Α.Ι. προβλέπει πότε θα καταρρεύσει ο ανθρώπινος πολιτισμός

Σε ένα μείγμα τεχνολογικής ικανότητας και αναλυτικής πρόβλεψης, οι επιστήμονες έχουν εντοπίσει ένα ακριβές χρονοδιάγραμμα για την πλήρη κατάρρευση της κοινωνίας, αξιοποιώντας προηγμένα μοντέλα υπολογιστών για να προβλέψουν ένα μέλλον που μπορεί να είναι ανησυχητικά κοντά.

Προερχόμενοι από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ), αυτή η ομάδα ερευνητών χρησιμοποίησαν μια σειρά δεδομένων που περιλαμβάνουν τη δυναμική του πληθυσμού, την κατανάλωση φυσικών πόρων και τα πρότυπα χρήσης ενέργειας για να προβλέψουν ένα τρομερό τέλος για τις κοινωνικές δομές όπως τις ξέρουμε.

Το υπόβαθρο αυτής της πρόβλεψης προέρχεται από το θεμελιώδες έργο που δημοσίευσε η Λέσχη της Ρώμης, η οποία υπογράμμισε τα διαφαινόμενα «όρια της ανάπτυξης» ως προάγγελο της κοινωνικής κατάρρευσης. Η ουσία των συμπερασμάτων τους υποδηλώνει μια πορεία που οδηγεί στην κοινωνική κατάρρευση γύρω στα μέσα του 21ου αιώνα. μια περίοδος που βρίσκεται ανησυχητικά κοντά. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς τους, η κοινωνία έχει λιγότερες από δύο δεκαετίες προτού αντιμετωπίσει πιθανή κατάρρευση, εντοπίζοντας το έτος 2040 ως τη χρονιά που θα έρθει το «τέλος του κόσμου».

Αρχικά, η υποδοχή αυτής της πρόβλεψης ήταν ανάμεικτη, με ορισμένες πλευρές να την αντιμετωπίζουν με σκεπτικισμό και χλευασμό. Ωστόσο, το αφήγημα άρχισε να αλλάζει καθώς μεταγενέστερες μελέτες, συμπεριλαμβανομένης μιας αξιοσημείωτης που δημοσιεύθηκε στο American Scientist το 2009, απηχούσαν τις προβλέψεις του αρχικού μοντέλου με απίστευτη ακρίβεια. Αυτές οι μεταγενέστερες έρευνες, επανεξετάζοντας το μοντέλο δεκαετίες μετά την αρχική του έκδοση, διαπίστωσαν ότι οι προβλέψεις του ήταν αξιοσημείωτα προφητικές, επιβεβαιώνοντας τις αρχικές προβλέψεις με υψηλό βαθμό πιστότητας.

Παγιώνοντας περαιτέρω αυτά τα ευρήματα, η Ολλανδή ερευνήτρια για τη βιωσιμότητα Gaya Herrington διεξήγαγε μια επανεξέταση το 2021, προσφέροντας μια σύγχρονη προοπτική για το μοντέλο δεκαετιών. Η ανάλυση της Herrington, ευθυγραμμισμένη με τις αρχικές προβλέψεις, υπέδειξε ότι χωρίς σημαντικές αλλαγές στα μοντέλα οικονομικής ανάπτυξης και στις κοινωνικές συμπεριφορές μας, τα χειρότερα σενάρια που προβλέπονταν θα μπορούσαν πράγματι να υλοποιηθούν, σηματοδοτώντας τη διακοπή της οικονομικής επέκτασης μέχρι το τέλος της δεκαετίας, ακολουθούμενη από μια πιθανή κοινωνική κατάρρευση μια δεκαετία αργότερα.

Παρά τις δυσοίωνες προοπτικές, ο Herrington προσφέρει μια αχτίδα ελπίδας, τονίζοντας ότι η πορεία προς την κατάρρευση δεν είναι ακόμη αμετάκλητη. Υποστηρίζει καινοτόμες παρεμβάσεις σε όλες τις σφαίρες των επιχειρήσεων, της κυβέρνησης και της κοινωνίας των πολιτών, ώστε να κατευθυνθεί η παγκόσμια κοινότητα προς μια βιώσιμη πορεία που θα αποφύγει τον γκρεμό της κατάρρευσης.

Αυτή η συζήτηση για την κοινωνική κατάρρευση, που τροφοδοτείται από την επιστημονική έρευνα, χρησιμεύει ως ένα ηχηρό κάλεσμα για συλλογική δράση. Υπογραμμίζει τον επείγοντα χαρακτήρα της επαναξιολόγησης των αναπτυξιακών μας προτύπων και της υιοθέτησης βιώσιμων πρακτικών που διασφαλίζουν τη μακροζωία και την υγεία της παγκόσμιας κοινωνίας μας.

Τι είναι το σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου

Μεγαλώνει η συζήτηση σχετικά με το «Σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου ενηλίκων», καθώς αρκετοί θεωρούν πως η πάθηση αυτή εμφανίστηκε μετά την πανδημία. Ωστόσο, αυτό δεν είναι αληθές, καθώς το «Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου Ενηλίκων» ή πιο σωστά το «Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου από Αρρυθμία» είναι μία πάθηση που υπάρχει εδώ και δεκαετίες.

Συγκεκριμένα το Σύνδρομο Αιφνίδιου Θανάτου από Αρρυθμία (Sudden Arrhythmia Death Syndrome – SADS) εμφανίζεται όταν η καρδιά ενός ατόμου φαίνεται να σταματά χωρίς αιτία, συχνά μάλιστα σε άτομα που φαίνονται να είναι απολύτως υγιή.

Όπως αναφέρει το καναδικό healthing.ca, το  SADS εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές της δεκαετίας του ’80 με το CDC να το ονομάζει «σύνδρομο αιφνίδιου, απροσδόκητου νυχτερινού θανάτου».

«Πρόκειται για έναν όρο που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους απροσδόκητους θανάτους σε νέους, που εμφανίζεται συχνότερα σε άτομα ηλικίας κάτω των 40 ετών», δήλωσε το Βασιλικό Αυστραλιανό Κολλέγιο Γενικών Ιατρών.

Επίσης, ο όρος χρησιμοποιείται όταν η νεκροψία δεν μπορεί να βρει μια προφανή αιτία θανάτου

Σύνδρομο αιφνίδιου θανάτου: Τα σημάδια που χτυπούν «καμπανάκι»

Το Ίδρυμα SADS που εδρεύει στις ΗΠΑ, έχει γνωστοποιήσει ότι περισσότεροι από τους μισούς από τους 4.000 ετήσιους θανάτους παιδιών, εφήβων ή νεαρών ενηλίκων από SADS έχουν ένα από τα δύο κορυφαία προειδοποιητικά σημάδια.

Αυτά τα περιλαμβάνουν οικογενειακό ιστορικό διάγνωσης SADS ή ξαφνικό ανεξήγητο θάνατο ενός μέλους της οικογένειας και λιποθυμία ή επιληπτικές κρίσεις κατά τη διάρκεια της άσκησης ή όταν είστε ενθουσιασμένοι ή ξαφνιασμένοι.

Πέρυσι, μια 31χρονη γυναίκα, η Catherine Keane, πέθανε στον ύπνο της ενώ ζούσε με δύο φίλους της στο Δουβλίνο. Η μητέρα της, είπε μιλώντας στην Irish Mirror: «Όλοι δούλευαν από το σπίτι, οπότε κανείς δεν έδωσε σημασία όταν η Catherine δεν κατέβηκε για πρωινό».

Της έστειλαν μήνυμα στις 11.20 και όταν δεν απάντησε, έλεγξαν το δωμάτιό της, όταν κατάλαβαν ότι είχε φύγει από τη ζωή. Η δυναίκα δήλωσε ότι η κόρη της «πήγαινε στο γυμναστήριο και περπατούσε 10.000 βήματα κάθε μέρα».

«Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι «έφυγε» στον ύπνο της και δεν είχε πόνο. Πάντα ανησυχούσα για τα παιδιά μου όταν οδηγούσαν με το αυτοκίνητο στον δρόμο. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα έχανα ένα από τα παιδιά μου».

Γιατί οι κοινωνίες μας κυριαρχούνται από την αίσθηση ότι το μέλλον έχει πεθάνει

Σε ένα δοκίμιο που δημοσιεύτηκε τον Απρίλιο του 2020, ο Arundhati Roy παρομοίαζε την πανδημία με «ένα πέρασμα, μια πύλη μεταξύ του τωρινού κόσμου και του επόμενου». Η παγκόσμια καταστροφή θα έπαιρνε μαζί της το παλιό, για να μας επιτρέψει να βαδίσουμε σε μια ολοκαίνουργια πραγματικότητα. 

Σύμφωνα με το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, η πανδημία παρουσίαζε ένα «σπάνιο αλλά μικρό παράθυρο ευκαιρίας». Ισχυριζόταν ότι οικονομικά η πανδημία ήταν το «reset» που χρειαζόμασταν. Ακαδημαϊκοί, αναλυτές και δημοσιογράφοι προσπάθησαν να προβλέψουν αυτόν τον «νέο» κόσμο, στην άλλη άκρη του ουράνιου τόξου. Αμέτρητα άρθρα γράφτηκαν για «το μέλλον μετά τον Covid»: στην εστίαση, στον τουρισμό, στην εργασία, στις σχέσεις, στη μόδα, στις συναυλίες, κλπ. Και κάπως έτσι, πατήσαμε «restart» στο Μέλλον. Δηλώσαμε τη λαχτάρα για την «Επόμενη Φάση» της ανθρωπότητας, δηλαδή έναν κόσμο, όπου τα πάντα είτε θα άλλαζαν ριζικά είτε θα αποκαθίστατο έτσι όπως ήταν στο παρελθόν.  

Δεν συνέβη -σωστότερα: δεν συμβαίνει- τίποτα από τα δύο.

Εάν η μετα-Covid εποχή μας έδωσε μια νέα εξέλιξη στην ιστορία του μέλλοντος, αυτή είναι ίσως μια ευρέως διαδεδομένη -αν και ελάχιστα αντιληπτή- αίσθηση στασιμότητας. Για να το θέσουμε απλά: Μήπως εν τέλει βαριόμαστε; 

Τέχνη που ανακυκλώνεται

Οι New York Times είχαν γράψει ότι ζούμε στην λιγότερο καινοτόμα εποχή όσον αφορά τις τέχνες: «Για 160 χρόνια, μιλούσαμε για τον πολιτισμό ως κάτι ενεργό, κάτι με ταχύτητα, κάτι σε συνεχή κίνηση προς τα εμπρός. Τι συμβαίνει σε μια κουλτούρα όταν χάνει αυτή την ταχύτητα;». Δεν είναι ότι δεν υπάρχουν πολιτισμικά προϊόντα και νέο περιεχόμενο (κάθε άλλο). Απλώς, λείπει αυτό το «κάτι» που θα σημάνει μια νέα εποχή, αυτή η κατάδυση «στο βυθό του Άγνωστου για να βρούμε το καινούριο!», θα προσέθετε ο Μπωντλαίρ.

Στη μόδα επέστρεψαν τα 80s, τα 90s, το indie sleaze των 00s και τώρα τα 2010s. Αυτή τη περίοδο στο Netflix βλέπουμε τη σειρά «One Day», η οποία τοποθετείται στην περίοδο 1988-2003. Αν δεν ξέραμε ότι τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα στο παρελθόν, μετά βίας θα το καταλαβαίναμε από το styling των ηθοποιών, το οποίο δε διαφέρει ιδιαίτερα από τα ρούχα που φορούν οι νέοι σήμερα.

Στο Tiktok τρένταρε για εβδομάδες το «Murder on the Dancefloor», ένα τραγούδι του 2001, το οποίο απέκτησε νέα ζωή όταν έγινε το soundtrack της ταινίας Saltburn. Ο δίσκος της Nicki Minaj «Pink Friday 2» είναι από τους πιο επιτυχημένους της χρονιάς, σπάζοντας το ένα ρεκόρ μετά το άλλο. Όλα τα τραγούδια του στηρίζονται σε samples παλιότερων κομματιών και ο ίδιος ο δίσκος αποτελεί το σίκουελ του Pink Friday, που κυκλοφόρησε πριν 14 χρόνια. Στο ραδιόφωνο μια φωνή μας ενημερώνει ότι παίζουν επιτυχίες από «τα 70s, 80s, 90s και το σήμερα». Ποιο σήμερα; Γιατί κάθε δεκαετία μέχρι εκείνη του ‘90 έχει δικό της ήχο και στυλ, ενώ το «σήμερα» είναι μια αχανής 25ετία;  Αγοράζοντας έπιπλα, παρατηρώ ότι όλα μοιάζουν σαν “κάτι” άλλο: ρετρό 50s καναπέδες, funky 80s καθρέφτες, βικτωριανά λαμπατέρ, μινιμαλιστικά, σκανδιναβικά τραπέζια και μαξιμαλιστικά, περσικά χαλιά. Αλήθεια, υπάρχει κάτι που να μην είναι απομίμηση μιας άλλης εποχής; 

Προσοχή, τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχουν ταλέντα. Εκεί έξω υπάρχει απέραντο και ατόφιο ταλέντο, το οποίο άλλες φορές αναγνωρίζεται κι άλλες όχι. Το ερώτημα που προκύπτει είναι ωστόσο το εξής: γιατί η πολιτιστική παραγωγή δεν προχωρά πλέον με τους ίδιους ρυθμούς που προχωρούσε παλιότερα;

Μοιάζουμε λίγο πεσμένοι, δεν νομίζετε;

Εδώ και κάποια χρόνια, κάτι έχει μείνει στάσιμο: στα μουσεία, στην πολιτική αρένα, στις αίθουσες χορού, στα ατελιέ, στο ραδιόφωνο. Αυτή δεν είναι μια καινούργια παρατήρηση. Ο φιλόσοφος Άρθουρ Ντάντο υποστήριξε ότι η τέχνη τελείωσε με τα Brillo Boxes του Άντι Γουόρχολ, ενώ ο κριτικός λογοτεχνίας Φρέντρικ Τζέιμσον δήλωσε το 1984 ότι ολόκληρη η νεωτερικότητα«είχε δαπανηθεί κι εξαντληθεί», ότι δεν υπήρχε νέο στυλ, και ότι «οι παραγωγοί πολιτισμού δεν έχουν πουθενά να στραφούν παρά στο παρελθόν: στη μίμηση νεκρών στυλ».

Το σοκ του μέλλοντος

Το 1970, οι μελλοντολόγοι Alvin και Heidi Toffler επινόησαν τον όρο «σοκ του μέλλοντος» για να εξηγήσουν την εμπειρία της «υπερβολικής αλλαγής σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα». Σύμφωνα με αυτήν τη θεωρία, οι απανωτές, ιλιγγιώδεις αλλαγές, αργά ή γρήγορα, θα μας προκαλούσαν παράλυση, σε κοινωνικό, πολιτισμικό και πολιτικό επίπεδο.  Σήμερα, τέσσερα χρόνια μετά την πανδημία, παρατηρούμε ότι ποτέ δεν περάσαμε το κατώφλι του μέλλοντος.  Κι όχι μόνο αυτό, αλλά  αλλά στον ορίζοντα σχηματίζεται μια σειρά από συνεχιζόμενες κρίσεις. Πού είναι το «Μετά» που φαντασιωνόμασταν τόσο καιρό; Γιατί έπεσαν τόσο έξω οι εικασίες και οι προβλέψεις; 

Καθημερινά γράφονται αμέτρητα κείμενα για τις νέες τάσεις στα social media, το fitness, το φαγητό, το στυλ και τη διακόσμηση. Οι ολιγόβιες αυτές μικρο-τάσεις θρέφουν για λίγο την ανάγκη μας να ανήκουμε κάπου. Όμως, ας μη γελιόμαστε. Δεν αποτελούν εκφράσεις μιας ενιαίας «Επόμενης Φάσης», αντιθέτως είναι διακριτά υποπολιτισμικά στοιχεία, που σύντομα θα αντικατασταθούν από άλλα. Ο φαύλος κύκλος των τάσεων (και η προσπάθεια πρόβλεψής τους) μπορεί να έχει ενταθεί με τα social media, όμως δεν είναι κάτι καινούργιο. Εκατομμύρια πρώην τάσεις θάφτηκαν σε σκονισμένες στοίβες περιοδικών και ξεχασμένων blog – τάσεις που υπόσχονταν να φέρουν αυτό το «νέο» στις ζωές μας. 

The next big thing: Ο θάνατος των ιδεολογιών;

Η πορεία του πολιτισμού ίσως να καθρεφτίζει εκείνη της οικονομίας. Οι ιδεολογίες του χτες μας υποσχέθηκαν μια αέναη πορεία προς τα εμπρός, αλλά μετά από μια μεγάλη έκρηξη, ακολούθησε μια μακρά, αργή, απογοητευτική διολίσθηση. Όπως έδειξε ο οικονομολόγος Ρόμπερτ Γκόρντον, η μεταμορφωτική ανάπτυξη της περιόδου μεταξύ 1870 και 1970 —ο «ιδιαίτερος αιώνας», όπως τον αποκάλεσε— ήταν ένα ανώμαλο υπερ-συμβάν που τροφοδοτήθηκε από μοναδικές και ανεπανάληπτες καινοτομίες (ηλεκτρισμός, υγιεινή, δημόσια έργα, μηχανές εσωτερικής καύσης), των οποίων οι διάδοχοι δεν είχαν τον ίδιο οικονομικό αντίκτυπο. 

Ίσως, πάλι, να φταίει αυτό που συνέβη στις αρχές του 21ου αιώνα: πρώτα, βουτήξαμε με το κεφάλι στη θάλασσα των ατελείωτων πληροφοριών του ίντερνετ. Αμέσως μετά, οι ψηφιακές μας ζωές υποβλήθηκαν στα «τερτίπια» των αλγορίθμων. Τα ψηφιακά εργαλεία που αγκαλιάσαμε προαναγγέλθηκαν ως καταλύτες πολιτιστικής προόδου, αλλά προκάλεσαν τέτοια χρονολογική σύγχυση που η ίδια η πρόοδος, το Μέλλον, δεν σημαίνει σχεδόν τίποτα σήμερα. Μπροστά μας απλώνεται ένα παγκόσμιο συλλογικό ασυνείδητο όπου παρελθόν, παρόν και μέλλον υπάρχουν ταυτόχρονα. 

Ίσως αυτό είναι το πνεύμα της εποχής μας: η έλλειψη ενός ενιαίου πνεύματος, ο θάνατος της επόμενης νέας ιδεολογίας «που θα μας σώσει και θα μας πάει μπροστά». Αν κάτι τέτοιο είναι αλήθεια, δεν είναι απαραίτητα καλό ή κακό. Μέσα στις απανωτές κρίσεις που μας χτυπούν, είναι δύσκολο να οραματιστούμε το μέλλον, ένα ουτοπικό σχεδόν θεόσταλτο μέλλον. Όμως οι κρίσεις ίσως να μην είναι το προπαρασκευαστικό στάδιο πριν την «Επόμενη Φάση», αλλά η ίδια η κανονικότητα. Και η «Επόμενη Φάση» θα έρθει αναπόφευκτα, αυτό δε χωρά αμφιβολία. Μέχρι τότε, αξίζει να δούμε το μέλλον, όχι ως κάτι που θα μας φέρουν οι άρχοντες της τεχνολογίας, αλλά ως αποτέλεσμα των δικών μας -μικρών ή μεγάλων- πράξεων. 

Σαλάχι σε ενυδρείο έμεινε έγκυος χωρίς να έχει έρθει σε επαφή με αρσενικό

Ενθουσιασμό, αλλά και ερωτήματα έχει προκαλέσει στους εργαζόμενους του ενυδρείου της Βόρειας Καρολίνας η εγκυμοσύνη της Σάρλοτ, ενός θηλυκού σαλαχιού, που τα τελευταία 8 χρόνια ζει με 5 μικρούς λευκούς καρχαρίες.

Η Σάρλοτ έχει το μέγεθος μια πιατέλας και κυοφορεί τουλάχιστον 4 μικρά. Πιστεύεται ότι θα γεννήσει σε δύο εβδομάδες.

Η διευθύντρια του ενυδρείου Μπρέντα Ράμερ επισήμανε ότι παρατήρησαν ένα εξόγκωμα στην πλάτη του σαλαχιού και ότι μόνο όταν έκαναν υπέρηχο διαπίστωσαν ότι είναι έγκυος.

«Μείναμε έκπληκτοι. Νομίζαμε ότι την ταΐζαμε υπερβολικά. Αλλά την ταΐζαμε υπερβολικά επειδή έχει περισσότερα στόματα να ταΐσει», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Έγραφαν πως έμεινε έγκυος από καρχαρία…

Η είδηση προκάλεσε αίσθηση στον Τύπο με πολλά δημοσιεύματα να εικάζουν ότι η Σάρλοτ έμεινε έγκυος από καρχαρία. Ωστόσο, οι ειδικοί ξεκαθαρίζουν ότι αυτό είναι μάλλον απίθανο, καθώς δεν ταιριάζει ούτε η ανατομία τους ούτε το γενετικό τους υλικό, προκειμένου να παράξουν απόγονους.

«Θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι εδώ δεν έχουμε κάποιο σκάνδαλο με πρωταγωνιστές καρχαρίες και σαλάχια», τόνισε ο Κάντι Λιόν, ερευνητής στο ενυδρείο της Τζόρτζια στην Ατλάντα.

Η λύση του μυστηρίου
Η πιο βάσιμη εξήγηση είναι ότι η εγκυμοσύνη του θηλυκού σαλαχιού οφείλεται σε μια ασεξουλική μορφή αναπαραγωγής, που ονομάζεται παρθενογένεση.

Η παρθενογένεση συμβαίνει όταν ένα ωάριο ενός θηλυκού συγχωνεύεται με ένα άλλο κύτταρο. Από αυτό ενεργοποιείται κυτταρική διαίρεση και τελικά δημιουργείται ένα έμβρυο. Είναι πιο διαδεδομένη σε έντομα, ψάρια, αμφίβια, πτηνά και ερπετά. Η εγκυμοσύνη της Σάρλοτ είναι η πρώτη που καταγράφεται στα σαλάχια.

«Είναι πολύ σπάνιο φαινόμενο. Κι όμως, συμβαίνει στη μέση της αγροτικής Βόρεια Καρολίνα, εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά από τον ωκεανό», σχολιάζει η Ράμερ.

Ο Κόμης Δράκουλας επιστρέφει με σκηνοθέτη τον Λυκ Μπεσόν

Ο Κόμης Δράκουλας του Στόκερ δεν είναι απέθαντος μόνο στις σελίδες του λογοτεχνικού έργου αλλά και στις κινηματογραφικές αίθουσες. Ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα της Ευρωπαϊκής Αγοράς Κινηματογράφου που αποκαλύφθηκε πριν από την πώληση είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα, καθώς ο νικητής του SAG Caleb Landry Jones (Three Billboards Outside Ebbing Missouri) θα πρωταγωνιστήσει μαζί με τον δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ Christoph Waltz (Inglourious Basterds) στο Dracula – A Love Tale, μια μεγάλου προϋπολογισμού επανεκτέλεση της ιστορίας του Δράκουλα από τον σκηνοθέτη της Lucy και δημιουργό του Taken, Luc Besson.

Βασισμένο στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Bram Stoker, πηγές προσκείμενες στην παραγωγή μας επιβεβαιώνουν ότι το project θα είναι η επόμενη ταινία του Besson και θα σηματοδοτήσει τη δική του εκδοχή του κλασικού βρικόλακα για τον σκοτεινό πρίγκιπα που είναι καταδικασμένος σε αιώνια ζωή. Ένα από τα τελευταία μεγάλα έργα της Ευρωπαϊκής Αγοράς Κινηματογράφου που αποκαλύφθηκε πριν από τις πωλήσεις είναι από τα πιο ενδιαφέροντα, καθώς ο νικητής του SAG Caleb Landry Jones (Three Billboards Outside Ebbing Missouri) έχει οριστεί να πρωταγωνιστήσει μαζί με τον δύο φορές βραβευμένο με Όσκαρ Christoph Waltz (Inglourious Basterds) στο Dracula – A Love Tale, μια μεγάλου προϋπολογισμού επανεκτέλεση της ιστορίας του Δράκουλα από τον σκηνοθέτη Lucy και δημιουργό του Taken Luc Besson.

Βασισμένο στο εμβληματικό μυθιστόρημα του Bram Stoker, πηγές προσκείμενες στην παραγωγή επιβεβαιώνουν ότι το project θα είναι η επόμενη ταινία του Besson και θα σηματοδοτήσει τη δική του εκδοχή του κλασικού βρικόλακα για τον σκοτεινό πρίγκιπα που είναι καταδικασμένος σε αιώνια ζωή.

Επόμενος Spiderman και πιο σκοτεινός ο Νίκολας Κέιτζ

Ο πιο αγαπημένος ήρωας του σύμπαντος της Marvel είναι δίχως αμφιβολία ο Spiderman, ο οποίος σύντομα θα επισκεφτεί και τις τηλεοπτικές οθόνες και μάλιστα με τη μορφή σειράς, κάτι που δεν είχαμε δει μέχρι σήμερα. Μάλιστα, αυτό δεν θα γίνει με τον κλασικό Πήτερ Πάρκερ αλλά με μία παραλλαγή του, τον Spiderman Noir.

Σύμφωνα, λοιπόν, με τις υπάρχουσες πληροφορίες που διακινούνται μέσω των social media, ο Νίκολας Κέιτζ βρίσκεται σε συζητήσεις για να αναλάβει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην εν λόγω σειρά. Αναμφίβολα, είναι μία κίνηση που θα τονώσει το ενδιαφέρον του κοινού στις υπερηρωικές παραγωγές, οι οποίες δεν διανύουν και την καλύτερη περιόδο τους.

Ο Spiderman Noir αποτελεί μία παραλλαγή του δημοφιλούς ήρωα, ο οποίος ζει στη Νέα Υόρκη την εποχή της Μεγάλης Κατάθλιψης. Τις δυνάμεις του, ως είθισται, τις παίρνει από το δάγκωμαμίας αράχνης, οι οποίες όπως συνδέονται με μία θεότητα. Αντίπαλός του είναι ο εγκληματίας Νόρμαν Όσμπορν.

Συγγραφέας υγείας: «Έτρωγα σαρδέλες κάθε μέρα για 1 εβδομάδα και αυτό ήταν το αποτέλεσμα»

Ποιος θα περίμενε να γίνουν ξανά μόδα οι κονσέρβες με ψάρια, όπως οι σαρδέλες; Μια συγγραφέας με εμπειρία σε θέματα υγείας, γυμναστικής και στον τρόπο ζωής γενικότερα αποφάσισε να εντάξει τις σαρδέλες στην καθημερινή της διατροφή. Από το πείραμα αυτό ανακάλυψε κάποια εκπληκτικά οφέλη για την υγεία.

Ας το παραδεχτούμε: Οι σαρδέλες δεν είναι το πιο απολαυστικό φαγητό στον κόσμο. Όμως, αξίζει να τις δοκιμάσετε πριν τις απορρίψετε. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού, τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα απέκτησαν ξανά δημοτικότητα, χάρη στη μεγάλη διάρκεια ζωής τους και την υψηλή διατροφική τους αξία.

Οι σαρδέλες τα έχουν όλα! Δεν είναι τυχαίο που πήραν το όνομά τους από την Σαρδηνία, μια από τις 5 «μπλε ζώνες» στον κόσμο με τον υψηλότερο προσδόκιμο ζωής. Είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά, όπως βιταμίνη D, ασβέστιο (περισσότερο από ένα ποτήρι γάλα), μαγνήσιο και ωμέγα-3 λιπαρά. Επιπλέον, μαγειρεύονται πριν κονσερβοποιηθούν, οπότε δεν χρειάζεται να ανησυχείτε για την ασφάλεια των τροφίμων.

Σαρδέλες: Από ξεχασμένη λιχουδιά σε διατροφικό θησαυρό (αλλά μόνο μία κονσέρβα την ημέρα)

«Με λίγα λόγια, οι σαρδέλες αξίζουν μια ευκαιρία. Αυτό τουλάχιστον είπα στον εαυτό μου για μια εβδομάδα. Είχα ξεκινήσει μια διατροφή χαμηλή σε υδατάνθρακες και αναζητούσα τρόπους να αυξήσω την πρόσληψη βιταμίνης D χωρίς συμπληρώματα», αναφέρει η Meaghan Cameron.

«Θα παραδεχτώ ότι άνοιξα τις κονσέρβες με δισταγμό. Δεν ξέρω γιατί, αφού τρώω σχεδόν τα πάντα, ακόμα και ακρίδες! Αλλά αυτές οι μικρές σαρδέλες πάντα με έκαναν να νιώθω λίγο περίεργα», εξηγεί η ειδικός.

«Η πρώτη μου ανησυχία ήταν ο υδράργυρος, που υπάρχει σε υψηλά επίπεδα σε ορισμένα ψάρια. Στον τόνο κονσέρβας, για παράδειγμα, ο υδράργυρος μπορεί να είναι ανησυχητικός (συνήθως συνιστάται να περιορίσετε τον τόνο σε μία μερίδα την εβδομάδα). Οι σαρδέλες, ωστόσο, σύμφωνα με τη λίστα των καλύτερων επιλογών ψαριών του FDA, είναι πιο ασφαλείς. Επιπλέον, δοκιμές από το Consumer Lab έδειξαν ότι οι σαρδέλες έχουν “πολύ χαμηλά επίπεδα υδραργύρου” σε σύγκριση με τον τόνο Αλμπάκορ, ο οποίος έχει 10-20 φορές υψηλότερα επίπεδα».

Ωστόσο, όπως επισημαίνουν οι ειδικοί, λόγω των επιπέδων αρσενικού στις σαρδέλες, δεν πρέπει να τρώτε περισσότερες από μία κονσέρβα την ημέρα.

Σαρδέλες κάθε μέρα – Ένα διατροφικό πείραμα με εκπλήξεις

Η Meaghan Cameron μιλάει για το διατροφικό πείραμα που αποφάσισε να κάνει και για τα αποτελέσματα που παρατήρησε. «Ξεκίνησα να τρώω σαρδέλες κάθε μέρα για μια εβδομάδα και, προς έκπληξή μου, ανακάλυψα πόσο ωφέλιμες είναι για την υγεία», αναφέρει χαρακτηριστικά.

3 οφέλη από τις σαρδέλες για την υγεία:

  • Μειώνουν τον κίνδυνο διαβήτη
  • Προστατεύουν την υγεία της καρδιάς
  • Είναι πλούσιες σε θρεπτικά συστατικά

Μείωση κινδύνου διαβήτη τύπου 2: Μια μελέτη του 2021 στο “Clinical Nutrition” εξέτασε τα πιθανά οφέλη της σαρδέλας στην πρόληψη του διαβήτη τύπου 2 σε άτομα άνω των 65 ετών με αυξημένα επίπεδα σακχάρου στο αίμα. Οι συμμετέχοντες ακολούθησαν διαβητική διατροφή, όμως η μία ομάδα έτρωγε επιπλέον 200 γραμμάρια σαρδέλες εβδομαδιαίως. Η ομάδα που κατανάλωνε σαρδέλες παρουσίασε μεγαλύτερη μείωση της αρτηριακής πίεσης (συστολικής και διαστολικής).

Προστασία της υγείας της καρδιάς: Μια μελέτη του Απριλίου 2023 που δημοσιεύτηκε στο “Frontiers of Nutrition” υποστηρίζει ότι οι σαρδέλες μπορούν να αντικαταστήσουν τα συμπληρώματα ιχθυελαίου, προσφέροντας περισσότερα θρεπτικά συστατικά και οφέλη στην καρδιά. Αυτό οφείλεται εν μέρει στις αντιφλεγμονώδεις ιδιότητες τους. Η έρευνα αναφέρει: «Οι σαρδέλες περιέχουν θρεπτικά συστατικά που ο συνδυασμός τους μειώνει τη φλεγμονή και το οξειδωτικό στρες» που παρατηρούνται σε καρδιαγγειακές παθήσεις και διαταραχές της αρτηριακής πίεσης.

Διατροφικός θησαυρός: Η ίδια ερευνητική ομάδα απαριθμεί τον πλούτο των θρεπτικών συστατικών στις σαρδέλες: «Ασβέστιο, κάλιο, μαγνήσιο, ψευδάργυρο, σίδηρο, ταυρίνη, αργινίνη και άλλα θρεπτικά συστατικά». Έχουν μεγάλη διατροφική αξία και ταυτόχρονα είναι οικονομικές.

Πώς να εντάξετε τις σαρδέλες στη διατροφή σας

Αν σκέφτεστε να δοκιμάσετε και εσείς να εντάξετε στην καθημερινή σας διατροφή τις σαρδέλες, να ξέρετε ότι έχετε πολλές επιλογές στη διάθεσή σας. Όπως ο τόνος και οι αντζούγιες, έτσι και οι σαρδέλες διατίθενται σε νερό ή λάδι.

Αλλά οι επιλογές σου δεν σταματούν εκεί! Μπορείτε να βρείτε σαρδέλες χωρίς πέτσα και αγκάθια, σε διάφορες γεύσεις. «Προσωπικά, προτιμώ τις σαρδέλες με μια πινελιά λεμονιού, μουστάρδας, ντομάτας ή ακόμα και καυτερής σάλτσας. Μου αρέσει να τις λιώνω, σαν σαλάτα τόνου, και να προσθέτω λίγη μαγιονέζα αν το λάδι ή η υπάρχουσα γεύση δεν είναι έντονη», αναφέρει η Meaghan Cameron.

Αν ανήκετε και εσείς σε εκείνους που διστάζουν να καταναλώσουν σαρδέλες, αξίζει να κάνετε μια δοκιμή, πριν τις απορρίψετε.

3 ανεπάντεχα οφέλη από την καθημερινή κατανάλωση σαρδέλας

Πέρα από τα γνωστά οφέλη που προσφέρουν οι σαρδέλες καθώς είναι πλούσιες σε ωμέγα-3 λιπαρά οξέα και ασβέστιο, η Meaghan Cameron ανακάλυψε άλλες τρεις απρόβλεπτες αλλά ευχάριστες συνέπειες της καθημερινής κατανάλωσής τους για μία εβδομάδα:

  • Έντονο αίσθημα κορεσμού
  • Περισσότερη ενέργεια και διαύγεια
  • Πιο απολαυστική γεύση στα γεύματα

Αυξημένο αίσθημα κορεσμού: «Ξεκίνησα να τρώω σαρδέλες γύρω στις 10 το πρωί και συνειδητοποίησα ότι πεινούσα για μεσημεριανό πολύ πιο αργά, γύρω στη 1 μ.μ. ή και να το ξεχάσω εντελώς, κάτι ασυνήθιστο για μένα. Μια μελέτη του 2023 υποστηρίζει ότι οι σαρδέλες, σε αντίθεση με το ιχθυέλαιο, μπορούν να μειώσουν με υγιεινό τρόπο την όρεξη. Ένα μικρό κουτάκι σαρδέλες (50γρ) ήταν αρκετό για να νιώθω χορτάτη για ώρες, χάρη στα καλά λιπαρά (8γρ) και την πρωτεΐνη (20γρ)».

Αυξημένη ενέργεια και διαύγειας: «Έπειτα από τρεις ημέρες, παρατήρησα ότι είχα περισσότερη ενέργεια. Αυτό ίσως να οφείλεται και στον ήλιο που αντικατέστησε τις συννεφιασμένες μέρες, αλλά και η υψηλή περιεκτικότητα βιταμίνης D στις σαρδέλες (70% της ημερήσιας συνιστώμενης δόσης ανά 85γρ) πιθανότατα έπαιξε ρόλο. Η βιταμίνη D συνδέεται με βελτιωμένη διάθεση και μείωση της κατάθλιψης».

Πιο απολαυστικά γεύματα: «Γύρω στην τέταρτη μέρα, συνήθισα στη ιδιαίτερη γεύση της σαρδέλας. Απόλαυσα την καπνιστή εκδοχή, με λίγο λεμόνι, ή τις έτρωγα λιωμένες με πιρούνι. Πολλοί προτιμούν να τρώνε τις σαρδέλες σε τοστ με αβοκάντο. Ενώ στην αρχή δεν φανταζόμουν να τις εντάξω στη διατροφή μου, τώρα τις σκέφτομαι σοβαρά, αφού συνδύασαν γεύση με σημαντικά οφέλη. Επιπλέον, άλλες πηγές βιταμίνης D, όπως τα αυγά, έχουν υψηλή χοληστερίνη, ενώ ο σολομός είναι πιο ακριβός. Οι σαρδέλες μπορούν να καλύψουν αυτά τα διατροφικά κενά».

Η Ευρώπη μπλοκάρει την προμήθεια τουρκικών Bayraktar

Βέτο στην ευρωπαϊκή χρηματοδότηση της προμήθειας τουρκικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών τύπου Bayraktar και βλήματων πυροβολικού για τις ανάγκες της Ουκρανίας έβαλαν Ελλάδα, Γαλλία και Κύπρος.

Ειδικότερα, στη συνεδρίαση της Επιτροπής Πολιτικής και Ασφάλειας της ΕΕ, που πραγματοποιήθηκε στις αρχές της εβδομάδας, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας Καθημερινή, οι τρεις χώρες έθεσαν βέτο στην πρόταση για τα τουρικικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, η οποία φαινόταν να έχει την υποστήριξη της πλειοψηφίας των κρατών-μελών.

Όπως σημειώνεται στο ίδιο δημοσίευμα, οι μόνιμες αντιπροσωπείες της Ελλάδας και της Κύπρου είχαν την πληροφορία ότι ετοιμαζόταν εδώ και καιρό η πρόθεση για την παραγγελία από την Τουρκία με κοινοτικούς πόρους, προκειμένου να καλυφθούν αμυντικές ανάγκες της Ουκρανίας.

Επιδεικνύοντας άμεσα ανακλαστικά, η παρέμβση των μόνιμων αντιπροσωπειών της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Κύπρου ακύρωσε την προώθηση της διαδικασίας σε ανώτερο ευρωπαϊκό επίπεδο.

Σωφρονιστική αποικία «Πολικός Λύκος»: Οι απάνθρωπες συνθήκες στη φυλακή που πέθανε ο Αλεξέι Ναβάλνι

Σε ένα κλίμα έντονης αμφισβήτησης των εκδοχών που παρουσιάζουν οι ρωσικές αρχές για το θάνατο του Αλεξέι Ναβάλνι, έρχονται στο φως της δημοσιότητας διάφορες ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για τις συνθήκες κράτησης του ηγέτη της αντιπολίτευσης σε μια αποικία φυλακών της Αρκτικής, γνωστή για τους ιδιαίτερα απάνθρωπους όρους κράτησης.

Η σωφρονιστική αποικία όπου πέθανε ο Ναβάλνι επίσημα ονομάζεται ΙΚ-3, όμως είναι γνωστή ως «Πολικός Λύκος» και θεωρείται από τις πλέον σκληρές φυλακές της Ρωσίας, όχι μόνο λόγω των ακραίων θερμοκρασιών που επικρατούν εκεί, αλλά και των εξαιρετικά σκληρών συνθηκών κράτησης για τους περίπου 1.000 κρατούμενους εκεί, μεταξύ αυτών και κάποιοι από τους χειρότερους εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου, αλλά και πολιτικοί κρατούμενοι, όπως καταγγέλλεται, που τόλμησαν να ασκήσουν κριτική στον Βλαντίμιρ Πούτιν.

Βαθιά μέσα στον Αρκτικό Κύκλο, σε απόσταση 1.900 χλμ. βορειοανατολικά της Μόσχας, η αποικία ΙΚ-3 βρίσκεται κοντά στην πόλη Καρπ και οι θερμοκρασίες το χειμώνα φτάνουν μέχρι και -30 βαθμούς Κελσίου. Το σωφρονιστικό συγκρότημα χτίστηκε στις αρχές της δεκαετίας του ’60 και αποτελούσε μέρος ενός «γκουλάγκ», τα γνωστά στρατόπεδα εξαναγκαστικής εργασίας της σοβιετικής εποχής.

Συχνά πρώην κρατούμενοι εκεί έχουν καταγγείλει τα βασανιστήρια που έχουν υποστεί εκεί, με τα ηλεκτροσόκ και τους ξυλοδαρμούς εκ μέρους των δεσμοφυλάκων να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας.

Πολύ λίγα πράγματα είναι γνωστά για τις συνθήκες διαβίωσης των κρατουμένων, ακόμη και για αυτούς που δεν βρίσκονται σε απομόνωση, ενώ τα ρούχα που μοιράζονται είναι ελάχιστα για να αντιμετωπίσουν τις ακραία χαμηλές θερμοκρασίες της περιοχής.

Στα παγωμένα κελιά πολλές φορές αφήνουν τους έγκλειστους γυμνούς, ενώ για τιμωρία με την παραμικρή αφορμή ένας κρατούμενος κλείνεται για ώρες σε σιδερένιο κουτί σε εμβρυακή στάση, όπου με δυσκολία μπορεί να αναπνεύσει και αναγκάζεται να ουρήσει πάνω του.

Σύμφωνα με περιγραφές που έχει δώσει στη δημοσιότητα η Όλγα Ρομάνοβα, μια ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των φυλακισμένων στη Ρωσία, το χειμώνα οι κρατούμενοι εξαναγκάζονται να παρατάσσονται ακίνητοι στο προαύλιο με ελαφρύ ρουχισμό για τουλάχιστον 40 λεπτά. Αν κάποιος κρατούμενος παράκουγε την αυστηρή διαταγή της ακινησίας και προσπαθούσε να τρίψει κάπως τα χέρια για ζεσταθεί, τότε τιμωρούνταν συλλογικά όλη η ομάδα στο προαύλιο και τους κατέβρεχαν με κανόνια νερού.

Ο Ουκρανός κινηματογραφιστής Όλεγκ Σέντσοφ, ο οποίος είχε βρεθεί έγκλειστος στη σωφρονιστική αποικία ΙΚ-8 για πέντε χρόνια υπογράμμισε ότι σε μια τέτοια φυλακή «μόλις περάσεις το κατώφλι, σου δίνουν να καταλάβεις ότι ήρθες στο καθαρτήριο όπου δεν έχεις κανένα δικαίωμα και δεν υπάρχει κανένας για να παραπονεθείς».

Κρατούμενοι παλαιότερα σε αυτά τα κολαστήρια τονίζουν ότι οι φυλακές αυτού του είδους είναι σχεδιασμένες να κάνουν τους έγκλειστους να αισθάνονται απελπισμένοι και να χάνουν κάθε ελπίδα, αλλά και να συντρίβουν την οποιαδήποτε επαναστατική διάθεση.

Πηγές: Reuters, The Independent, Daily Mail

To άγνωστο νησί της Μαγνησίας που δεν έχει ρεύμα και φιγουράρει στους top προορισμούς

Η Αργυρόνησος, είναι ένα, κατά τη μεγαλύτερη έκτασή του, ιδιόκτητο νησί στο Στενό του Αρτεμισίου ή καλύτερα στο Δίαυλο των Ωρεών.

Πρόκειται για τον πορθμό που χωρίζει την Εύβοια από τη Θεσσαλία. Βρίσκεται, δηλαδή, ανάμεσα στα Κανατάδικα Ιστιαίας και την ηπειρωτική χώρα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Αλμυρού (παλαιότερα στο Δήμο Πτελεού). Πρόκειται για μικρό νησί πολύ κοντά στον Άγιο Δημήτριο, και έχει έκταση περίπου 0,305 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που ήταν ακατοίκητο κατά την απογραφή του 2011). Πάντως οι ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου τμήματος του νησιού έχουν μικρή ξενοδοχειακή μονάδα που φιλοξενεί ολιγάριθμους τουρίστες, κυρίως αυτούς που αγαπούν τις φυσιολατρικές διακοπές, μιας και στο νησί δεν υπάρχει ηλεκτρικό!

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του νησιού είναι ένας φάρος ύψους 35 μέτρων, ο οποίος χτίστηκε το 1899 και προστατεύεται. Ακόμη στο νησί υπάρχει ένα εξωκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, όπου μια φορά το χρόνο τελείται θεία λειτουργία, από τον εφημέριο των Ωρεών.

Πρόκειται για τον πορθμό που χωρίζει την Εύβοια από τη Θεσσαλία. Βρίσκεται, δηλαδή, ανάμεσα στα Κανατάδικα Ιστιαίας και την ηπειρωτική χώρα. Διοικητικά υπάγεται στο Δήμο Αλμυρού (παλαιότερα στο Δήμο Πτελεού). Πρόκειται για μικρό νησί πολύ κοντά στον Άγιο Δημήτριο, και έχει έκταση περίπου 0,305 τετραγωνικά χιλιόμετρα, που ήταν ακατοίκητο κατά την απογραφή του 2011). Πάντως οι ιδιοκτήτες του μεγαλύτερου τμήματος του νησιού έχουν μικρή ξενοδοχειακή μονάδα που φιλοξενεί ολιγάριθμους τουρίστες, κυρίως αυτούς που αγαπούν τις φυσιολατρικές διακοπές, μιας και στο νησί δεν υπάρχει ηλεκτρικό!

Το πιο σημαντικό αξιοθέατο του νησιού είναι ένας φάρος ύψους 35 μέτρων, ο οποίος χτίστηκε το 1899 και προστατεύεται. Ακόμη στο νησί υπάρχει ένα εξωκκλήσι των Αγίων Αναργύρων, όπου μια φορά το χρόνο τελείται θεία λειτουργία, από τον εφημέριο των Ωρεών.

Ο φάρος

Το ύψος του κυλινδρικού πύργου του φάρου ειναι 7 μέτρα και το εστιακό του ύψος είναι 36 μέτρα. Χαρακτηριστικό του φωτισμού του είναι μια λευκή αναλαμπή εναλλασσόμενη με μια ερυθρή αναλαμπή ανά 10δλ και φωτοβολία 16ν.μ. Bρίσκεται εγκατεστημένος στη νήσο Αργυρόνησο. Η πρόσβαση στον φάρο γίνεται με βάρκα από Γλύφα και Aγιο Δημήτριο ή από την μεριά της Βόρειας Εύβοιας από τους Ωρεούς και από την θέση Κανατάδικα. Είναι χτισμένο στο ανατολικό άκρο του νησιού το οποίο βρίσκεται στο »έμπα» του Ευβοϊκού κόλπου, απέναντι από την είσοδο του Παγασητικού. Αρχικά λειτούργησε με πετρέλαιο, ενώ στα χρόνια της Κατοχής παρέμεινε σβηστός.

Επαναλειτούργησε το 1944 ως επιτηρούμενος και πρόσφατα έχει αυτοματοποιηθεί με την αντικατάσταση του φωτιστικού πετρελαίου με ηλιακή ενέργεια. Το 2001 χαρακτηρίστηκε από το Υπουργείο Πολιτισμούως ιστορικό διατηρητέο μνημείο. Ακόμη υπάρχει ως συνοδευτικό του φάρου ένα κτήριο: μια ισόγειος οικία 3 δωματίων, χωλ, κουζίνας και αποθήκης