Η OpenAI ολοκλήρωσε μια συμφωνία που αποτιμά την εταιρεία τεχνητής νοημοσύνης και δημιουργό του ChatGPT στα 80 δισεκατομμύρια δολάρια ή και περισσότερο, τριπλασιάζοντας σχεδόν την αποτίμησή της σε λιγότερο από 10 μήνες, σύμφωνα με δημοσίευμα των New York Times.
Η εταιρεία θα πουλήσει τις υπάρχουσες μετοχές σε μια λεγόμενη προσφορά με επικεφαλής την εταιρεία επιχειρηματικών συμμετοχών Thrive Capital, σύμφωνα με τους ΝΥΤ. Η συμφωνία επιτρέπει στους εργαζόμενους να εξαργυρώσουν τις μετοχές τους στην εταιρεία, αντί για έναν παραδοσιακό γύρο χρηματοδότησης που θα αντλούσε χρήματα για τις επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Η OpenAI, η οποία αρνήθηκε να σχολιάσει, είναι πλέον μία από τις πιο πολύτιμες τεχνολογικές νεοφυείς επιχειρήσεις στον κόσμο, πίσω από την ByteDance και τη SpaceX, σύμφωνα με στοιχεία της εταιρείας παρακολούθησης δεδομένων CB Insights. Η συμφωνία έρχεται σε μια κρίσιμη στιγμή για την OpenAI, παρέχοντάς της μια σημαντική ψήφο εμπιστοσύνης μετά από ένα χρόνο προβλημάτων. Τον Νοέμβριο, το διοικητικό συμβούλιο της εταιρείας απέλυσε τον Σαμ Άλτμαν, τον διευθύνοντα σύμβουλό της, επειδή έχασε την εμπιστοσύνη του στην ηγεσία του. Η απόλυσή του έθεσε σε αμφιβολία το μέλλον της εταιρείας, καθώς οι εργαζόμενοι απείλησαν να παραιτηθούν σε ένδειξη αλληλεγγύης προς τον Άλτμαν. Τελικά, ο ίδιος επανήλθε και αρκετά μέλη του διοικητικού συμβουλίου παραιτήθηκαν.
Σε μια προσπάθεια να επιλύσει την περσινή αναταραχή, η OpenAI προσέλαβε τη νομική εταιρεία WilmerHale για να επανεξετάσει τις ενέργειες του διοικητικού συμβουλίου και την ηγεσία του Άλτμαν. Η WilmerHale αναμένεται να ολοκληρώσει την έκθεσή της στις αρχές του έτους.
Η εταιρεία έκλεισε μια παρόμοια συμφωνία στις αρχές του περασμένου έτους. Οι εταιρείες επιχειρηματικών κεφαλαίων Thrive Capital, Sequoia Capital, Andreessen Horowitz και K2 Global συμφώνησαν να αγοράσουν μετοχές της OpenAI σε μια προσφορά, αποτιμώντας την εταιρεία σε περίπου 29 δισεκατομμύρια δολάρια.
Οι επενδυτές είναι πρόθυμοι να επενδύσουν σε εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης. Τον περασμένο Ιανουάριο, η Microsoft επένδυσε 10 δισ. δολάρια στην OpenAI, ανεβάζοντας τη συνολική της επένδυση στην νεοφυή επιχείρηση του Σαν Φρανσίσκο στα 13 δισ. δολάρια.
Έκτοτε, η Anthropic, αντίπαλος της OpenAI, συγκέντρωσε 6 δισεκατομμύρια δολάρια από την Google και την Amazon. Η Cohere, μια νεοφυής επιχείρηση που ιδρύθηκε από πρώην ερευνητές της Google, συγκέντρωσε 270 εκατ. δολάρια, ανεβάζοντας τη συνολική χρηματοδότησή της σε περισσότερα από 440 εκατ. δολάρια, και η Inflection AI, που ιδρύθηκε από πρώην στέλεχος της Google, συγκέντρωσε επίσης 1,3 δισ. δολάρια, ανεβάζοντας τη συνολική χρηματοδότησή της σε 1,5 δισ. δολάρια.
Η NASA και η Διαστημική Υπηρεσία της Ιαπωνίας (JAXA) σχεδιάζουν να εκτοξεύσουν στο Διάστημα τον πρώτο ξύλινο δορυφόρο στον κόσμο σε μια προσπάθεια να κάνουν τις διαστημικές πτήσεις πιο βιώσιμες. Ο δορυφόρος LignoSat έχει κατασκευαστεί από ξύλο μανόλιας, το οποίο, σε πειράματα που πραγματοποιήθηκαν στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS), διαπιστώθηκε ότι είναι ιδιαίτερα σταθερό και ανθεκτικό στις ρωγμές.
Ο ξύλινος δορυφόρος κατασκευάστηκε από ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κιότο και της εταιρείας υλοτομίας Sumitomo Forestry, προκειμένου να δοκιμαστεί η ιδέα της χρήσης βιοδιασπώμενων υλικών, όπως το ξύλο, για να διαπιστωθεί αν μπορούν να λειτουργήσουν ως εναλλακτικές λύσεις αντί των μετάλλων από τα οποία κατασκευάζονται σήμερα όλοι οι δορυφόροι.
«Η ικανότητα του ξύλου να αντέχει σε αυτές τις συνθήκες μας εξέπληξε», δήλωσε ο Κότζι Μουράτα, επικεφαλής του προγράμματος.
Τώρα οριστικοποιούνται τα σχέδια για την εκτόξευση του ξύλινου δορυφόρου σε μέγεθος χεριού με πύραυλο των ΗΠΑ αυτό το καλοκαίρι.
(KYOTO UNIVERSITY)
Όπως επισημαίνουν οι επιστήμονες, το ξύλο δεν καίγεται ούτε σαπίζει στο διαστημικό κενό, αλλά μετατρέπεται σε λεπτή στάχτη κατά την επανείσοδο στην ατμόσφαιρα της Γης, κάτι που το καθιστά μια πολύ καλή επιλογή για τους δορυφόρους του μέλλοντος.
«Όλοι οι δορυφόροι που επανέρχονται στην ατμόσφαιρα της Γης καίγονται και δημιουργούν μικροσκοπικά μεταλλικά σωματίδια τα οποία θα επιπλέουν στην ανώτερη ατμόσφαιρα για πολλά χρόνια», δήλωσε στον Observer ο Τακάο Ντόι, Ιάπωνας αστροναύτης και αεροδιαστημικός μηχανικός στο Πανεπιστήμιο του Κιότο.
«Τελικά, θα επηρεάσουν το περιβάλλον της Γης» κατέληξε ο Ντόι.
Η spin-off εταιρεία του Πανεπιστημίου Κρήτης BioNature (www.bionature.net) που ιδρύθηκε από τους Καθηγητές του Ιδρύματος Αχιλλέα Γραβάνη και Ηλία Καστανά, υπέγραψε συνεργασία για την κλινική αξιοποίηση (licensing: αδειοδότηση για ανάπτυξη νέου φαρμάκου) της συνθετικής της ουσίας ΒΝΝ27. Η ουσία ΒΝΝ27 προχωρά με την συνεργασία Novaliq-BioNature στα στάδια κλινικής αξιολόγησής της κατά της Διαβητικής Αμφιβληστροειδοπάθειας που απασχολεί διεθνώς 190 εκατομμύρια ασθενείς, σε μορφή κολλυρίου με νανοτεχνολογική σύνθεση.
Επικεφαλής του ερευνητικού προγράμματος της BioNature για την ανάπτυξη των συνθετικών μικρομοριακών ουσιών που μιμούνται τις ενδογενείς νευροτροφίνες (Μικρονευροτροφίνες) όπως η ΒΝΝ27 είναι ο κ. Αχιλλέας Γραβάνης, Καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης. Στο ερευνητικό πρόγραμμα κεντρικό ρόλο έχουν η κα Θεοδώρα Καλογεροπούλου, Διευθύντρια Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών (ΕΙΕ) στην Αθήνα η οποία συνθέτει τις Μικρονευροτροφίνες και ο κ. Γιάννης Χαραλαμπόπουλος, Καθηγητής Φαρμακολογίας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης που μελετά τις δράσεις τους στον νευρικό ιστό. Επίσης, τις μελέτες δραστικότητας των Μικρονευροτροφινών στη παθολογία του οφθαλμού συντόνισε η κα Κυριακή Θερμού, Ομότιμη Καθηγήτρια Φαρμακολογίας της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης.
Η spin-off εταιρεία BioNature και οι επιστήμονές της στο Πανεπιστήμιο Κρήτης και στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών (ΕΙΕ) φέρνουν για πρώτη φορά τη χώρα στην διεθνή βιομηχανία ανάπτυξης νέων φαρμάκων. Είναι η πρώτη συνθετική χημική ουσία ελληνικής έμπνευσης και σύνθεσης που προχωρά σε κλινική αξιολόγηση για χρήση της στον άνθρωπο. Η BioNature αναδεικνύει την δυνατότητα των επιστημόνων των ελληνικών πανεπιστημίων και ερευνητικών κέντρων να παραγάγουν υψηλής ποιότητας και διεθνώς ανταγωνιστική βασική έρευνα, με προοπτικές εμπορικής αξιοποίησης της στον εξαιρετικά ανταγωνιστικό διεθνή χώρο της θεραπευτικής και της ανάπτυξης νέων φαρμάκων.
Για πρώτη φορά, ερευνητές εντόπισαν ένα κύτταρο που «θυμάται» τις αλλεργίες και πυροδοτεί την παραγωγή αντισωμάτων που προκαλούν την αλλεργική αντίδραση. Οι ερευνητές λένε ότι πρόκειται για μια «πρωτοποριακή ανακάλυψη», η οποία ανοίγει το δρόμο για την ανάπτυξη νέων θεραπειών.
Ερευνητές του Πανεπιστημίου McMaster και της φαρμακευτικής εταιρείας ALK-Abello με έδρα τη Δανία ανακάλυψαν ότι ένα Β-κύτταρο μνήμης τύπου 2 (MBC2) παράγει τα αντισώματα που εμφανίζονται στις αλλεργικές αντιδράσεις. Τα Β-κύτταρα είναι ένας τύπος ανοσοποιητικού κυττάρου που προστατεύει τον οργανισμό κατά τη διάρκεια μιας ανοσολογικής αντίδρασης.
«Πριν από την ανακάλυψη αυτού του κυττάρου, δεν γνωρίζαμε ακριβώς τι ήταν αυτό που προσπαθούσαμε να κυνηγήσουμε. Και έτσι τώρα, ουσιαστικά, έχουμε τον ένοχο, ξέρουμε ότι αυτό είναι το πράγμα που κάνει τους ανθρώπους αλλεργικούς», δήλωσε στο CTVNews ο Τζόσουα Κένινγκ, επίκουρος καθηγητής στο Τμήμα Ιατρικής του Πανεπιστημίου McMaster και συν-επικεφαλής της μελέτης.
Στο συμπέρασμα αυτό κατέληξαν δύο νέες μελέτες οι οποίες δημοσιεύθηκαν στο επιστημονικό περιοδικό «Science Translational Medicine». Οι μελέτες, από τις οποίες η μία εξέτασε παιδιά με αλλεργίες και η άλλη ενήλικες, περιέγραψαν έναν μοναδικό τύπο ανοσοποιητικού κυττάρου που δεν έχει συνδεθεί με τις αλλεργίες στο παρελθόν. Τα κύτταρα συνήθως παράγουν έναν τύπο αντισώματος που δεν σχετίζεται με τις αλλεργίες, την ανοσοσφαιρίνη G (IgG). Ωστόσο, ένα υποσύνολο αυτών των κυττάρων μεταβαίνει στην παραγωγή ενός αντισώματος που σχετίζεται με την αλλεργία και ονομάζεται ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE), όταν έρχεται αντιμέτωπο με ένα αλλεργιογόνο, είτε πρόκειται για γύρη, τρίχωμα κατοικίδιων ζώων ή φιστίκια.
Η IgE παράγεται συνήθως από βραχύβια πλασματοκύτταρα, τα οποία παράγουν αντισώματα ως άμεση και προσωρινή γραμμή άμυνας του οργανισμού. Αυτά τα αντισώματα πιστεύεται ότι βοηθούν στην καταπολέμηση των παρασίτων, αλλά στις αλλεργίες επιτίθενται σε αβλαβείς πρωτεΐνες.
Τα κύτταρα που εντοπίστηκαν πρόσφατα είναι ένας τύπος Β-κυττάρων μνήμης, τα οποία συνήθως «θυμούνται» ιούς και βακτήρια και εκτοξεύουν IgG όταν εμφανίζονται αυτοί οι εισβολείς. Οι επιστήμονες όμως ανακάλυψαν και μια υποομάδα Β-κυττάρων μνήμης που «θυμούνται» αλλεργιογόνα και παράγουν IgE. Αυτά τα κύτταρα δεν είναι βραχύβια όπως τα πλασματοκύτταρα αλλά παραμένουν στο σώμα για αόριστο χρονικό διάστημα.
Η νέα έρευνα θα μπορούσε να βοηθήσει στην ανάπτυξη νέων θεραπειών ή εξετάσεων για τις αλλεργίες, όπως για παράδειγμα για να εκτιμηθεί αν μια παιδική αλλεργία είναι πιθανό να επιμείνει στην ενήλικη ζωή.
«Αυτά τα κύτταρα μπορούν να αναλυθούν ως ένα είδος βιολογικού δείκτη για τον κίνδυνο εμφάνισης αλλεργίας ή την επιμονή της αλλεργίας», δήλωσε η Μαρία Κουρότο ντε Λαφάιγ, καθηγήτρια παιδιατρικής και ανοσολογίας και αλλεργίας στην Ιατρική Σχολή Icahn του Νοσοκομείου Mount Sinai στη Νέα Υόρκη και επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης για τα παιδιά.
Η μελέτη αυτή επικεντρώθηκε σε παιδιά με αλλεργία στα φιστίκια και ανέλυσε δείγματα αίματος από 58 παιδιά που ήταν αλλεργικά στον εν λόγω ξηρό καρπό και 13 που δεν ήταν. Η δεύτερη μελέτη ανέλυσε μικρότερο αριθμό δειγμάτων αίματος από ενήλικες με διάφορες αλλεργίες, συμπεριλαμβανομένων έξι με αλλεργία στη γύρη της σημύδας, τεσσάρων με αλλεργία στα ακάρεα της σκόνης και 11 με αλλεργία στα φιστίκια.
Ενώ όλα τα παιδιά με αλλεργίες απέφευγαν να τρώνε φιστίκια, οι συμμετέχοντες στη μελέτη των ενηλίκων με αλλεργία στη γύρη της σημύδας έδωσαν δείγματα αίματος πριν και μετά την έναρξη μιας ανοσοθεραπείας για τις αλλεργίες τους. Η θεραπεία αυτή έχει σχεδιαστεί για να απευαισθητοποιήσει το ανοσοποιητικό σύστημα εκθέτοντας τους ασθενείς σε μια μικρή ποσότητα αλλεργιογόνου και στη συνέχεια αυξάνοντας σταδιακά τη δόση με την πάροδο του χρόνου.
Και οι δύο μελέτες αναζήτησαν ενδείξεις ότι τα Β-κύτταρα μνήμης μπορεί να στραφούν στην παραγωγή IgE μετά την έκθεση σε αλλεργιογόνα. Για παράδειγμα, οι ερευνητές που εξέτασαν δείγματα από παιδιά αναζήτησαν Β-κύτταρα μνήμης με έναν συγκεκριμένο τύπο υποδοχέα ή μέρος του αντισώματος που του επιτρέπει να συνδέεται με συγκεκριμένες πρωτεΐνες. Αυτός ο υποδοχέας είναι πιο συχνός σε άτομα με έκζεμα και άσθμα, δύο φλεγμονώδεις καταστάσεις που συχνά συμπίπτουν με αλλεργίες, από ό,τι σε άτομα χωρίς τις παθήσεις αυτές.
«Τα κύτταρα αυτά δημιουργούν άμεσα τα αντισώματα IgE, τον τύπο που μας κάνει αλλεργικούς», δήλωσε στο Live Science ο Κένινγκ.
«Είναι πραγματικά η δεξαμενή μακροπρόθεσμης μνήμης της αλλεργίας» συμπλήρωσε.
Η έρευνα αποτελεί μέρος «ενός σημαντικού τομέα μελέτης και το κλειδί για την κατανόηση της επιμονής των ασθενειών που προκαλούνται από αντισώματα, όπως οι αλλεργίες», δήλωσε στο Live Science η Δρ. Σαρίτα Πατίλ, επίκουρη καθηγήτρια αλλεργίας και ανοσολογίας στην Ιατρική Σχολή του Χάρβαρντ, η οποία δεν συμμετείχε στις μελέτες.
Ωστόσο, και οι δύο μελέτες ήταν περιορισμένες λόγω του μικρού αριθμού συμμετεχόντων. Μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να εξετάσουν πώς η ανοσοθεραπεία για τις αλλεργίες στα φυστίκια επηρεάζει τα νεοπεριγραφέντα κύτταρα και τα αντισώματα που απελευθερώνουν. Είναι γνωστό ότι η ανοσοθεραπεία μειώνει με την πάροδο του χρόνου τα αλλεργιογόνα επίπεδα IgE των ανθρώπων, αλλά ο αντίκτυπος στα Β-κύτταρα μνήμης είναι ασαφής.
Άλλες μελλοντικές έρευνες θα μπορούσαν να δουν αν η συμπεριφορά αυτών των κυττάρων αλλάζει με την πάροδο του χρόνου, ειδικά στα παιδιά, τα οποία μερικές φορές ξεπερνούν τις αλλεργίες τους.
Ο Έλληνας δημιουργός ταινιών Γιώργος Λάνθιμος θα συνεργαστεί ξανά με την Element Picturesγια το ριμέικ της νοτιοκορεατικής κωμωδίας φαντασίας του 2003 «Save the Green Planet», όπως αναφέρει αποκλειστικά το Variety.
Σημειώνεται ότι η ταινία του «Poor Things» πριν από λίγες ώρες κέρδισε πέντε BAFTA ενώ είναι υποψήφια για Όσκαρ σε 11 κατηγορίες, μεταξύ των οποίων, Καλύτερης Ταινίας, Σκηνοθεσίας, Α΄ Γυναικείου Ρόλου (Έμα Στόουν) και Σχεδιασμού Παραγωγής και Μοντάζ.
Τα γυρίσματα της νέας παραγωγής αναμένονται να ξεκινήσουν στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Νέα Υόρκη αυτό το καλοκαίρι. Πρόκειται για μία μαύρη κωμωδία με πρωταγωνιστή έναν απογοητευμένο νεαρό άνδρα που απαγάγει και βασανίζει έναν επιχειρηματία, τον οποίο πιστεύει ότι είναι μέρος μιας εξωγήινης εισβολής. Ακολουθεί μια μάχη του μυαλού μεταξύ του απαγωγέα, της αφοσιωμένης φίλης του, ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ και του επιχειρηματία.
Η σκηνοθεσία του «Save the Green Planet» ήταν του Jang Joon-hwan και σύμφωνα με το δημοσίευμα είχε προσεγγιστεί και στο παρελθόν για να γίνει το ριμέικ σε σενάριο του Will Tracy. Το 2003 η ταινία του χάρισε το βραβείο Golden Bell Award για τον καλύτερο νέο σκηνοθέτη στην Κορέα.
Ο Γιώργος Λάνθιμος μετά το «Poor Things» έχει γυρίσει την ταινία «Kinds of Kindness» η οποία βρίσκεται στο στάδιο του post production. Πρωταγωνιστούν οι Έμα Στόουν, Μάργκαρετ Κουόλι (Margaret Qualley), Γουίλεμ Νταφόε (Willem Dafoe) και Τζο Αλγουιν (Joe Alwyn).
Οι εταιρείες πλαστικών γνώριζαν για περισσότερα από 30 χρόνια ότι η ανακύκλωση δεν είναι μια οικονομικά ή τεχνικά εφικτή λύση διαχείρισης πλαστικών αποβλήτων. Παρόλα αυτά, δεν δίστασαν να την προωθήσουν, όπως αποκαλύπτει νέα έκθεση.
«Οι εταιρείες είπαν ψέματα», δήλωσε ο Ρίτσαρντ Γουάιλς, πρόεδρος της ομάδας υπεράσπισης της ευθύνης για τα ορυκτά καύσιμα του Κέντρου για την Ακεραιότητα του Κλίματος (Center for Climate Integrity, CCI) που δημοσίευσε την έκθεση.
«Ήρθε η ώρα να τις καταστήσουμε υπόλογες για τη ζημιά που προκάλεσαν», τόνισε.
Το πλαστικό, το οποίο παράγεται από πετρέλαιο και φυσικό αέριο, είναι γνωστό ότι είναι δύσκολο να ανακυκλωθεί. Για να γίνει αυτό απαιτείται σχολαστική διαλογή, καθώς οι περισσότερες από τις χιλιάδες χημικά διαφορετικές ποικιλίες πλαστικού δεν μπορούν να ανακυκλωθούν μαζί. Αυτό καθιστά μια ήδη ακριβή διαδικασία ακόμη πιο δαπανηρή. Μια άλλη πρόκληση είναι ότι το υλικό υποβαθμίζεται κάθε φορά που επαναχρησιμοποιείται, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί γενικά να επαναχρησιμοποιηθεί μόνο μία ή δύο φορές.
Η βιομηχανία γνώριζε εδώ και δεκαετίες για τις προκλήσεις αυτές, αλλά απέκρυπτε τις σχετικές πληροφορίες στις εκστρατείες μάρκετινγκ, όπως δείχνει η έκθεση. Η έρευνα βασίζεται σε προηγούμενες μελέτες καθώς και σε πρόσφατα αποκαλυφθέντα εσωτερικά έγγραφα που καταδεικνύουν την έκταση αυτής της εκστρατείας δεκαετιών.
Τις τελευταίες δεκαετίες οι εμπειρογνώμονες της βιομηχανίας έχουν δηλώσει ότι η ανακύκλωση πλαστικών είναι «αντιοικονομική», ότι «δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνιμη λύση για τα στερεά απόβλητα» και ότι «δεν μπορεί να συνεχιστεί επ’ αόριστον». Οι συγγραφείς της μελέτης λένε ότι τα στοιχεία αποδεικνύουν ότι οι εταιρείες πετρελαίου και πετροχημικών, καθώς και οι εμπορικές ενώσεις τους, ενδέχεται να έχουν παραβιάσει νόμους που έχουν σχεδιαστεί για την προστασία του κοινού από το παραπλανητικό μάρκετινγκ και τη ρύπανση.
Πλαστικά μιας χρήσης
Στη δεκαετία του 1950, οι εταιρείες πλαστικών σκέφτηκαν μια ιδέα για να εξασφαλίσουν μια συνεχώς αυξανόμενη αγορά για τα προϊόντα τους: τη δυνατότητα μιας χρήσης.
«Ήξεραν ότι αν επικεντρώνονταν στα [πλαστικά] μιας χρήσης, οι άνθρωποι θα αγόραζαν ξανά και ξανά» δήλωσε ο Ντέιβις Άλλεν, ερευνητής στο CCI και επικεφαλής συγγραφέας της έκθεσης.
Σε ένα συνέδριο του 1956, η Society of the Plastics Industry, ένας εμπορικός όμιλος, είπε στους παραγωγούς να επικεντρωθούν στο «χαμηλό κόστος, τον μεγάλο όγκο και την αναλωσιμότητα και να επιδιώκουν ώστε τα υλικά να καταλήγουν στα σκουπίδια».
Η Society of Plastics είναι σήμερα γνωστή ως Plastics Industry Association. Τις επόμενες δεκαετίες, η βιομηχανία είπε στο κοινό ότι τα πλαστικά μπορούν εύκολα να πεταχτούν σε χωματερές ή να καούν σε αποτεφρωτήρες σκουπιδιών. Αλλά στη δεκαετία του 1980, καθώς οι δήμοι άρχισαν να εξετάζουν το ενδεχόμενο απαγόρευσης της πλαστικής σακούλας καθώς και άλλων πλαστικών προϊόντων, η βιομηχανία άρχισε να προωθεί μια νέα λύση: την ανακύκλωση.
Εκστρατείες ανακύκλωσης πλαστικού
Η βιομηχανία γνώριζε από καιρό ότι η ανακύκλωση πλαστικών δεν είναι οικονομικά ή πρακτικά βιώσιμη, όπως προκύπτει από την έκθεση. Μια εσωτερική έκθεση του Ινστιτούτου Βινυλίου το 1986 σημείωνε ότι «η ανακύκλωση δεν μπορεί να θεωρηθεί μόνιμη λύση στερεών αποβλήτων [για τα πλαστικά], καθώς απλώς παρατείνει τον χρόνο μέχρι την απόρριψη του αντικειμένου».
Παρά το γεγονός ότι το γνώριζε, η Society of the Plastics Industry δημιούργησε το 1984 το Ίδρυμα Ανακύκλωσης Πλαστικών, συγκεντρώνοντας πετροχημικές εταιρείες και εμφιαλωτές, και ξεκίνησε μια εκστρατεία που επικεντρώθηκε στη δέσμευση του τομέα στην ανακύκλωση. Το 1988, ο εμπορικός όμιλος παρουσίασε το ευρέως αναγνωρισμένο σύμβολο για το ανακυκλώσιμο πλαστικό και άρχισε να το χρησιμοποιεί στις συσκευασίες. Οι ειδικοί έχουν πει εδώ και καιρό ότι το σύμβολο είναι άκρως παραπλανητικό, και πρόσφατα οι ομοσπονδιακές ρυθμιστικές αρχές επανέλαβαν τις ανησυχίες τους.
Η Society of the Plastics Industry ίδρυσε επίσης ένα ερευνητικό κέντρο ανακύκλωσης πλαστικών στο Πανεπιστήμιο Rutgers στο Νιου Τζέρσεϊ το 1985, ένα χρόνο αφότου οι πολιτειακοί νομοθέτες ψήφισαν έναν νόμο για την υποχρεωτική ανακύκλωση. Το 1988, η βιομηχανική ομάδα Council for Solid Waste Solutions δημιούργησε ένα πιλοτικό πρόγραμμα ανακύκλωσης στο Σεντ Πολ της Μινεσότα, όπου το δημοτικό συμβούλιο μόλις είχε ψηφίσει την απαγόρευση του πλαστικού πολυστυρενίου ή φελιζόλ.
Όλο αυτό το διάστημα, πίσω από κλειστές πόρτες, οι ηγέτες της βιομηχανίας υποστήριζαν ότι η ανακύκλωση δεν αποτελούσε πραγματική λύση. Το 1994, ένας εκπρόσωπος της Eastman Chemical μίλησε σε ένα βιομηχανικό συνέδριο για την ανάγκη κατάλληλης υποδομής ανακύκλωσης πλαστικών.
«Αν και κάποια μέρα αυτό μπορεί να γίνει πραγματικότητα», είπε, «είναι πιο πιθανό να ξυπνήσουμε και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να καταφέρουμε να ξεφύγουμε από το πρόβλημα των στερεών αποβλήτων με την ανακύκλωση».
«Πρόκειται σαφώς για απάτη αυτό στο οποίο εμπλέκονται», δήλωσε ο Γουάιλς.
Η έκθεση δεν ισχυρίζεται ότι οι εταιρείες παραβίασαν συγκεκριμένους νόμους. Αλλά η Αλίσα Τζολ, συν-συγγραφέας της έκθεσης και δικηγόρος, υποψιάζεται ότι παραβίασαν τις διατάξεις περί δημόσιας βλάβης, εκβιασμού και απάτης των καταναλωτών.
Η παραβατική συμπεριφορά της βιομηχανίας συνεχίζεται και σήμερα, υποστηρίζει η έκθεση. Τα τελευταία χρόνια, ομάδες λόμπι της βιομηχανίας προωθούν τη λεγόμενη χημική ανακύκλωση, η οποία διασπά τα πλαστικά πολυμερή σε μικροσκοπικά μόρια προκειμένου να παραχθούν νέα πλαστικά, συνθετικά καύσιμα και άλλα προϊόντα. Όμως η διαδικασία αυτή δημιουργεί ρύπανση και είναι ακόμη πιο ενεργοβόρα από την παραδοσιακή ανακύκλωση πλαστικών.
Νομικές επιπτώσεις
Η έκθεση έρχεται καθώς η βιομηχανία πλαστικών και η ανακύκλωση αντιμετωπίζουν αυξανόμενο δημόσιο έλεγχο. Πριν από δύο χρόνια, ο γενικός εισαγγελέας της Καλιφόρνια, Ρομπ Μπόντα, ξεκίνησε δημόσια έρευνα για τους παραγωγούς ορυκτών καυσίμων και πετροχημικών αναφορικά με τον «ρόλο τους στην πρόκληση και επιδείνωση της παγκόσμιας κρίσης ρύπανσης από πλαστικά».
Το κοινό ανησυχεί όλο και περισσότερο για τις κλιματικές επιπτώσεις της παραγωγής και της διάθεσης πλαστικών, οι οποίες ευθύνονται για το 3,4% όλων των παγκόσμιων εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου. Τα τελευταία χρόνια, ορισμένες πόλεις και πολιτείες στις ΗΠΑ έχουν μηνύσει τη βιομηχανία πετρελαίου για τη συγκάλυψη των κινδύνων της κλιματικής κρίσης. Αντίστοιχα, η προσφυγή των πετρελαϊκών και πετροχημικών βιομηχανιών στα δικαστήρια για «συνειδητή εξαπάτηση» του κοινού, πρότεινε ο Γουάιλς, θα μπορούσε να τις αναγκάσει να αλλάξουν τα επιχειρηματικά τους μοντέλα.
«Νομίζω ότι το πρώτο βήμα για την επίλυση του προβλήματος είναι η απόδοση ευθυνών στις εταιρείες», πρόσθεσε.
Η Τζούντιθ Ενκ, πρώην περιφερειακή διευθύντρια της Υπηρεσίας Προστασίας Περιβάλλοντος και ιδρύτρια της ομάδας υπεράσπισης Beyond Plastics, χαρακτήρισε την ανάλυση «πολύ ορθή».
«Η έκθεση θα πρέπει να διαβαστεί από κάθε γενικό εισαγγελέα της χώρας και την Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου», τόνισε.
«Αν ήμουν γενικός εισαγγελέας, με βάση αυτά που διάβασα στην έκθεση του CCI, θα αισθανόμουν άνετα να πιέσω για έρευνα και μήνυση», δήλωσε ο Μπράιαν Φρος, πρώην γενικός εισαγγελέας της πολιτείας του Μέριλαντ.
Η εγκεφαλική ομίχλη είναι ένα από τα πιο συχνά, επίμονα συμπτώματα που βιώνουν οι ασθενείς με μακρά Covid. Επηρεάζει έως και το 46% των ασθενών οι οποίοι αντιμετωπίζουν και άλλα γνωστικά προβλήματα, όπως απώλεια μνήμης και δυσκολία συγκέντρωσης. Τώρα, μια νέα μελέτη διαπίστωσε ότι αυτά τα συμπτώματα μπορεί να είναι το αποτέλεσμα μιας εγκεφαλικής βλάβης ου προκαλείται από τον ιό και μπορεί να προκαλέσει γνωστικά και ψυχικά προβλήματα που επιμένουν για χρόνια.
Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι 351 ασθενείς που νοσηλεύτηκαν με σοβαρή λοίμωξη Covid-19 είχαν ενδείξεις μακροχρόνιας εγκεφαλικής βλάβης ένα χρόνο μετά τη μόλυνση. Τα ευρήματα βασίστηκαν σε μια σειρά από γνωστικά τεστ, αυτοαναφερόμενα συμπτώματα, εγκεφαλικές σαρώσεις και βιοδείκτες. Συγκεκριμένα, οι ερευνητές διαπίστωσαν αυξημένα επίπεδα τεσσάρων βιοδεικτών εγκεφαλικής βλάβης σε όσους είχαν μολυνθεί με τον κορονοϊό. Επιπλέον, δύο από τους βιοδείκτες παρέμειναν στη φάση της ανάρρωσης και τα επίπεδά τους ήταν ακόμη υψηλότερα στα άτομα που παρουσίασαν νευρολογικές επιπλοκές όταν νόσησαν με τον ιό.
«Η μελέτη μας δείχνει ότι οι δείκτες εγκεφαλικής βλάβης είναι παρόντες στο αίμα μήνες μετά τη νόσηση με COVID-19, και ιδιαίτερα σε όσους είχαν εγκεφαλικές επιπλοκές που προκλήθηκαν από τον ιό», εξήγησε ο νευροεπιστήμονας Μπένεντικτ Μάικλ από το Πανεπιστήμιο του Λίβερπουλ στο Ηνωμένο Βασίλειο.
«Αυτό υποδηλώνει την πιθανότητα συνεχιζόμενης φλεγμονής και τραυματισμού στο εσωτερικό του ίδιου του εγκεφάλου, η οποία μπορεί να μην ανιχνεύεται από τις εξετάσεις αίματος για φλεγμονή» πρόσθεσε.
Αυτές οι επιπλοκές στον εγκέφαλο που σχετίζονται με τον COVID-19 κυμαίνονται από ήπιες (πονοκέφαλοι) έως δυνητικά απειλητικές για τη ζωή (επιληπτικές κρίσεις, εγκεφαλικό επεισόδιο και εγκεφαλίτιδα). Όπως έχει δείξει προηγούμενη έρευνα, οι συνέπειες μπορεί να είναι μακροχρόνιες.
Ο Μίακλ και η ομάδα του πιστεύουν ότι οι μη φυσιολογικές αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος θα μπορούσαν να προκαλέσουν τα σημάδια τραυματισμού. Αν μπορέσουμε να μάθουμε περισσότερα για αυτές τις αντιδράσεις και για το πώς προκαλούνται, θα μπορούσαν να αναπτυχθούν νέες θεραπείες.
Είναι πλέον σαφές ότι ο COVID-19 παίζει κάποιο ρόλο στο νευρικό σύστημα και σε ορισμένες περιπτώσεις η επίδραση αυτή μπορεί να συνεχιστεί για παρατεταμένο χρονικό διάστημα. Αυτή η νέα μελέτη δείχνει ότι οι επιπτώσεις μπορεί να είναι παρόμοιες με τις εγκεφαλικές κακώσεις.
«Τα κλινικά χαρακτηριστικά των συμμετεχόντων και η αύξηση των δεικτών εγκεφαλικής βλάβης παρέχουν ενδείξεις τόσο για οξεία όσο και για συνεχιζόμενη νευρολογική βλάβη», έγραψαν οι ερευνητές στη μελέτη τους που δημοσιεύθηκε στο «Nature Communications».
Οι ερευνητές εξετάζουν τώρα το πώς η βλάβη και η φλεγμονή που προκαλείται από τον COVID-19 μπορεί να οδηγήσει σε γνωστικά προβλήματα και θέματα ψυχικής υγείας.
Νεκρός στο φοιτητικό κοιτώνα που διέμενε, εντοπίστηκε ο 19χρονος γιος της πρώην CEO του YouTube, Susan Wojcicki, με την οικογένειά του να θεωρεί πως πήρε υπερβολική δόση ναρκωτικών.
Ο πρωτοετής φοιτητής Marco Troper εντοπίστηκε χωρίς τις αισθήσεις στο συγκρότημα φοιτητικών κατοικιών Clark Kerr Campus του πανεπιστημίου UC Berkeley, με το ασθενοφόρο να σπεύδει αμέσως στο σημείο. Ωστόσο, οι διασώστες διαπίστωσαν τον θάνατό του.
Το Business Insider αναφέρει πως είναι άγνωστα τα αίτια του θανάτου, ενώ αναμένεται η ιατροδικαστική εξέταση να ρίξει περισσότερο «φως». Όμως το οικογενειακό του περιβάλλον θεωρεί ότι έλαβε ναρκωτικά, που οδήγησαν στο θάνατό του.
«Κατάπιε ένα ναρκωτικό και δεν ξέρουμε τι περιείχε… Ένα πράγμα ξέρουμε, ότι ήταν ναρκωτικό», είπε η γιαγιά του, ενώ η μητέρα του, Susan Wojcicki, δήλωσε πως αναμένουν την τοξικολογική έκθεση, η οποία θα δημοσιευτεί σε περίπου 30 ημέρες.
«Ήταν ό,τι θα μπορούσες να ευχηθείς για έναν γιο και έναν εγγονό. Ήταν προορισμένος να κάνει τη διαφορά», δήλωσε η μητέρα του στα ΜΜΕ και ζήτησε χρόνο για να θρηνήσει την απώλεια του παιδιού της.
Συναισθηματική ή βιολογική ανάγκη; Δείγμα στοργής ή παρόρμηση εγγύτητας; Οποια κι αν είναι η αφετηρία του, αυτό που ωθεί τους ερωτευμένους, τους συντρόφους ή ακόμη και αγνώστους να κρατιούνται χέρι χέρι έχει ουσιαστικά οφέλη για την υγεία του ανθρώπου, εξηγεί η επιστήμη.
Το κράτημα των χεριών έχει θεαματικά αποτελέσματα στη συναισθηματική μας κατάσταση, ιδίως όταν πρόκειται για άτομα σε σχέση: Μπορεί να συμβάλει στη μείωση της πίεσης, να ελαττώσει τον πόνο και να αποσοβήσει στρεσογόνους εμπειρίες. Πείραμα του 2021 επιβεβαίωσε την κατευναστική επίδραση σε δύο συζύγους που παρακολουθούσαν μια ταινία τρόμου. Η απλή χειρονομία μπορεί να περιορίσει τον αντίκτυπο που έχει το άγχος στο νευρικό μας σύστημα, το οποίο ρυθμίζει ασυνείδητες σωματικές λειτουργίες, όπως η διαστολή της κόρης του ματιού. Οταν οι άνθρωποι αισθάνονται πως απειλούνται, το κράτημα των χεριών ενός αγαπημένου προσώπου ηρεμεί τα τμήματα του εγκεφάλου που ευθύνονται για την ετοιμότητα και τη συναισθηματική αντίδραση.
Ομως, η έρευνα αποκαλύπτει κάτι πολύ βαθύτερο για την ανάγκη μας για σύνδεση.
Αν τα πάρτι μάς κάνουν να αισθανόμαστε ζωντανοί, γιατί πεθαίνουν; Αν τα πάρτι μάς κάνουν να αισθανόμαστε ζωντανοί, γιατί πεθαίνουν; «Αν πραγματικά μπορείς να κατανοήσεις το κράτημα του χεριού –τι είναι και ποια τα αποτελέσματά του– αρχίζεις να καταλαβαίνεις σχεδόν κάθε πτυχή του τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος. Εκφράζει καθετί που είμαστε ο ένας για τον άλλον», σημειώνει ο Τζέιμς Κόουν, κλινικός ψυχολόγος και διευθυντής του Εργαστηρίου Συναισθηματικής Νευροεπιστήμης στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια.
Πειράματα Ο Κόουν και η ομάδα του έχουν πραγματοποιήσει πλήθος πειραμάτων για τα οφέλη των πιασμένων χεριών μεταξύ των ερωτευμένων. Το πρώτο περιλαμβάνει 16 παντρεμένες γυναίκες που υποβλήθηκαν σε μαγνητική τομογραφία εγκεφάλου και βρέθηκαν αντιμέτωπες με την απειλή ενός ηλεκτροσόκ. Οι εγκεφαλικές τομογραφίες έδειξαν ότι όταν οι γυναίκες αυτές κρατούσαν το χέρι ενός αγνώστου, το άγχος του ηλεκτροσόκ μειωνόταν.
Ομως, τα αποτελέσματα ήταν ακόμη εντονότερα όταν κρατούσαν τα χέρια των συζύγων τους. Σημειώνεται πως στη συγκεκριμένα μελέτη ελήφθη υπόψη η ποιότητα σχέσης των συντρόφων. Το όφελος αποδείχτηκε ισχυρότερο μεταξύ των γυναικών με τις υψηλότερες βαθμολογίες στα τεστ ποιότητας γάμου. Μεταγενέστερες μελέτες κατέδειξαν μειωμένο στρες και σε άλλα είδη σχέσεων – μεταξύ αυτών ανθρώπων που έβγαιναν ραντεβού ή ήταν απλώς φίλοι.
Ανατροπή; Κατά τη διάρκεια των πειραμάτων, ο Κόουν και η ομάδα του συναντούσαν ξανά και ξανά ένα περίεργο εύρημα: Η ρύθμιση των συναισθημάτων συντονίζεται από τον προμετωπιαίο φλοιό. Πρόκειται για το τμήμα του εγκεφάλου που μας βοηθά να ελέγχουμε τα ένστικτά μας και να προτάσσουμε τη λογική – να κατανοούμε, για παράδειγμα, όταν παρακολουθούμε ένα θρίλερ, πως είναι μόνο μια ταινία τρόμου, εξηγεί ο Κόουν.
Ο Κόουν και οι συνεργάτες του βασίστηκαν στην υπόθεση πως το κράτημα των χεριών θα προκαλούσε αύξηση της δραστηριότητας στον προμετωπιαίο φλοιό, καθώς τα δύο μέρη χαλαρώνουν και νιώθουν μεγαλύτερη ασφάλεια και μείωση άλλων συναισθηματικών δραστηριοτήτων, όπως αυτές που συνδέονται με τον φόβο ή το άγχος, σε άλλα σημεία του εγκεφάλου.
Ωστόσο, δεν συνέβη κάτι τέτοιο.
Αρχικά, ο Κόουν δεν μπορούσε να εξηγήσει ποιο τμήμα του εγκεφάλου ήταν υπεύθυνο για την ανακούφιση των ανθρώπων από το στρες όταν κρατούσαν τα χέρια ο ένας του άλλου. «Ηταν σαν οι άνθρωποι να έπαιρναν σνακ από τον αυτόματο πωλητή χωρίς να πληρώνουν», λέει.
Τελικά, κατέληξε σε αυτό που ονόμασε «θεωρία της κοινωνικής βάσης» (social baseline theory): Επρόκειτο για την ιδέα πως πιθανότατα ο εγκέφαλος αντιλαμβανόταν το κράτημα του χεριού ως κάτι δεδομένο. Οπως λέει, ο ανθρώπινος εγκέφαλος επιζητά πρόσβαση στις σχέσεις και στην αλληλεξάρτηση, καθώς διαφορετικά τα προβλήματα του κόσμου είναι πελώρια και έτσι χρειάζεται να καταβάλλουμε πολύ περισσότερη σωματική και ψυχολογική προσπάθεια για να τα αντιμετωπίσουμε.
Η περιπλοκότητα του ανθρώπινου χεριού Τα χέρια έχουν κομβικό ρόλο στο πώς εξερευνούμε και ανακαλύπτουμε τον κόσμο γύρω μας από τη στιγμή που γεννιόμαστε. Και αυτό δεν είναι τυχαίο, λένε οι επιστήμονες. Τα νεογέννητα δεν έχουν τη δυνατότητα ούτε να δουν μακριά ούτε να ξεχωρίσουν χρώματα. Ομως, τα χέρια μας –ακόμη και πριν αναπτύξουμε κινητικές δεξιότητες– μπορούν να επεξεργάζονται αισθητηριακές πληροφορίες όταν ακουμπούν τα αντικείμενα γύρω μας. Οι παλάμες μας, αν και αποτελούν ένα μικροσκοπικό τμήμα της συνολικής επιφάνειας του δέρματός μας, κατέχουν περίπου το 15% εκατό των νευρικών ινών αφής μας. Λόγω της ασύλληπτης αυτής πυκνότητας νεύρων, τα χέρια μας μπορούν να διακρίνουν ανάμεσα στα άπειρα ερεθίσματα που προσφέρει ο κόσμος: Από ένα ζεστό μάφιν ή τις κρύες σταγόνες της βροχές έως το απαλό τρίχωμα ενός κουταβιού.
Τα ακροδάχτυλά μας, δε, διαθέτουν νευρικές απολήξεις που ονομάζονται σωμάτια του Μάισνερ και δίνουν στις παλάμες τη δύναμη να αντιδρούν στο πιο λεπτό ερέθισμα, ακόμη κι όταν αγγίζουν ανεπαίσθητα κάτι, σε απόσταση μικρότερη των 10 μικρόμετρων – ή περίπου όσο το πλάτος μιας κλωστής του ιστού μιας αράχνης.
Χρησιμοποιούμε το άγγιγμα και για να μεταφέρουμε τα συναισθήματά μας. Μελέτη του 2009 –σε 124 ζευγάρια αγνώστων όπου ο ένας είχε δεμένα μάτια και ο δεύτερος κλήθηκε να μεταφέρει στον πρώτο ένα συναίσθημα μέσω μόνο ενός αγγίγματος– έδειξε πως οι συμμετέχοντες μπόρεσαν, χωρίς ποτέ να ακούσουν ή να δουν τον άλλον, να αναγνωρίσουν συναισθήματα όπως η ευγνωμοσύνη, η αηδία, η ευτυχία και ο φόβος. Σε πρόσφατη μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Λονδίνου, οι συμμετέχοντες ήταν σε θέση να αναγνωρίσουν σωστά το συναίσθημα ενός άλλου ατόμου απλώς κοιτάζοντας τα χέρια του, χωρίς να βλέπουν το πρόσωπό του.
Μια μακροχρόνια μελέτη σε περισσότερους από χίλιους 70χρονους στη Σουηδία διαπίστωσε ότι όσοι μολύνθηκαν με τον ιό του απλού έρπητα τύπου 1 (HSV-1) είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια. Σήμερα, περίπου το 80% των ενηλίκων στη Σουηδία φέρουν το αντίσωμα για τον HSV-1, είτε το γνωρίζουν είτε όχι, πράγμα που σημαίνει ότι το ανοσοποιητικό τους σύστημα έχει εκτεθεί στο παθογόνο κάποια στιγμή στο παρελθόν.
Ενώ πολλοί πάσχοντες από έρπητα του στόματος δεν εμφανίζουν ποτέ συμπτώματα, άλλοι αντιμετωπίζουν κατά καιρούς εξάρσεις φλεγμονής και φουσκάλες γύρω από το στόμα και τα χείλη. Ανεξάρτητα από το πώς εμφανίζεται εξωτερικά η δια βίου λοίμωξη, τα νέα ευρήματα της σουηδικής μελέτης υποδηλώνουν ότι ο HSV-1 μπορεί να έχει ύπουλες επιπτώσεις στον οργανισμό.
«Είναι συναρπαστικό το γεγονός ότι τα αποτελέσματα επιβεβαιώνουν προηγούμενες μελέτες», δήλωσε η επιδημιολόγος Έρικα Βέστιν από το Πανεπιστήμιο της Ουψάλα στη Σουηδία.
«Όλο και περισσότερα στοιχεία προκύπτουν από μελέτες που, όπως και η δική μας, υποδεικνύουν τον ιό του απλού έρπητα ως παράγοντα κινδύνου για την άνοια» πρόσθεσε.
Τα βαθύτερα αίτια της άνοιας αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια της σύγχρονης ιατρικής επιστήμης. Η νόσος Αλτσχάιμερ είναι ο πιο κοινός τύπος άνοιας και συχνά, αλλά όχι πάντα, χαρακτηρίζεται από μη φυσιολογικές συσσωματώσεις πρωτεϊνών στον εγκέφαλο. Εδώ και χρόνια, οι νευροεπιστήμονες και οι ερευνητές φαρμάκων έχουν επικεντρωθεί στην πρόληψη αυτών των συσσωματωμάτων για να μειώσουν τη γνωστική έκπτωση με ελάχιστη έως καθόλου επιτυχία. Ορισμένοι ειδικοί υποθέτουν πως αυτές οι συσσωματώσεις υπάρχουν στον εγκέφαλο για κάποιο λόγο. Θα μπορούσαν κάλλιστα να παίζουν ρόλο στην ανοσολογική απόκριση του κεντρικού νευρικού συστήματος, επιδιορθώνοντας βλάβες ή εμποδίζοντας παθογόνους μικροοργανισμούς να προκαλέσουν βλάβες. Ορισμένοι τύποι της νόσου Αλτσχάιμερ θα μπορούσαν, επομένως, να αποτελούν ένδειξη μιας εκτός ελέγχου αμυντικής αντίδρασης σε ξένα μικρόβια.
Η ιδέα ότι οι λοιμώξεις θα μπορούσαν να πυροδοτήσουν ορισμένες παραλλαγές της νόσου Αλτσχάιμερ προτάθηκε για πρώτη φορά το 1907, αλλά η υπόθεση αγνοήθηκε και αντιμετωπίστηκε με «μεγάλη εχθρικότητα» από την επιστημονική κοινότητα για πολλές δεκαετίες. Μόνο πολύ πρόσφατα έγινε αποδεκτή.
Στη δεκαετία του 1990, βρέθηκαν για πρώτη φορά ασυνήθιστα επίπεδα DNA του HSV-1 στους εγκεφάλους αποθανόντων ασθενών με νόσο Αλτσχάιμερ. Αργότερα, το 2008, οι ερευνητές ανακάλυψαν ότι το DNA του HSV-1 ήταν παρόν στο 90% των πρωτεϊνικών πλακών σε εγκεφάλους αποθανόντων ασθενών με Αλτσχάιμερ. Επιπλέον, το 72% του HSV-1 DNA στον εγκέφαλο βρέθηκε μέσα σε αυτές τις πλάκες. Τα ευρήματα υπέδειξαν ότι η ανοσολογική απόκριση στον ιό του έρπητα ήταν στενά συνδεδεμένη με τη γνωστική παρακμή.
Μια φετινή μελέτη περίπου 500.000 ιατρικών αρχείων διαπίστωσε ότι ορισμένες σοβαρές ιογενείς λοιμώξεις, όπως η εγκεφαλίτιδα και η πνευμονία, μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης νευροεκφυλιστικών ασθενειών, όπως το Πάρκινσον ή το Αλτσχάιμερ. Παρ’ όλα αυτά, μέχρι σήμερα δεν έχει επιβεβαιωθεί ο ρόλος παθογόνων όπως ο HSV-1 στη γνωστική έκπτωση.
Οι ερευνητές των Πανεπιστημίων της Ουψάλα και της Umeå της Σουηδίας παρακολούθησαν νεότερους ασθενείς για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Από το σύνολο των 1.002 ενήλικων συμμετεχόντων που παρακολούθησαν για 15 χρόνια, το 82% ήταν φορείς αντισωμάτων HSV-1. Αυτοί οι ασθενείς είχαν διπλάσιες πιθανότητες να αναπτύξουν άνοια κατά τη διάρκεια της μελέτης σε σχέση με εκείνους που δεν ήταν φορείς αντισωμάτων HSV-1.
Ωστόσο, διαπιστώθηκε πως οι συμμετέχοντες που έφεραν τον γενετικό παράγοντα κινδύνου APOE-4 δεν είχαν περισσότερες πιθανότητες να παρουσιάσουν γνωστική έκπτωση που συνδέεται με τα αντισώματα HSV-1. Τα ευρήματα αυτά έρχονται σε αντίθεση με προηγούμενες έρευνες που δείχνουν ότι η γενετική παραλλαγή APOE θα μπορούσε να επιδεινώσει τις πιθανές επιπτώσεις του HSV-1 στην ανοσολογική απόκριση του εγκεφάλου.
«Το ιδιαίτερο στη συγκεκριμένη μελέτη είναι ότι οι συμμετέχοντες έχουν περίπου την ίδια ηλικία, γεγονός που καθιστά τα αποτελέσματα ακόμη πιο αξιόπιστα, καθώς οι ηλικιακές διαφορές, οι οποίες συνδέονται με την ανάπτυξη άνοιας, δεν μπορούν να αλλοιώσουν τα αποτελέσματα», εξήγησε η Βέστιν.
Οι ερευνητές ζητούν να διεξαχθούν τυχαιοποιημένες ελεγχόμενες κλινικές δοκιμές για να διερευνηθεί κατά πόσον η θεραπεία του έρπητα θα μπορούσε να βοηθήσει στην πρόληψη ή στην καθυστέρηση της εμφάνισης της άνοιας. Μία εν εξελίξει κλινική δοκιμή φάσης ΙΙ που μελετά την επίδραση μιας θεραπείας για τον έρπητα στη νόσο Αλτσχάιμερ- αναμένεται να ολοκληρωθεί τον Δεκέμβριο του 2024.