Η επέλαση της τεχνητής νοημοσύνης στους εργασιακούς χώρους, εκεί που σφυρηλατείται η συνοχή της μεσαίας τάξης, είναι δεδομένη. Αυτό που παραμένει για την ώρα αμφίβολο είναι ποιες θέσεις εργασίας θα  εξαφανιστούν,  ποιοι επαγγελματικοί τομείς θα επηρεαστούν αναπόδραστα αλλά και σε ποιους εργασιακούς χώρους θα δημιουργηθούν νέες θέσεις εργασίας.  Αυτός ο προβληματισμός γίνεται ολοένα και εντονότερος καθώς ένας στους έξι Αμερικανούς θεωρεί ότι τα ρομπότ και υπολογιστές θα καταλάβουν την πλειοψηφία των θέσεων εργασίας που αυτή τη στιγμή στελεχώνεται από ανθρώπους. Μόνο το 25% πιστεύει οτι η αυτοματοποίηση πολλών εργασιών θα έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία νέων επαγγελματικών ειδικοτήτων και οι οποίες μάλιστα θα προσφέρουν καλύτερες αμοιβές.

Για παράδειγμα μία έρευνα του 2017 από το  McKinsey Global Institute κατέγραφε ότι περίπου το 50% των επαγγελματικών δραστηριοτήτων μπορούν να αυτοματοποιηθούν μέσα από τις ήδη υπάρχουσες τεχνολογίες. Σε ένα παρόμοιο συμπέρασμα καταλήγει η παλαιότερη έρευνα των Frey and Osborne (2013) όπου και υποστηρίζεται ότι το 47% των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ βρίσκεται σε μεγάλο κίνδυνο εξαιτίας της αυτοματοποίησης.

 Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η έρευνά του Arntz et al. (2017) η οποία και υποστηρίζει ότι μόνο το 9% των σημερινών επαγγελμάτων κινδυνεύουν.  Οπως και αν έχει, οι προειδοποιητικές φωνές αυξάνονται όχι όμως και τα στοιχεία τα οποία τεκμηριώνουν πέραν πάσης αμφιβολίας ποιες θα είναι οι δουλειές οι οποίες θα αποτελέσουν παρελθόν. Έτσι είναι ιδιαίτερα δύσκολο για τις σημερινές κυβερνήσεις αλλά και τους διεθνείς φορείς εξουσίας να χαράξουν τις απαραίτητες στρατηγικές οι οποίες και θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε ένα καλύτερο και ασφαλέστερο μέλλον. Η μοναδική ένδειξη σχετικά με το πού θα πάει το πράγμα είναι η ίδια η τεχνολογία και η τεχνητή νοημοσύνη.

Στην προσπάθεια να γίνει όσο το δυνατόν πιο ακριβής πρόβλεψη για τον τρόπο με τον οποίο θα επηρεαστούν οι θέσεις εργασίας από την τεχνητή νοημοσύνη και τις σχετιζόμενες με αυτήν τεχνολογίες αυτοματοποίησης, πρέπει να αναλυθεί ποια είναι εκείνα τα δομικά υλικά που συνθέτουν μία «εργασία». Σύμφωνα λοιπόν με τους αναλυτές, αυτή αποτελείται από ένα σύνολο διαφορετικών ή επαναλαμβανόμενων ενεργειών. Αρκετές εξ αυτών μπορεί να εκτελεστούν από έξυπνες μηχανές ενώ άλλες – και μέχρι στιγμής – μόνο από ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν αρκετά από τα πράγματα που κάνουμε καθημερινά στον εργασιακό μας χώρο μπορούν να εκτελούνται με αυτοματοποιημένο τρόπο και όχι πλέον από εμάς. Με αυτή τη βασική υπόθεση οι ερευνητές προσπαθούν να εξιχνιάσουν ποιες είναι οι εργασίες που κινδυνεύουν και ποιες δεν αποτελούν κομμάτι των ρομποτικών ικανοτήτων.

Για παράδειγμα η εισαγωγή των ρομπότ στα εργοστάσια και στα λιμάνια αποδείχθηκε ιδιαίτερα επιτυχής καθώς, είτε το θέλουμε είτε όχι, είναι πιο δυνατά από τον άνθρωπο, με πολύ μεγαλύτερη γκάμα κινήσεων ανύψωσης και μεταφοράς μεγάλων βαρών.

 Σύμφωνα μάλιστα με μία μελέτη διεθνούς επενδυτικού οίκου ένα ρομπότ μέσα σε ένα εργοστάσιο ισούται με έξι εργάτες.  Όσο κι αν μοιάζουν τα πράγματα δεδομένα μέχρι αυτό το σημείο, γίνονται πιο σύνθετα με τη διαρκή εξέλιξη της τεχνητής νοημοσύνης.  Πεδία όπως οι πωλήσεις, οι χρηματιστηριακές συναλλαγές, η εκπαίδευση, η δημοσιογραφία, η λογοτεχνία,  προνομιακοί χώροι για την ανθρώπινη δημιουργικότητα,  αποτελούν στόχο των μηχανών. 

 Μάλιστα την απειλή από τη μαθησιακή ικανότητα των μηχανών την αισθάνονται ακόμη και εταιρικά στελέχη των οποίων τα καθήκοντα είναι η διοίκηση, προσθέτοντας έναν ακόμη ισχυρό πονοκέφαλο στη βαλλόμενη πανταχόθεν μεσαία τάξη. Σύμφωνα με τους αναλυτές,  εργασίες που αποτελούνται  από βασικές μορφές προφορικής εξυπηρέτησης,  θα είναι οι πρώτες που θα αλωθούν από την αυτοματοποίηση.  Όπως προβλέπει η έρευνα των Frey and Osborne (2013) στους τομείς των μεταφορών, των logistics, των υπηρεσιών, αλλά και υπάλληλοι γραφείου, ακόμη και διοικητικά στελέχη – μέλη της μεσαίας τάξης – αντιμετωπίζουν τον υψηλότερο κίνδυνο για να αντικατασταθούν από την τεχνολογία. Μάλιστα, κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι το 47% του συνόλου των θέσεων εργασίας στις ΗΠΑ αντιμετωπίζουν τον υψηλότερο κίνδυνο αυτοματοποίησης τα επόμενα 20 χρόνια.

 Από την άλλη ο Manyinka et al. (2017) υποστηρίζει στην έρευνά του ότι είναι εύκολο να αυτοματοποιήσει συγκεκριμένες ενέργειες αλλά όχι το σύνολο μιας εργασίας. Μάλιστα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μόνο το 5% των εργασιών μπορούν σήμερα να εκτελούνται αποκλειστικά από μηχανές. Επί του παρόντος, ο μοναδικός κοινός τόπος ανάμεσα σε όλες αυτές τις έρευνες είναι ότι εργασίες με χαμηλή εξειδίκευση και απλές ρουτίνες είναι το πιο πιθανόν να εκτελούνται από έξυπνες μηχανές

Αναμφίβολα η μεγάλη ερώτηση για την τεχνητή νοημοσύνη είναι αν μπορεί να δώσει μία πειστική απάντηση στην ανθρώπινη διορατικότητα, εργασιακή  ευφυΐα, τη δημιουργικότητα και την κοινωνική νοημοσύνη.  Οι μεγάλες επικράτησεις των υπολογιστών με αντίπαλο τον άνθρωπο σε πεδία όπως το σκάκι ή ακόμη και παιχνίδια γνώσης φαντάζουν δεδομένες και δίχως πιθανότητα και μάλιστα χωρίς επιστροφή.  Όμως είναι άγνωστο που τελικά μπορούν να φτάσουν αυτές τις τεχνολογίες οι οποίες παραμένουν κλεισμένες στα κυκλώματα των υπολογιστών και εκτός της κοινωνίας που παραμένει ανθρώπινη. 

 Πηγή: Brookings.edu