίζουμε, καταλήγει ο οικονομολόγος.

Η “αξονική τομογραφία” των εκλογών: Τεχνητή νοημοσύνη, ανάλυση πολιτικών σχολίων στα social media και ακροδεξιά κόμματα

Για την εκτίμηση του εκλογικού αποτελέσματος μέσω τεχνητής νοημοσύνης αλλά και το κατά πόσο ψηφίζει κανείς με τη λογική ή το συναίσθημα, μίλησε  ο κ. Ιωάννης Πήτας, καθηγητής τμήματος Πληροφορικής ΑΠΘ. Όπως είπε, η συναισθηματική ανάλυση των πολιτικών σχολίων στα social media, είναι απλή, ενώ αξιοσημείωτο είναι ότι το πικ των tweets παρουσιάστηκε στην υπόθεση Πολάκη, περισσότερο και από την τραγωδία των Τεμπών.

Σε ό,τι αφορά το κόμμα των Σπαρτιατών, ο κ. Πήτας τόνισε ότι αξίζει η ανάλυση του πολιτικού τους λόγου, καθώς αυτό θα είναι χρήσιμο για όλα τα επιτελεία.

“Η τεχνητή νοημοσύνη είναι ο τρόπος με τον οποίον θα μπορέσουμε να αντεπεξέλθουμε στην πολυπλοκότητα του κόσμου, καθώς ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν φτάνει να αντιμετωπίσουμε την καθημερινότητα έτσι όπως εξελίσσεται πια… εκεί είναι το μέλλον και όποιος προσαρμοστεί γρήγορα θα κερδίσει”, κατέληξε χαρακτηριστικά ο κ. Πήτας.

  Ο κ. Χαράλαμπος Ξανθοπουλάκης, Αρχιτέκτονας τεχνολογίας και πολιτικός αναλυτής, έκανε την αξονική τομογραφία των εκλογών της 25ης Ιουνίου, εστιάζοντας στο μεγάλο ποσοστό αποχής αλλά και την αναλογικότητα της ψήφου, με την ενισχυμένη αναλογική να ευνοεί σε έδρες το πρώτο κόμμα.

  Ο επικοινωνιολόγος Περικλής Πηλείδης χαρακτήρισε ατυχή έκπληξη την παρουσία 8 κομμάτων στην ελληνική βουλή, ενώ, όπως είπε, η ψήφος έχει να κάνει με την ιδιαιτερότητα της κάθε περιοχής. Ακόμη, όπως τόνισε, οι μικρές ηλικίες ψήφισαν πιο ακραία. Τα ακροδεξιά κόμματα λειτουργούν και ως στρατός, επισήμανε χαρακτηριστικά, ενώ δεν θεωρεί αδικαιολόγητο αυτό που συνέβη, καθώς, όσοι τα ψήφισαν, ίσως δεν αντιλαμβάνονται τι εκπροσωπούν αυτά στο σύνολο της πολιτικής τους ατζέντας. Ο κ. Πηλείδης εστίασε τέλος στην ανάγκη να πηγαίνουν όλοι στην κάλπη.

«Ο Πριγκόζιν είναι ζωντανός νεκρός»

«Ζωντανό – νεκρό» χαρακτηρίζει τον Πριγκόζιν ο Ιαν Μπρέμερ του Eurasia Group, εκφράζοντας την ανησυχία ότι πολύ σύντομα πιθανότατα θα πέσει θύμα δολοφονικής απόπειρας από τον Ρώσο πρόεδρο Πούτιν, όπως αναφέρει το CNBC.

Η ένοπλη εξέγερση του Σαββατοκύριακου από τον Πριγκόζιν, έναν πρώην σύμμαχο του Πούτιν και αρχηγό της ομάδας Wagner, θεωρήθηκε ευρέως ως η μεγαλύτερη απειλή για την 23χρονη κυριαρχία του Ρώσου προέδρου στην εξουσία.

Ο Πριγκόζιν είναι «ένα είδος νεκρού που απλώς ακόμα περπατά », ανέφερε ο Μπρέμερ τη Δευτέρα στο «Squawk Box Asia». «Θα εκπλαγώ πολύ αν θα είναι ακόμα μαζί μας σε λίγους μήνες», πρόσθεσε.

Ανησυχία για πιθανή απόπειρα δολοφονίας

Η εξέγερση υπό την ηγεσία του Πριγκόζιν αποτελεί πλήγμα άνευ προηγουμένου για τον Πούτιν, ο οποίος μέχρι σήμερα αντιμετώπιζε σχετικά εύκολα τα προβλήματα στο εσωτερικότης χώρας. Το Σαββατοκύριακο, οι στασιαστές της Wagner έφτασαν σε απόσταση 200 χιλιομέτρων από την πρωτεύουσα της Μόσχας προτού ο αρχηγός τους κάνει στροφή 180 μοιρών και ματαιώσει την αποστολή.

«Ο Πούτιν έχει φυλακίσει και δολοφονήσει ανθρώπους που έχουν κάνει πολύ λιγότερα από αυτό που έκανε ο Πριγκόζιν», τόνισε ο Μπρέμερ. «Μου είναι αδιανόητο ότι ο Πούτιν θα του επιτρέψει να ζήσει περισσότερο από όσο είναι απολύτως απαραίτητο».

Η πορεία των μαχητών της Wagner προς τη Μόσχα ανάγκασε το Κρεμλίνο να προστατεύσει την πρωτεύουσα αφού οι μισθοφόροι φέρεται να κατέλαβαν, μέσα σε λίγες ώρες, τον έλεγχο της νοτιοδυτικής ρωσικής πόλης Ροστόφ.

Το Ροστόφ-ιδιαίτερης στρατηγικής σημασίας – αποτελεί έδρα της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας, ως κέντρο υλικοτεχνικής υποστήριξης και διοίκησης για τον πόλεμο του Πούτιν στην Ουκρανία.

«Εξόριστος» στην Λευκορωσία

Ως μέρος της συμφωνίας μετά τη διαμεσολάβηση του Λευκορώσου προέδρου Αλεξάντερ Λουκασένκο, ο Πριγκόζιν θα εξοριστεί στη Λευκορωσία. Το Κρεμλίνο συμφώνησε να αποσύρει τις  ποινικές κατηγορίες κατά του Πριγκόζιν, σύμφωνα με το κρατικό ελεγχόμενο πρακτορείο TASS.

«Ενώ ο Πούτιν δοκιμάστηκε άνευ προηγουμένου, δεν υπήρξε ούτε μία υψηλού επιπέδου αποστασία από τον ρωσικό στρατό, από τη ρωσική κυβέρνηση ή από τους Ρώσους ολιγάρχες – έτσι όποιος πιστεύει ότι ο Πούτιν ξαφνικά βρίσκεται στο «χείλος του γκρεμού είναι γελασμένος», πρόσθεσε.

Η σφοδρή κόντρα μεταξύ του Πριγκόζιν και του στρατιωτικού κατεστημένου στη Μόσχα κλιμακώθηκε τις τελευταίες εβδομάδες αφού το Κρεμλίνο ήθελε όλες οι ιδιωτικές μισθοφορικές δυνάμεις να υπογράψουν συμβόλαια με το Υπουργείο Άμυνας έως την 1η Ιουλίου. Ο Πριγκόζιν είχε αρνηθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο.

«Στόχος του Prigozhin ήταν να επιστήσει την προσοχή του Πούτιν και να επιβάλει μια συζήτηση σχετικά με τον ρόλο, την ασφάλεια και την χρηματοδότηση της Wagner», έγραψε στο Twitter η Tatiana Stanovaya, ανώτερη συνεργάτιδα στο Carnegie Russia Eurasia Center.

Loki – 2η σεζόν: Η Marvel αποκαλύπτει την πλοκή

Η 2η σεζόν του Loki είναι καθ’ οδόν και η Marvel δημοσίευσε την πρώτη προεπισκόπηση της επιστροφής του θεού της αταξίας σε μια επίσημη σύνοψη.

Ο Θεός της αταξίας επιστρέφει. Ο αγαπημένος Trickster του Tom Hiddleston θα επιστρέψει στο κινηματογραφικό σύμπαν της Marvel στη δεύτερη σεζόν του Loki της Disney Plus και το κοινό είναι έτοιμο να δει πού θα τον οδηγήσει η ιστορία στη συνέχεια.

Το Loki ήταν μια τεράστια επιτυχία για το Disney Plus, καθώς η σειρά των Marvel Studios είχε ένα απίστευτα δυνατό άνοιγμα και αποδείχθηκε μια από τις πιο δημοφιλείς σειρές του MCU. Είναι περιττό να πούμε ότι οι θαυμαστές είναι ενθουσιασμένοι για τη 2η σεζόν του Loki, ειδικά δεδομένου του πόσο σημαντικά είναι τα μυστήρια του χαρακτήρα που ταξιδεύουν στο χρόνο για το Multiverse Saga.

Τώρα, όπως αναφέρει το The Direct, η Marvel έδωσε στη δημοσιότητα την επίσημη σύνοψη της 2ης σεζόν του Loki, δίνοντάς μας μια ιδέα για το τι πρόκειται να ακολουθήσει στη δεύτερη περιπέτεια του Θεού της Αταξίας στο Disney Plus.

Η σύνοψη της 2ης σεζόν του Loki προϊδεάζει για τους κινδύνους του πολυσύμπαντος
Τα Marvel Studios έδωσαν στη δημοσιότητα την πρώτη επίσημη σύνοψη της πλοκής για τη σεζόν 2 του Loki και μας δίνει σε όλους μια πρόγευση του τι να περιμένουμε, συμπεριλαμβανομένων των χαρακτήρων που μπορούμε να περιμένουμε να δούμε και της επικίνδυνης πολυσυμπαντικής περιπέτειας που τους περιμένει.

Μπορείτε να διαβάσετε τη σύνοψη της Loki season 2 παρακάτω:

“Η 2η σεζόν του “Loki” συνεχίζεται μετά το συγκλονιστικό φινάλε της σεζόν, όταν ο Loki βρίσκεται σε μια μάχη για την ψυχή της Αρχής Μεταβολής του Χρόνου. Μαζί με τον Mobius, τον Hunter B-15 και μια ομάδα από νέους και επιστρέφοντες χαρακτήρες, ο Loki περιηγείται σε ένα συνεχώς διευρυνόμενο και όλο και πιο επικίνδυνο πολυσύμπαν αναζητώντας τη Sylvie, τον Judge Renslayer, τη Miss Minutes και την αλήθεια για το τι σημαίνει να κατέχεις ελεύθερη βούληση και ένδοξο σκοπό.”

Η πρώτη σεζόν του Loki ολοκληρώθηκε με τους Θεούς της Αταξίας (Loki και Sylvie) να βρίσκουν Εκείνον που παραμένει στο τέλος του χρόνου. Ο ασυνήθιστος χαρακτήρας, τον οποίο υποδύεται ο Jonathan Majors, είναι μια παραλλαγή του Kang the Conqueror, ο οποίος πρόκειται να είναι ο επόμενος μεγάλος κακός του MCU. Σκοτώθηκε επίσης από τη Sylvie, επαναφέροντας το χρονοδιάγραμμα και επιτρέποντας στις πιο κακές παραλλαγές του να έρθουν.

Με το Multiverse Saga να παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στο μέλλον του MCU, είναι σίγουρο ότι η 2η σεζόν του Loki θα είναι μια από τις πιο σημαντικές εξόδους της Πέμπτης Φάσης. Μπορούν όμως ο Loki, ο Mobius και η ομάδα τους να βρουν εγκαίρως τη Sylvie; Τι είναι ο χρόνος πια;

Η 2η σεζόν του Loki κάνει πρεμιέρα στο Disney Plus την Παρασκευή 6 Οκτωβρίου 2023.

Ένα οικονομικό μοντέλο για την εποχή της τεχνητής νοημοσύνης

Τον Απρίλιο, ο διευθύνων σύμβουλος της Alphabet, Sundar Pichai, προέβλεψε ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα είχε «πιο βαθύ αντίκτυπο» από οποιαδήποτε άλλη ανθρώπινη καινοτομία, από τη φωτιά μέχρι τον ηλεκτρισμό. Αν και είναι αδύνατο να γνωρίζουμε με ακρίβεια ποιος θα είναι αυτός ο αντίκτυπος, δύο αλλαγές φαίνονται ιδιαίτερα πιθανές: η ζήτηση για εργασία θα μειωθεί και η παραγωγικότητα θα αυξηθεί. Με άλλα λόγια, φαίνεται να κινούμαστε προς ένα οικονομικό μοντέλο χωρίς εργατικό δυναμικό, στο οποίο χρειάζονται λιγότεροι ανθρώπινοι εργάτες για τη διατήρηση της ανάπτυξης.

Οι θέσεις εργασίας που αφορούν τις διαχειριστικές και υποστηρικτικές λειτουργίες, τις νομικές υπηρεσίες και τη λογιστική φαίνεται να αντιμετωπίζουν τον πιο άμεσο κίνδυνο από τις νέες τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης, συμπεριλαμβανομένων μεγάλων μοντέλων γλώσσας, όπως το ChatGPT-4. Αλλά κάθε τομέας της οικονομίας είναι πιθανό να επηρεαστεί. Επειδή οι εν λόγω εργασίες αντιστοιχούν στο 62% του χρόνου των εργαζομένων, σημειώνει μια πρόσφατη έκθεση της Accenture, τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα θα μπορούσαν να επηρεάσουν το 40% όλων των ωρών εργασίας.

Η Accenture εκτιμά ότι το 65% του χρόνου που αφιερώνεται σε αυτές τις εργασίες μπορεί να «μετατραπεί σε πιο παραγωγική δραστηριότητα μέσω της αύξησης και της αυτοματοποίησης». Και μια νέα έκθεση της McKinsey προβλέπει ότι η αύξηση της παραγωγικότητας που βασίζεται στην τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να προσθέσει αξία 2,6 έως 4,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων στην παγκόσμια οικονομία ετησίως.

Όμως, ακόμη και εάν η υψηλότερη παραγωγικότητα ενισχύει την οικονομική ανάπτυξη, η μείωση της εργασίας θα την υπονόμευε, πράγμα που σημαίνει ότι, τελικά, η ανάπτυξη θα μπορούσε κάλλιστα να μείνει στάσιμη. Η μειωμένη ζήτηση για ανθρώπινο δυναμικό συνεπάγεται μια απότομη αύξηση της ανεργίας, ειδικά από τη στιγμή που ο παγκόσμιος πληθυσμός πρόκειται να συνεχίσει να αυξάνεται.

Η ανεργία είναι ήδη ένα επίμονο πρόβλημα. Σύμφωνα με τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας, ο συνολικός αριθμός των ανέργων νέων (15-24 ετών) παραμένει γύρω στα 70 εκατομμύρια για περισσότερες από δύο δεκαετίες. Και το παγκόσμιο ποσοστό ανεργίας των νέων έχει ανοδική τάση, από 12,2% το 1995 σε λίγο λιγότερο από 13% μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 και σε 15,6% το 2021.

Η τεχνητή νοημοσύνη θα επιδεινώσει αυτές τις τάσεις. Και επειδή ο αντίκτυπος της τεχνητής νοημοσύνης στις αγορές εργασίας είναι πιθανό να είναι διαρθρωτικός, η αύξηση της ανεργίας θα ισοδυναμούσε με μόνιμη εξάρθρωση. Η διαρθρωτική ανεργία θα μπορούσε να επιστρέψει στα επίπεδα που παρατηρήθηκαν τελευταία στην αποβιομηχάνιση της δεκαετίας του 1980, όταν η ανεργία στο Ηνωμένο Βασίλειο, για παράδειγμα, παρέμεινε πάνω από το 10% για το μεγαλύτερο μέρος της δεκαετίας του 1980.

Πώς μπορούν οι κυβερνήσεις να υποστηρίξουν την αύξηση του ΑΕΠ σε μια νέα εποχή επίμονης διαρθρωτικής ανεργίας; Η πιο προφανής απάντηση είναι μια στροφή σε μεγαλύτερη αναδιανομή, με τις κυβερνήσεις να αυξάνουν τους φόρους στα έσοδα από τα κέρδη παραγωγικότητας που προέρχονται από την τεχνητή νοημοσύνη και να χρησιμοποιούν αυτά τα έσοδα για να στηρίξουν τον ευρύτερο πληθυσμό, συμπεριλαμβανομένης της εφαρμογής κάποιας εκδοχής ενός καθολικού βασικού εισοδήματος.

Για να διασφαλίσουν επαρκή έσοδα για τη στήριξη των διευρυμένων δικτύων κοινωνικής ασφάλειας, οι κυβερνήσεις ενδεχομένως θα μπορούσαν να κινηθούν επιπλέον στη φορολόγηση των εσόδων των εταιρειών που αποκομίζουν τα μεγαλύτερα οφέλη από τη τεχνητή νοημοσύνη. Με αυτόν τον τρόπο, το κράτος – και, με τη σειρά του, ο γενικός πληθυσμός – θα διεκδικούσε μεγαλύτερο μερίδιο από τα απροσδόκητα κέρδη της τεχνητής νοημοσύνης.

Φυσικά, η επανάσταση της τεχνητής νοημοσύνης έχει επίσης βαθιές επιπτώσεις για τις επιχειρήσεις. Αρχικά, οι εταιρείες θα πρέπει να προσαρμόσουν τις στρατηγικές και τις δραστηριότητές τους ώστε να ληφθεί υπόψη ο συνδυασμός υψηλότερης παραγωγικότητας και μικρότερου εργατικού δυναμικού, που θα τους επιτρέψει μεγαλύτερη παραγωγή με λιγότερο κεφάλαιο. Οι εταιρείες που προσαρμόζονται ανάλογα με τις ανάγκες και προσφέρουν χαμηλούς δείκτες κόστους προς εισόδημα, θα προσελκύσουν επενδυτές. Όσες καθυστερήσουν να αλλάξουν τα μοντέλα λειτουργίας τους θα χάσουν την ανταγωνιστικότητά τους και θα μπορούσαν να αποτύχουν.

Τα αποτελέσματα τέτοιων εταιρικών προσαρμογών θα αντηχούν σε ολόκληρη την οικονομία. Η μειωμένη ζήτηση κεφαλαίων από τις επιχειρήσεις θα ασκήσει πτωτική πίεση στο κόστος του κεφαλαίου και οι εταιρείες θα έχουν λιγότερη ανάγκη να δανειστούν από τις τράπεζες, προκαλώντας επίσης μείωση της συνολικής δραστηριότητας στις κεφαλαιαγορές.

Οι υψηλότεροι φόροι στα εταιρικά κέρδη (ή έσοδα) θα δημιουργούσαν πρόσθετες προκλήσεις. Ενώ το κράτος θα χρειαστεί να αυξήσει τα έσοδα για να υποστηρίξει τον αυξανόμενο αριθμό των ανέργων, αυτό θα μπορούσε να αφήσει τις εταιρείες με χαμηλότερα κέρδη για επανεπένδυση, παρά τα πρόσθετα κέρδη που δημιουργούνται από τα κέρδη παραγωγικότητας που προέρχονται από την τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτό είναι κακό όχι μόνο για τις ίδιες τις εταιρείες. Οι χαμηλότερες επενδύσεις στην οικονομία θα υπονόμευαν την ανάπτυξη, θα συρρικνώσουν την οικονομική πίτα και θα μειώσουν το βιοτικό επίπεδο. Θα περιόριζαν επίσης τη φορολογική βάση, θα διάβρωναν τη μεσαία τάξη και θα διεύρυναν την ανισότητα μεταξύ των ιδιοκτητών του κεφαλαίου και του παραδοσιακού εργατικού δυναμικού.

Έτσι, ενώ οι κυβερνήσεις μπορεί να θέλουν να αυξήσουν τους φόρους και να αναδιανείμουν τα έσοδα προκειμένου να μετριάσουν τη βραχυπρόθεσμη αναστάτωση που προκαλείται από την τεχνητή νοημοσύνη, μακροπρόθεσμα, θα πρέπει να σκεφτούν καλύτερα. Στην πραγματικότητα, οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής θα πρέπει να επανεξετάσουν τα κυρίαρχα οικονομικά μοντέλα και αρχές – ξεκινώντας με την υπόθεση ότι η εργασία είναι βασικός μοχλός ανάπτυξης. Στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, οι εργαζόμενοι μπορεί να κάνουν λίγα για να οδηγήσουν την ανάπτυξη, αλλά πρέπει να επωφεληθούν από αυτό.

  • Το άρθρο της οικονομολόγου Νταμπίσα Μόγιο δημοσιεύθηκε στο project-syndicate.org. Η Νταμπίσα Μάγιο είναι συγγραφέας τεσσάρων μπεστ σέλερ των New York Times, μεταξύ των οποίων του «Edge of Chaos: Why Democracy Is Failing to Deliver Economic Growth – and How to Fix It» (Basic Books, 2018).

Έρχεται για 9η χρονιά το «Σινεμά με Θέα» με πέντε αγαπημένες ταινίες στην οροφή του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης

Ρομαντισμός, θέα θάλασσα και θερινό σινεμά θα περιλαμβάνονται στις βραδιές του ΜΜΘ από την επόμενη εβδομάδα και για έναν μήνα στη Θεσσαλονίκη, για όσους επιλέξουν το «Σινεμά με Θέα».

Πρόκειται για τις κινηματογραφικές αποδράσεις που οργανώνουν εδώ και εννέα χρόνια το Φεστιβάλ Κινηματογράφου και το Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης, στην οροφή του κτιρίου Μ2 του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης.

Οι δύο οργανισμοί ενώνουν τις δυνάμεις τους με το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης να επιλέγει υπέροχες ταινίες και το Μέγαρο Μουσικής να προσφέρει τον χώρο σε ένα από τα ωραιότερα σημεία της πόλης, με θέα στον Θερμαϊκό κόλπο.

Η αγαπημένη και οικονομική πρόταση εξόδου, που έχει καθιερώσει το «Σινεμά με Θέα» ως το αγαπημένο θερινό στέκι των σινεφίλ, φέτος ξεκινά με μια απολαυστική κωμωδία που αναφέρεται στη δύναμη της αγάπης και της μαγειρικής, με τίτλο Μάλιστα, σεφ! του Λουί-Ζιλιέν Πετί, όπου το γαλλικό «Μάστερ σεφ» συναντά μια δομή ανήλικων.

Συνεχίζει με το σαγηνευτικό Aftersun της Σάρλοτ Γουέλς, ένα ψυχογράφημα της απώλειας, της μνήμης και της πατρικής αγάπης, που πιθανότατα να φέρει δάκρυα στα μάτια των θεατών. Ακολουθεί η νέα ταινία της Σαρλότ Γκενσμπούρ Νυχτερινοί επισκέπτες, σε σκηνοθεσία Μικαέλ Ερς, που αποτελεί ένα νοσταλγικό ταξίδι στις ελπίδες της δεκαετίας του ’80 στη Γαλλία, με πρωταγωνίστρια μια ηρωίδα που παλεύει να βρει τη θέση της σε έναν κόσμο που αλλάζει.

Η επόμενη ταινία, που θα αποδείξει ότι η νεότητα είναι μια ψυχική κατάσταση, είναι η γλυκόπικρη ρομαντική κομεντί Καραόκε του Μος Ρόσενταλ. Το πρόγραμμα ολοκληρώνεται με την πληθωρική κωμωδία χαρακτήρων Αυτά που δεν λέγονται του Σεσκ Γκέι, με ένα κορυφαίο καστ Ισπανών ηθοποιών.

Οι προβολές ξεκινούν στις 21:30 και το πρόγραμμα έχει ως εξής:

26, 27, 28 Ιουνίου: Μάλιστα, σεφ!
3, 4, 5 Ιουλίου: Aftersun
10, 11, 12 Ιουλίου: Νυχτερινοί επισκέπτες
17, 18, 19 Ιουλίου: Καραόκε
24, 25, 26 Ιουλίου: Αυτά που δεν λέγονται
Το εισιτήριο ανέρχεται στα 5 ευρώ (4 ευρώ το μειωμένο) και η προπώληση γίνεται στα εκδοτήρια του Μεγάρου Μουσικής Θεσσαλονίκης, στην πλατεία Αριστοτέλους και ηλεκτρονικά στη διεύθυνση www.tch.gr.

Katiana AI: Έκανε τη σύντροφό του τεχνητή νοημοσύνη για να απολαμβάνουν την παρουσία της

Το μοντέλο του OnlyFans, Katiana Kay, προσφέρει στους πιστούς οπαδούς της την “προσωπική” εμπειρία των ονείρων τους – με τεχνητή νοημοσύνη.

Η δημιουργός περιεχομένου για ενήλικες ανέπτυξε πρόσφατα έναν ψηφιακό κλώνο του εαυτού της, που ονομάστηκε “Katiana AI“, με τη βοήθεια του πραγματικού της φίλου, Will Goodall, 24 ετών.

“Πάντα ένιωθα ότι η τεχνητή νοημοσύνη είναι ένα ωραίο εργαλείο και ήθελα όλοι να μπορούν να μου μιλούν, επειδή γνωρίζω την αξία της σύνδεσης”, δήλωσε η Kay στο NudePR.

“Προσωπικά, μπόρεσα να θεραπεύσω τόσα πολλά μέσω της συζήτησης και της δύναμης του να έχεις στενούς δεσμούς”, πρόσθεσε. “Σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο αν οι άνθρωποι μπορούσαν να θεραπευτούν και να αναπτυχθούν μέσω της συζήτησης με την Katiana AI”.

Η εικονική ερωμένη μπορεί να κάνει συζητήσεις, να κάνει αστεία και να στέλνει αυτοματοποιημένα φωνητικά μηνύματα στους θαυμαστές της. Μάλιστα, το μοντέλο, το οποίο ισχυρίζεται ότι εισπράττει 500.000 δολάρια το μήνα από το OnlyFans, σχολίασε ότι είναι μία μοναδική εμπειρία.

Ο Γκούντολ, ο οποίος συχνά αναβαθμίζει τον ηλεκτρονικό σύντροφο για να ενισχύσει τη “διασκέδαση” του, πιστεύει ότι “όλοι θα πρέπει να μπορούν να μιλούν” με τη φίλη του.

“Οι άνθρωποι πάντα μου έλεγαν ότι είμαι θεραπευτική για να μιλήσω και υποθέτω ότι έχω μια πολύ περιποιητική προσωπικότητα”, δήλωσε η Kay, η οποία παρουσίασε τον κυβερνοκλώνο της τον περασμένο μήνα. “Το να χτίζω αυτούς τους εικονικούς δεσμούς με τους θαυμαστές μου είναι πολύ ωραίο, και οι άνθρωποι έχουν κάνει μερικές υπέροχες συζητήσεις μαζί της μέχρι στιγμής”.

Η Κέι, η οποία ξεκίνησε τη διαδικτυακή της καριέρα το 2021 αφού παράτησε την ιατρική σχολή εν μέσω της μάχης της μητέρας της με τον καρκίνο, είναι πεπεισμένη ότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να βοηθήσει τα αφοσιωμένα ζευγάρια να δεθούν.

“Είμαι σε μια πολύ σταθερή, μακροχρόνια σχέση με κάποιον που με αγαπάει και νομίζω ότι η AI θα μπορούσε να είναι μια ωραία προσθήκη σε κάθε σχέση”, δήλωσε η Kay, η οποία σημείωσε ότι το pixelated μωρό μπορεί να χρησιμεύσει ως “αμερόληπτο” μέρος.

“Μπορεί να βοηθήσει τα ζευγάρια να αναπτυχθούν μαζί και ελπίζω να εμβαθύνουν στις σχέσεις τους”.

Η Λευκορωσία μετατρέπεται σε «υποτελές κράτος» της Ρωσίας

Τα σχολεία διδάσκουν πατριωτικά μαθήματα και δίνουν οδηγίες στους μαθητές πώς να συναρμολογούν τουφέκια. Τα σχολικά βιβλία γράφονται ξανά, δίνοντας τη ρωσική οπτική της Ιστορίας. Οι κρατικές κατασκηνώσεις είναι γεμάτες με παιδιά από τις κατεχόμενες περιοχές της Ουκρανίας.

Αυτές, πλέον, είναι οικείες εικόνες στη Λευκορωσία, μια αυταρχική χώρα 9,4 εκατομμυρίων κατοίκων που γειτονεύει με τη Ρωσία, την Ουκρανία και με τα μέλη του ΝΑΤΟ Πολωνία, Λιθουανία και Λετονία. Η Λευκορωσία εκτελεί όλο και πιο συχνά τις διαταγές του Βλαντιμίρ Πούτιν σε κοινωνικό, στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο.

Η πιο πρόσφατη εκδήλωση πίστης της Λευκορωσίας στη Μόσχα είναι η απόφασή της να φιλοξενήσει τακτικά πυρηνικά όπλα στο έδαφός της, καθώς και να εξοπλίσει τα βομβαρδιστικά της με πυρηνικά όπλα.

«Η κυριαρχία της Λευκορωσίας εξατμίζεται πολύ γρήγορα», δήλωσε ο Πάβελ Σλούκιν, πρώην διπλωμάτης της Λευκορωσίας, ο οποίος τώρα είναι συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Εξωτερικών Σχέσεων.

Δεν ήταν πάντα έτσι. Καθ’ όλη τη διάρκεια της μεταψυχροπολεμικής εποχής, ο αυταρχικός ηγέτης της χώρας, Αλεξάντερ Λουκασένκο, έπαιξε ένα έξυπνο παιχνίδι, δηλώνοντας πίστη στη Μόσχα από τη μία και προσεγγίζοντας τη Δύση ώστε να εξασφαλίζει οικονομική βοήθεια από την άλλη.

Αυτή η κατάσταση άρχισε να αλλάζει από το 2014, μετά την κατάληψη της Κριμαίας από τη Ρωσία, όταν ο Λουκασένκο άρχισε να φοβάται πως η Λευκορωσία θα μπορούσε να απειληθεί από τον Ρώσο γείτονά της. Ο Πούτιν ενίσχυσε αυτούς τους φόβους μιλώντας ανοιχτά για μια πολιτική ένωση των δύο κρατών.

Το 2020, καθώς ο Λουκασένκο κατέστειλε εκατοντάδες χιλιάδες διαδηλωτές υπέρ της δημοκρατίας, ο Πούτιν παρείχε μια οικονομική σανίδα σωτηρίας και μια σιωπηρή διαβεβαίωση για βοήθεια σε θέματα ασφάλειας, αν αυτό καταστεί αναγκαίο.

Με τη Λευκορωσία ουσιαστικά εξαρτημένη από τη Ρωσία, ο Λουκασένκο έγινε βασικός εταίρος στην εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία. Το μόνο που δεν έχει κάνει είναι να συνεισφέρει με δικά του στρατεύματα στον πόλεμο.

Ο Πάβελ Λατούσκα, πρώην Λευκορώσος διπλωμάτης και υπουργός, έχει δημοσιεύσει στοιχεία που αποδεικνύουν ότι η χώρα του είναι συνένοχη στον αναγκαστικό εκτοπισμό παιδιών από τα κατεχόμενα ρωσικά εδάφη της Ουκρανίας. Εισαγγελείς του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου εξέδωσαν τον Μάρτιο εντάλματα σύλληψης κατά του Πούτιν, κατηγορώντας τον για «παιδομάζωμα».

Η Λευκορωσία μετατρέπεται γρήγορα σε «υποτελές κράτος» της Ρωσίας-1
Την ίδια ώρα, τα πυρηνικά όπλα αποτελούν πηγή υπερηφάνειας για τον Λουκασένκο, ο οποίος πιστεύει ότι «θα του δώσουν τη δυνατότητα να παραμείνει στην εξουσία μέχρι τον θάνατό του», όπως δήλωσε ο Λατούσκα.

«Τώρα χτυπάμε τις καμπάνες για την ανάπτυξη πυρηνικών όπλων, η οποία εδραιώνει την παρουσία της Ρωσίας στη Λευκορωσία για πολλά χρόνια», δήλωσε η Σβετλάνα Τιχανόφσκαγια, βασική ηγέτιδα της αντιπολίτευσης, η οποία πλέον είναι εξόριστη.

«Ακόμη και αν αλλάξει το καθεστώς, θα είναι δύσκολο να απαλλαγούμε από τους Ρώσους» τόνισε η Τιχανόφσκαγια, την ώρα που συμπληρώνονταν τρία χρόνια από την ημέρα που ο σύζυγός της, Σεργκέι Τικανόφσκι, συνελήφθη με κατασκευασμένες κατηγορίες επειδή έθεσε υποψηφιότητα απέναντι στον Λουκασένκο. Τον Δεκέμβριο του 2021 καταδικάστηκε σε 18 χρόνια φυλάκισης.

Μια οργάνωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η Viasna, έχει καταμετρήσει 1.495 πολιτικούς κρατούμενους, συμπεριλαμβανομένου του ιδρυτή της, Αλες Μπιαλίτσκι, στις φυλακές της Λευκορωσίας. Ο Μπιαλιάτσκι, ο οποίος πέρυσι κέρδισε το Νόμπελ Ειρήνης, τον περασμένο μήνα καταδικάστηκε σε 10 χρόνια φυλάκιση για χρηματοδότηση «ενεργειών που παραβιάζουν κατάφωρα τη δημόσια τάξη».

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ευρωπαϊκή Ενωση επέβαλαν κυρώσεις στο Μινσκ για τις διαδηλώσεις του 2020 αρχικώς και ακολούθησε δεύτερος γύρος κυρώσεων όταν ο Λουκασένκο ανάγκασε εμπορικό αεροσκάφος να προσγειωθεί στο Μινσκ επειδή μετέφερε έναν αντιφρονούντα μπλόγκερ. Μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, η Ευρωπαϊκή Ενωση -ακόμη και τότε ο δεύτερος μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Λευκορωσίας- επέβαλε τις πιο αυστηρές κυρώσεις στην ιστορία της χώρας.

Σε πρόσφατο συνέδριο στη Σλοβακία, ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, αποκάλεσε τη Λευκορωσία «υποτελές κράτος», αλλά δήλωσε πως η Ευρώπη φέρει μέρος της ευθύνης.

«Τον φέραμε σε σημείο να παγιδευτεί στα χέρια των Ρώσων», είπε ο Μακρόν για τον Λουκασένκο, τονίζοντας ότι οι δυτικοί ηγέτες πρέπει να του προσφέρουν μια «στρατηγική εξόδου».

Ο Μακρόν, που επικρίθηκε για φερόμενα σχόλια συμπάθειας προς τον Πούτιν αμέσως μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, δέχθηκε σκληρή κριτική από Λευκορώσους αντιφρονούντες.

Η Τιχανόφσκαγια θεωρεί πως κάποιοι δυτικοί ηγέτες «προσπαθούν να ξεπλύνουν τον Λουκασένκο» δικαιολογώντας τον ότι δεν συμμετείχε στην εισβολή.

«Το βασικό μέλημα του Λουκασένκο δεν ήταν εξαρχής να αντισταθεί στον Πούτιν, αλλά να προλάβει τις αντιδράσεις για έναν πόλεμο ο οποίος παραμένει αντιδημοφιλής στη Λευκορωσία», αναφέρει.

Εάν υπάρξει άλλη μια μεγάλη εξέγερση, θα αναγκαστεί να απευθυνθεί στη Μόσχα για βοήθεια. Και αυτό, σύμφωνα με τον Λατούσκα, θα μπορούσε να είναι το τελικό βήμα προς τον απώτερο στόχο του Πούτιν: «Να απορροφήσει τη Λευκορωσία».

Το «μαύρο κουτί» του «Titan» και ο τουρισμός του κινδύνου

Στον βυθό γύρω από το ναυάγιο του «Τιτανικού» σε βάθος 3,8 χλμ. στον Ατλαντικό Ωκεανό μπορεί κανείς να δει σφραγισμένα μπουκάλια σαμπάνιας, σκόρπια παπούτσια και άλλα προσωπικά αντικείμενα των επιβατών από το καταραμένο πλοίο, που προσέκρουσε σε παγόβουνο και βυθίστηκε τον Απρίλιο του 1912. Εχοντας καταβάλει 250.000 δολάρια ο καθένας για μια θέση στο βαθυσκάφος «Titan», που καταδύθηκε στο σημείο την περασμένη Κυριακή, οι πέντε επιβάτες θα πρέπει να αισθάνονταν περίπου τόσο ασφαλείς όσο και εκείνοι της πρώτης θέσης στο θρυλικό υπερωκεάνιο. Ωστόσο, από τα 10 βαθυσκάφη που «κυκλοφορούν» διεθνώς και έχουν τη δυνατότητα να κατέβουν στα βάθη του «Τιτανικού», μόνο το «Titan» δεν είχε περάσει από κάποια αναγνωρισμένη διαδικασία πιστοποίησης. Το 2018 αρκετοί εμπειρογνώμονες έστειλαν στον ιδρυτή της ιδιοκτήτριας εταιρείας Ocean Gate επιστολή στην οποία προειδοποιούσαν για καταστροφικές συνέπειες αν δεν ολοκληρωθεί ο έλεγχος ασφαλείας. Η σύστασή τους δεν έγινε αποδεκτή.

Εκτός από τα ερωτήματα για την ασφάλεια της ίδιας της αποστολής του «Titan», ένα ακόμη ηθικό ζήτημα που ανακύπτει σήμερα είναι το κόστος και οι κίνδυνοι των επιχειρήσεων διάσωσης. Πάντως, η τραγική ιστορία του βαθυσκάφους δεν πρόκειται να κάμψει τη ζήτηση για τέτοιου είδους περιπετειώδη τουρισμό, στον οποίο η διάσωση είναι είτε απίθανη είτε αδύνατη. Αν και ορισμένοι μπορεί μετά το συμβάν να έχουν δεύτερες σκέψεις για μια καταβύθιση στα άδυτα του ωκεανού ή την εκτόξευση στο Διάστημα, σίγουρα θα πάρουν τη σκυτάλη άλλοι. Δεν αποτελεί σύμπτωση ότι ο Χάμις Χάρντινγκ, ο Βρετανός επιχειρηματίας και πιλότος που ήταν μεταξύ των επιβατών του «Titan», ήταν επίσης από τους πρώτους που επιβιβάστηκαν στο διαστημικό τουριστικό λεωφορείο του Τζεφ Μπέζος. Η Virgin Galactic του Ρίτσαρντ Μπράνσον ανακοίνωσε πρόσφατα ότι οι πρώτες διαστημικές τουριστικές της πτήσεις θα κοστίζουν μισό εκατομμύριο δολάρια.

Το «μαύρο κουτί» του «Titan» και ο τουρισμός του κινδύνου
Δεκαεπτά άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους φέτος στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν το Εβερεστ και πολλοί περισσότεροι χρειάστηκαν κάποια επιχείρηση διάσωσης. Οι επικριτές του ακραίου αυτού τουρισμού θεωρούν ότι το βασικό πρόβλημα είναι η έλλειψη κρατικής εποπτείας, παρά το μακρύ ιστορικό ατυχημάτων και θανάτων. Για όσους επιλέγουν αυτές τις ριψοκίνδυνες δραστηριότητες, με έναν μόνο οδηγό ή κάποια ταξιδιωτική εταιρεία, η συμφωνία είναι συχνά ότι το κάνουν έχοντας υπόψη τους το ρίσκο.

Tο βασικό πρόβλημα, σύμφωνα με επικριτές του ακραίου τουρισμού, είναι η έλλειψη κρατικής εποπτείας, παρά το μακρύ ιστορικό ατυχημάτων.

«Για τελευταία φορά»
Αν και ο διαστημικός τουρισμός είναι πολύ πιθανό να αποδειχθεί μη βιώσιμος, λόγω του υψηλού κόστους, θεωρείται βέβαιο ότι θα αναπτυχθεί ένας άλλος τομέας, αυτός των επισκέψεων «για τελευταία φορά». Ετσι, π.χ., οι τουρίστες θα μπορούν να δουν «για τελευταία φορά» σημεία του πλανήτη που είτε θα χαθούν κάτω από το νερό είτε θα λιώσουν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής.

Τι είναι αυτό που προκάλεσε τόσο αυξημένο ενδιαφέρον για την ενδόρρηξη του «Titan»; Ο συνδυασμός της ύβρεως εκ μέρους των πέντε επιβατών, της αίσθησης δηλαδή ότι οι μεγιστάνες είναι άτρωτοι και αψηφούν τον θάνατο από τη μία και η έστω συγκεκαλυμμένη χαιρεκακία των θεατών από την άλλη για την έμμεση απάντηση της θάλασσας, που αποδείχθηκε η Νέμεσή τους. Πολλά γράφτηκαν και ειπώθηκαν για την αναντιστοιχία με το ενδιαφέρον της παγκόσμιας κοινής γνώμης για το ναυάγιο της Πύλου, όπου εκατοντάδες άνθρωποι πνίγηκαν. Το είπε και ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα: «Συγκρίνετε την προσοχή που έλαβε αυτό το γεγονός σε σχέση με τους 700 ανθρώπους που πνίγηκαν. Επτακόσιοι άνθρωποι πνίγηκαν, αυτό είναι απαράδεκτο, δεν μπορεί να συμβαίνει».

«Η ανταρσία του Πριγκόζιν και της Wagner κάνει τον Πούτιν πιο επικίνδυνο»

Μέσα σε λίγες ώρες το περασμένο Σάββατο, ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν προχώρησε σε δύο, μάλλον ανακόλουθες, κινήσεις: Αρχικά αποκήρυξε τον επικεφαλής των μισθοφόρων της Wagner, Γεβγκένι Πριγκόζιν, ως «προδότη» που πρέπει να συντριβεί, και εν συνεχεία τον αμνήστευσε επιτρέποντάς του να βρει καταφύγιο στη Λευκορωσία του «διαμεσολαβητή» Λουκασένκο.

Για τον Πούτιν, έναν ηγέτη που έχει επενδύσει παλαιόθεν στη σκληρή ισχύ χτίζοντας προφίλ άκαμπτου προστάτη της ρωσικής τάξης και ασφάλειας, η «ανταρσία» του άλλοτε εκλεκτού του, «σεφ του Κρεμλίνου», συνιστά προσβολή και, κατά κάποιους, ταπείνωση.

Τα πράγματα θα μπορούσαν, βέβαια, να είχαν εξελιχθεί κατά τρόπο χειρότερο για τον ίδιο τον Πούτιν. Οι μισθοφόροι του Πριγκόζιν θα μπορούσαν να είχαν αρχίσει να ανταλλάσσουν πυρά, στους δρόμους των ρωσικών πόλεων, με τον τακτικό στρατό των Σεργκέι Σοϊγκού και Βαλέρι Γκερασίμοφ αλλά και με τους άνδρες του Ραμζάν Καντίροφ. Θα ήταν βαθιά διχαστική ωστόσο, ειδικά για τους πολίτες στον ρωσικό νότο που θυμούνται τους δύο πολέμους της Τσετσενίας, μια εικόνα συγκρούσεων μεταξύ των Τσετσένων του Καντίροφ και των Ρώσων του Πριγκόζιν. Αυτό το ενδεχόμενο, τελικώς, αποφεύχθηκε.

Στη Ρωσία ωστόσο πλέον, έπειτα από την κρίση των τελευταίων 24ωρων, δεν υπάρχουν νικητές, όπως σημειώνει σε ανάλυσή της η Wall Street Journal.

«Ο Πριγκόζιν έκανε τον Πούτιν πιο επικίνδυνο από ποτέ», σχολιάζει, μέσα από τον ιστοχώρο του βρετανικού περιοδικού Spectator, ο Οουεν Μάθιουζ, συγγραφέας του βιβλίου «Overreach: The Inside Story of Putin’s War Against Ukraine».

Ο Πούτιν επικράτησε στην κόντρα του με τον Πριγκόζιν, εάν δεχθούμε βέβαια ότι όντως υπήρξε κόντρα και όχι κάποια άλλου τύπου σκοτεινή μεταξύ τους συνωμοσία. Το κόστος που θα έχει ωστόσο αυτή η επικράτηση για τον ίδιο Ρώσο πρόεδρο και το πολιτικό του μέλλον είναι κάτι που μένει να αξιολογηθεί με βάση τις από εδώ και πέρα εξελίξεις.

Οι Σεργκέι Σοϊγκού και Βαλέρι Γκερασίμοφ δεν έχουν αποδώσει μέχρι στιγμής τα προσδοκώμενα στο ουκρανικό μέτωπο. Ωστόσο, ο Πούτιν δεν μπορεί να τους αντικαταστήσει. Εάν το έκανε, θα ήταν σαν να υποκύπτει στους εκβιασμούς του Πριγκόζιν ο οποίος ήταν «στα μαχαίρια» με την ηγεσία του ρωσικού υπουργείου Αμυνας και των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων.

Από την άλλη πλευρά ωστόσο, εξαιρετικά ανησυχητική είναι για το Κρεμλίνο και η εικόνα των μισθοφόρων της Wagner, του ιδίου του Πριγκόζιν συμπεριλαμβανομένου, που αποχώρησαν από το Ροστόφ εν μέσω επευφημιών, με τον τοπικό πληθυσμό να τους σφίγγει το χέρι και να φωνάζει συνθήματα υπέρ τους.  

«Ένοπλοι αντάρτες κατέλαβαν μια μεγάλη ρωσική πόλη και αντιμετωπίστηκαν αμέσως ως ήρωες πολέμου από τον τοπικό πληθυσμό», σημειώνει ο Οουεν Μάθιουζ στην ανάλυσή του, βλέποντας τα σύννεφα να πυκνώνουν πάνω από το Κρεμλίνο.

Πώς θα μπορούσε, όμως, να αντιδράσει ο Πούτιν; Βάσει ενστίκτου, ο Ρώσος πρόεδρος το πιο πιθανό είναι ότι θα επιχειρήσει να πατάξει τις όποιες αποκλίνουσες τάσεις στις τάξεις των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων αλλά και της ρωσικής κοινωνίας ευρύτερα. Ωστόσο, το πληγωμένο θηρίο καθίσταται περισσότερο επικίνδυνο, όπως λέγεται. Η ανταρσία του Πριγκόζιν δείχνει όμως στις ρωσικές ελίτ και κάτι άλλο: ότι η ασφάλεια της Ρωσίας εν καιρώ πολέμου είναι εξαιρετικά εύθραυστη και ότι βίαιες υπερεθνικιστικές δυνάμεις που δεν υπάγονται στον έλεγχο του Κρεμλίνου περιμένουν να επωφεληθούν από το χάος.

Με πληροφορίες από the Spectator, WSJ